چهارشنبه، خرداد ۰۹، ۱۳۸۶

معانی لفظی گاو اساطیری مقدس ایرانیان

در کتب پهلوی نامهای سروو و سر سئوک و هذیوش برای این گاو اساطیری ایرانیان ذکر شده است که به ترتیب شاخدار و پیشانی سفید و با هوش می باشند. کلّاً در فلات ایران و نزد آریائیان آریاورته (خراسان و ماورائ النهر) مقدس بوده است. طبق اساطیر کتب پهلوی آتشهای مقدس در هنگام مهاجرت آریائیان بر پشت آن حمل شده است
نام هدیوش به صورت هَد-یئوش در اوستا معنی کشته شونده پاک و مقدس (به برداشتی همان گاو قربانی) را میدهد. و وهجرگاه هم به صورت وه-گر-گاه (زمان نیایش خوب) یاد آور عید قربان آیین مهری است.

۱ نظر:

mani-bakhtiar گفت...

با درود
جناب مفرد بسیار خوب خواهد بود اگر در یادداشتی عناوین کتابهای منتشره تان را با ذکر تاریخ برای خوانندگان بیان کنید تا در منابعی همچون لینک زیر هم از آن استفاده شود.

http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%AC%D9%88%D8%A7%D8%AF_%D9%85%D9%81%D8%B1%D8%AF_%DA%A9%D9%87%D9%84%D8%A7%D9%86&action=edit