مهم‌ترین موارد شباهت موسی و میثره (بر اساس تحلیل‌های اسطوره‌شناختی)

تولد مخفیانه و نجات از مرگ: داستان تولد میترا (میثره، مهر) از یک صخره (یا مادر باکره در غار) و تلاش نیروهای اهریمنی برای نابودی او، شباهت ساختاری به داستان تولد موسی و پنهان شدن او در صندوقچه و نجات از دستور قتل فرعون دارد.

پیوند با نور و کوهستان: میترا ایزد نور، مهر و پیمان است و اغلب در غار (که نمادی از زمین یا آسمان بسته است) ظهور می‌کند. موسی نیز در کوه سینا با نور الهی مواجه شده و ده فرمان را دریافت می‌کند. کوه و مکان‌های بلند (مکان‌های مرتفع) در هر دو سنت جایگاه ارتباط با الوهیت است.

نقش رهبری و جنگاوری: میترا در اسطوره‌های ایرانی، یاری‌گر نیروهای نیکی و برادر (یا هم‌رده) متاترون (فرشته بلندمرتبه) دانسته شده و در نبردها حامی است. موسی نیز رهبر قوم بنی‌اسرائیل و نجات‌دهنده آن‌ها از اسارت و جنگجو علیه فرعون است. میترا (میثه) به عنوان خدای قبیله ای میتانیان رهبری کنندهٔ هیکسوسها (حاکمان خارجی [در مصر]، عبرانیان) با موسهٔ مصریان و موسی عبرانیان مطابق می گردد.

میثاق و پیمان: "میترا" ریشه در "میثر" به معنای پیمان و دوستی دارد. حضرت موسی نیز آورنده میثاق (عهد عتیق) میان خداوند و بنی‌اسرائیل است.

شبهات ساختاری با اسطوره‌های دیگر: برخی پژوهشگران تلاش کرده‌اند تا برخی رفتارهای موسی مانند شکستن بت گوساله سامری (نگهبان) را با نمادهای میترا (مانند شکستن دادن گاو قربانی) از طریق تحلیل‌های تاریخی تطبیق دهند.

خلاصۀ تحقیقات مهم و سرنوشت

My main mythological research works are proving identity of the Kayanis and Nauzaris with the kings of Media and Achaemenids and proving the oneness of Zoroaster Sepitman and Gautama Buddha, with Sepitak Sepitman (Gaumata Berdiya), and the oneness of Jesus Christ with the revolutionary Jewish teacher, Judas son of Zipporah, and the oneness of Abraham with the mythical Scythian Kolaxais of the city of Beit Shean in Israel, and the oneness of Moses with Mitha (Mithra), the god of the Mitanni within the Hyksos and oneness the promised Mahdi with Abu al-Hasan Yahya ibn Omar Alawi.

کارهای تحقیقی اساطیری اساسی من اثبات این همانی کیانیان و نوذریان با پادشاهان ماد و هخامنشی و اثبات یکی بودن زرتشت سپیتمان و گوتمه بودا. با سپیتاک سپیتمان (گائوماته بردیه) و یکی بودن عیسی مسیح با معلم انقلابی یهود، یهودا پسر زیپورایی. و یکی بودن ابراهیم با کولاکسائیس اساطیری اسکیتان شهر بیت شئان اسرائیل و یکی بودن موسی با میثه (میثره) خدای میتانیان درون هیکسوسها <و یکی بودن مهدی موعود با ابوالحسن یحیی بن عمر علوی است.blockquote>blockquote>

سر نوشت من و گزارشهایم

از کودکی عاشق تاریخ اساطیری و تاریخ ایران باستان بودم و به جنگ مجهولات ریاضی و اساطیری می رفتم. علاقمندی به رشته تاریخ و اساطیر از آنجا شروع شد که کتابهای داستانهای تاریخی و اساطیری و تاریخ و جغرافیای درسی برادرم را که شش سال بزرگتر از من پیشاپیش درسهای خودم با اشتیاق تمام می خواندم. نسبت به اینکه ایران یک تاریخ اساطیری و حماسی جداگانه در کنار یک تاریخ مدون ایران باستان دارد حساس بودم و تشابه داستان فریدون و ضحاک با کوروش و آستیاگ و مشابهت گشتاسپ نوذری با گشتاسپ هخامنشی دلیل بر این همانی آنان تصور میکردم، ولی علم تاریخ را به عنوان تفریح می خواندم و رشتۀ درسی خود را در دبیرستان، ریاضی و در دانشگاه، آبیاری و آبادانی انتخاب کرده بودم.

اما چطور شد که ابتدا به نوشتن گزارش زادگاه زرتشت پرداختم و سپس به گزارش تاریخ اساطیری ایران روی آوردم:

در نوجوانی زمانی که ششم ابتدایی می خواندم از زیر بنای مسجد روستای ما چیکان مراغه دو مُهر بزرگ از جنس سنگ رستی سفید پیدا شد که روی قاعده آنها حروف بزرگی اوستایی و پهلوی کنده کاری شده بود. آن وقت تصور کردم چون از زیر بنای مسجد پیدا شده لابد خط کوفی است که شباهتی به خط های پهلوی و اوستایی دارد. از سوی دیگر برایم سؤال بود که نام شهر مدفون شده کنار روستا به سمت کوه سهند چیست که ویرانه معبد آن کایین گبه (اسب شاهی) نام دارد. وقتی وارد دانشگاه تبریز شدم، از مرگ نا به هنگام مادرم افسردگی و از ماه رمضان تابستان آن سالها آسیب دیدگی گوارشی گرفته بودم که با هم همخوانی پیدا کرده بودند و این امر مرا از تجمعات دور میکرد و به زحمت سر کلاسهای دانشگاه می نشستم و بیشترین وقت آزادم با از خود بیگانگی شدید به تحقیق اساطیر ایران و موقعیت رودخانه های اطراف دریاچه ارومیه در کتابخانه مرکزی دانشگاه تبریز میگذشت؛ در آنجا هنگام بررسی نام و نشان رودخانه های اطراف دریاچه ارومیه از کتاب دریاچۀ چیچست دکتر رحیم هویدا متوجه شدم نام آن شهر ویران شده کنار روستا جزنق بوده و معبد آن همان آتشکده قدیمی آذرگشنسب (آتش اسب نر) آتشکده ارتشیان و پادشاهان در دامنۀ جنوبی کوه سهند قبل از حمل شدن آتش آن به شیز (تخت سلیمان) بوده است که در ارتباط با زادگاه زرتشت است. از روی متن جلد دوم یشتهای استاد پورداود هم متوجه شدم دو محل نگهداری اوستا در اطراف این آتشکده یعنی شسپیکان (محل مرتع) و شیچیکان (محل قضاوت) همان مراغه (محل مرغزاری) -که در قرون اولیه هجری محل مراجعه به کتب ایران باستان بوده- و روستای چیکان آن بوده اند. رشته درسی خودم (آبیاری و آبادانی) فرعی شد و شروع به گزارش زادگاه زرتشت به وزارت فرهنگ و هنر در تهران کردم. جواب تشویق آمیز و پر مهر معاون وزیر فرهنگ را در اردوی عمران ملی بندر عباس دریافت کردم. در ادامه گزارش زادگاه زرتشت پایم به تاریخ اساطیری مربوطه کشیده شد و متوجه این همانی کیانیان و نوذریان با مادها و هخامنشیان شدم. مطلبی در ١٢۰ صفحه تحت عنوان "گزارش زادگاه زرتشت و تاریخ اساطیری ایران" تهیه کردم که دکتر بهمن سرکاراتی و دکتر بهروز ثروتیان در جریان آن بودند و دکتر بهروز ثروتیان که از مسئولین انتشارات دانشکده ادبیات دانشگاه تبریز هم بود، تصمیم به انتشار آن از طریق این نشریۀ دانشگاهی گرفت و نوشته را برای ادیت به آقای جهانگیری در دانشکده ادبیات فرستاد. ولی همزمان موج انقلاب ٥۷ در نشریه اختلال به وجود آورد و در ادامه دو-سه سال بعد از انقلاب بهروز ثروتیان به سبب ارتباط با رژیم شاهنشاهی و من به سبب چند مورد شرکت در جلسات پیشگام و تظاهرات سیاسی از دانشگاه اخراج شدیم و من دفتر و دستکم را به زحمت زیاد به سوئد منتقل کردم و هنوز هم در ادامه راه "گزارش زادگاه زرتشت و تاریخ اساطیری ایران" هستم. خود نخستین گزارشم ابتدا در سوئد، بعد در دوره خاتمی در ایران اجازه انتشار یافت و از طریق انتشارات نگین منتشر شد.

حالا ادامه گزارشها به بیش از بیست و پنج جلد چاپ شده و یا نشر اینترنتی شده رسیده است که در تدوین برخی از این نشرهای پر شور اینترنتی که مصادف با کار عملی دیگرم شده بود، شتابزدگی هایی، حتی گاهی به نحوی فاحش صورت گرفته است. با اینکه در آنها اصلاحات متوالی انجام داده ام باز هم مواردی آثار آن شتابزدگیها همچنان باقی است که آن سبب بی اعتمادی برخی از خوانندگان به این تألیفات (ده جلد تاریخ اساطیری تطبیقی ایران) گردیده است که در آنها تمرینات فکری پخته و خام در هم آمیخته اند. در تدوین هشت جلد کتاب مجموعه مقالات که بعد از باز نشستگی زود رس انجام گرفت نظریات پخته تر و منسجم تر از این ده جلد و تألیفات قدیمی ام گزارش زادگاه زرتشت و تاریخ اساطیری ایران، دو جلد کتاب نیاکان باستانی کرد، دو جلد در آینه تاریخ و کتاب منتشر نشدۀ مهاجرین جاده ابریشم شده است. مقالات بر گزیده خود را در سایت دانش آکادمیکacademia.edu به اشتراک گذاشته ام. در سوئد بعد از گذشت بیش از یک دهه از طریق پروژۀ دانشگاهی آسپیرانت، شش ماه به تحقیق در باب اساطیر توراتی و ژرمنی پرداختم و کتاب سوئدی رشته سرخ تواریخ اساطیری، محصول آن می باشد که دو بار به چاپ رسیده است. این راه ادامه دار شد. گزارشهای سوئدی چهارتایی شد و گزارشهای فارسی به بیش از سی تا رسیده است.

جمشید به عنوان پادشاه آریائیان سکایی

جمشید (یمه) در مقام پادشاه و خدای هندوایرانی، غالباً به عنوان خدای جهان زیرین به شمار رفته است. ولی دو جمشید تاریخی و اساطیری نیز وجود داشته اند که نام و نشانشان با وی در آمیخته و فرد واحدی گمان شده اند:

١-جمشید به عنوان پادشاه پارس مطابق ابالگامش پادشاه مرهشی (پرهشی، مرو دشت) است که در اواخر قرن سوم پیش از میلاد از ریموش (مار افعی، اژی دهاک) پادشاه بابل شکست سختی خورد و سپاهیانش کشتار شدند.

٢- جمشید پیشدادی به عنوان برادر کوچک هوشنگ (لیپوکسائیس سکاها) و تهمورث (آرپوکسائیس سکاها) مطابق کولاکسائیس سکاها (به معانی پادشاه قبایل و پادشاه جام) یا همان شاه اسکول (پادشاه صاحب جام، جامشید/جمشید) است که نامش به صورت اسکلاو (سکلاو، اسلاو) نام ملل اسلاو شده است.

دوازده برج فلکی [حواریون] ایزد خورشید (مهر)

برج فلکی، تقسیم‌بندی دوازده‌گانه مدار ظاهری خورشید (دایرةالبروج) است که هر یک ۳۰ درجه از ۳۶۰ درجه آسمان را پوشش داده و با ۱۲ ماه سال خورشیدی مطابقت تقریبی دارند. این برج‌ها شامل حمل، ثور، جوزا، سرطان، اسد، سنبله، میزان، عقرب، قوس، جدی، دلو و حوت هستند که از ابتدای بهار آغاز می‌شوند.

لیست ۱۲ برج فلکی و ماه مرتبط:

حمل (قوچ/بره): ۱ فروردین - ۳۱ فروردین.

ثور (گاو): ۱ اردیبهشت - ۳۱ اردیبهشت.

جوزا (دوپیکر): ۱ خرداد - ۳۱ خرداد.

سرطان (خرچنگ): ۱ تیر - ۳۱ تیر.

اسد (شیر): ۱ مرداد - ۳۱ مرداد.

سنبله (خوشه): ۱ شهریور - ۳۱ شهریور.

میزان (ترازو): ۱ مهر - ۳۰ مهر.

عقرب (کژدم): ۱ آبان - ۳۰ آبان.

قوس (کماندار): ۱ آذر - ۳۰ آذر.

جدی (بزغاله): ۱ دی - ۳۰ دی.

دلو (ظرف‌آب/آب‌ریز): ۱ بهمن - ۳۰ بهمن.

حوت (ماهی): ۱ اسفند - ۲۹/۳۰ اسفند.

معنی نام آزر پدر قرآنی ابراهیم

نامهای آزر و تارح (تارخ، نام توراتی آزر) در معنی حامی و پدر به تارگیتای سکاها به معنی پدر عالی می رسند. خود نام آبرام (پدر عالی) هم همینطور. ولی نام ابراهیم (پدر امتهای فراوان) مطابق کولاکسائیس سکاها (فرمانروای قبایل) پسر کوچک تارگیتای و فرمانروای عموم سکاها است. سکاها در عهد مادها در شهر بیت شئان اسرائیل سکنی گرفتند و آنجا در عهد یونانیان به نام ایشان اسکیتوپل (شهر سکاها) خوانده میشد:

आधार m. AdhAra support

आधार m. AdhAra basis

Eleazar is a Hebrew masculine name meaning "God has helped" or "Whom God helps," derived from El (God) and azar (to help). त्रायते{त्रै} verb 1 trAyate[trai, thrai] protect, save

تارح در معنی عبری بزکوهی مترادف سکا و تور (نام نیای اساطیری تورانیان) است.

مردم گاهی اوقات هنگام بحث در مورد بت‌ها از «آزر» به عنوان مخفف «اووده زره» استفاده می‌کنند. در زبان عبری، اووده زره به معنای «پرستش عجیب» است که به پرستش بت‌ها اشاره دارد.

People sometimes use "Azara" as a shorthand for Avodah Zarah when discussing idols. In Hebrew, Avodah Zarah means "strange worship," which refers to worshipping idols.

اسب، توتمی آریایی

واژهٔ آریا (به معنی نجیب) می تواند در مقام مقایسه با سکا و تور (به معنی توتم بزکوهی) اشاره به توتم نجیب اسب باشد که در سرزمین استپی اولیهٔ آریاییها فراوان بوده و ارابه اسبی با نام ایشان پیوسته است:

ह्वार्य m. hvArya horse

ولی آریا/ایرج سکاها توتم شیر بوده است

نظر به توتمی بودن نامهای سلم (مار) و تور (بزکوهی) نام برادر ایشان ایرج (اریا، شیر) هم نامی توتمی بوده و اشاره به توتم شیر دربیکان (سکاییان پارسی برگ هئومه) داشته است. نام پسران کولاکسائیس یعنی سئورومات (مارپرست) و سکا (تور، بزکوهی) و دربیک (دری، منسوب به شیر درنده) تحت نامهای شیمیریا و کوروشا به صورت شیر، بزکوهی و مار تبدیل به توتم سکاهای سلطنتی شده بوده است. کوروشای سکاها با کوروش (فریدون) تطبیق داده شده و سلم (سئورومات) و تور و ایرج پسران اساطیری وی به شمار رفته اند.

چون در شجره نامهٔ فریدون (کوروش) در کتاب پهلوی بندهش، آسپیان (مربوط به اسب) در رابطه با فریدون/ایرج (آریایی) به کرّات تکرار شده است:

سلسله نسب فریدون در فصل ۳۱ از فقره ۷ بندهش این طور آمده‌است «فریتون آسپیان پسر پورتورا آسپیان پسر سوک تورا آسپیان پسر پور تورا آسپیان پسر سیاک تورا آسپیان پسر سپید تورا آسپیان پسر کفر تورا آسپیان پسر رمک تورا آسپیان پسر ونفر غشن آسپیان پسر جم پسر ویونگهان. از ویونگهان تا بآسپیان پور تورا، ده پشت بوده‌است. هر یک از آنان صد سال زندگانی کرده‌است که روی هم رفته هزار سال باشد. این هزار سال مدّت سلطنت ضحاک بوده‌است. از آسپیان پور تورا فریدون بوجود آمد کسی که از جم انتقام کشید. از او (یعنی پور تورا) دو پسر دیگر که برمایون و کتایون باشند نیز بوجود آمدند امّا فریدون پرهیزگارتر بوده‌است. از فریدون سه پسر بوجود آمدند، سرم (سلم) و توچ و ایریچ .....» (این سه نامهای نیاهای اساطیری قومی در مقام پسران کولاکسائیس سکاها یعنی سئورومات، سکا و دربیک/دری هستند).

هیئت پهلوی آثویان (آثفیان) هم متعلق به آسپیان و به معنی نگهدارندهٔ اسب به نظر می رسد که عنوان پدر فریدون/ایرج (آرای آرایان ارامنه) است :

अश्वया f. azvayA (asvaya) desire to get horses

نام فارس هم به واسطهٔ واژهٔ فَرَس (اسب)/هورس (به فنلاندی وَرس) با نجابت و اسب پیوند می یابد:

पृशनी f. pRzanI gentle

نام فرس که در زبان عربی وارد شده است، به مفهوم ایرانی و آریایی است که برای اعراب هم ردیف سوارکار و شریف بوده است و جنگاوران ایرانی را ”اساوره” یعنی ”اسوریان” و سواران یا "فرسان” و ”فوارس” می گفته اند.

به ظاهر واژهٔ یونانی آلوگو (آروگو، اسب) به معنی سکایی ایرانی رسا رونده هم با آریا و ایرج مرتبط می نماید.

در اوستا هخامنشیان شاخهٔ کوروش (فرشوشتر، دارای ستوران جوان) تحت نام هوگوها (دارای ستوران خوب و نجیب) و شاخهٔ داریوش تحت نام نوذریان (فرمانروایان نو) دارای اسبان تند و تیز یاد شده اند که نام و نشان هر دو خاندان از اهمیت اسب نزد ایشان خبر می دهند. بر اساس روایات «آریان» مورخ یونانی در کتاب آناباسیس اسکندر، در زمان کمبوجیه، مغان مسئول نگهداری از آرامگاه کوروش بزرگ در پاسارگاد بودند. سهمیه ماهانه آن‌ها برای قربانی کردن، «یک اسب» بود که از شاهنشاه دریافت می‌کردند تا در نزدیکی آرامگاه برای کوروش بزرگ قربانی کنند.

نامهای روسها (تراسپیان باسنانی) و گوتها (آریماسپیان باستانی) هم در زبانهای ژرمن و سنسکریت به معنی اسب، حیوان توتمی ایشان بوده است.

اسب در ایران (بر گرفته از مقالهٔ اسب ایرانی)

اسب از جانورانی است که از آغاز در میان آریاییها و در فرهنگ اقتصادی و اعتقادی ایرانیان جایگاه ویژه داشته است. جا به جایی آریاییها در حدود هزار و چهارصد سال پیش از میلاد توسط ارابه های اسبی و استفاده مهم از اسب بوده و ارابه های معروف آنها از همه چیز بیشتر توجه تاریخ نگاران را به خود جلب کرده و آنان با اهمیت از آنها یاد کرده اند. گزنفون در یادداشتهای خود آورده است که هر کجا اسبان تندرو ارابه های نیرومند باشد بزرگی حکومت در آنجاست و برای تشویق ملت خود می گوید سواری را باید از ایرانیان آموخت، هر سوار ایرانی با اسب یکی و چسبیده به آن می باشد.امین مارسلن در کتاب خود به نام تمدن شرق می گوید: ایرانیان دلیر بوده و در سواری و تیراندازی کمتر قومی به آنها می رسد. مراتع کشور ایران بسیار بزرگ است و نژاد اسب مخصوصی در آنجا چرا می کند که در تمام دنیا بی نظیر است. ایرانیان به خوبی روی آنها پریده و با چستی و چالاکی بی اندازه سواری خوبی می نمایند و در جایی دیگر می گوید اگر سایر تاریخ نویسان این مراتب را نقل کرده اند من با چشم خود دیده ام.

چينی ها در منابع فرهنگی خود از اسبان تيزتک اشکانی که مؤثرترين ابزار کار پارتيان بوده، نام برده اند. پارت قومی است ايرانی و آريايی که مردان و اسبان جنگي بسيار خوبي داشته و واژهٔ پارتيزان به معنای چريکهای جنگی از نام قوم پارت برداشته شده است به دليل چالاکی و دليری در جنگ با دشمن.

در بازرگانی اشکانيان اسب بسيار مهم بوده است. هم برای حمل و نقل با و هم از برای فروش، اسبان را به جزاير و سرزمينهای خليج فارس می بردند و اعراب با خريد اسب در برابر خرما و همچنين به دست آوردن اسب از راه دزدی و غارت اسبهای مورد نياز خود را تا حدی تامين کرده اند. ضمناً آشوريهای ساکن بين النهرين در انتقال نژاد اسب ايرانی به آن طرف آبهای خليج مؤثر بوده اند.

اشکانيان براي حفظ جان اسبان خود در مبارزه ها بر تن آنها پوششهای فلزی می نهادند و با پوششهای فلزی و چرمی بدن اسبان را می پوشاندند، اين پوششها را در اصطلاح برگستوان می گفتند. برای اثبات اين گفته همان به که سخن فردوسی بزرگ را به خاطر آوريم که در جنگ رستم و اسفنديار فرمود:

کف اندردها نشان شده خون و خاک

همه گبر و برگستوان چاک چاک تيرداد سوم پادشاه اشکانی که با برادر خود بر سر فرمانروايی در جنگ و ستيز بود از بروز خشکسالي ديرپايی که گريبانگير مردم ايران بود رنج می برد. خوابگزاران به او گفتند کليد اين بدبختی در دست تواست و اين امر پايان نپذيرد مگر با قرباني کردن اسب خود به درگاه خدا که اين امر با تمامی علاقه تيرداد به اسبش در کنار رود فرات انجام گرفت. اين را بايد متذکر شد که قرباني کردن اسب در آيين اول ايرانيان يعنی دين زرتشت و در دين اسلام آزاد نبوده و اين حيوان نجيب از سوي حضرت محمد مکروه اعلام شد تا نسل اين حيوان گرانقدر به انقراض کشيده نشود، پس به گواه تاريخ بدون هيچ ترديدی خاستگاه اين چهارپای برازنده ايران بزرگ و يا ايرانويج يا سرزمين موعود بوده است که محدود از شمال به کناره های درياچهٔ آرال، از خاور به دامنه پامير و ماورالنهر و از جنوب به کرانه های خليج هميشه فارس تا شمال آفريقا و از باختر به ميان رودان (بين النهرين) تا سرزمين بيزانس بوده است تا آنجا که می گويند در سراسر جهان نمی توان اسبی يافت که خون اسب ايرانی در رگهايش روان نباشد، که اين مدعا دور از ذهن نيست چون در اوستا در گاتاهای زردشت در اشتودگات فرگرد ١٧ آمده : از تو می پرسم ای خدا آيا ده ماديان، يک شتر و يک نريان که وعده شده به من خواهد رسيد؟ در اهنودگات فرگرد ۱۹ آمده از آن تو بود نيروی آفريننده ستوران باز در فرگرد ۱۱ خداوند دهقان ستور پرور را برای غمخواری تو مقرر داشت. باستان شناسان از دل خاک سنگ نبشته ها و ستونهايی را برپا ايستاده از کاخهای آپادانا و شوش و تخت جمشيد در کاوشهای خود به دست آورده اند که هر چه ژرفتر به آن می نگريم در آن نقشها از پيکر اسبان نمود بيشتری می يابد و کشف اسکلت چند سوار و اسب در رستم آباد شمال و يا اشياء ديگر همچون لگام و زين در مناطق لرستان و پارس، يک نوع اسب به نام هيپاريون که در مرز چال مراغه کشف شده اتکا ايرانيان را در امور سياسی و نظامی و اقتصادی به اسب اثبات می کند. در سيلک کاشان بقايای زين و برگ، در منطقه سلدوز در پنجاه کيلومتري اروميه لوازم سواری و سوارکاری کشف شده، در تپه گيان در نهاوند و در خوروين در نزديک کردان تصاوير اسب بر روی گلدان کشف شده، در املش گيلان کوزه های سفالين مربوط به ۱۲۰۰ سال پيش از ميلاد که نقش اسب در روی آن حک شده، به دست آمده است.

اسب از ديرباز در خدمت انسان بوده و بار اول اين حيوان به دست ايرانيان تربيت گرديده و به جهان عرضه گشته است. اما قوم ديگر ميوهٔ زحمات آرين را در چپاولگريهای بی رحمانه غارت نموده و حتی به نام خود نامگذاری کرده اند.

کتابهای مورخين مانند هرودوت، هومر، امين مارسلن، آريان و گزنفون ديده می شود که به نام آرياييها احترام گذاشته اند و هرجا بحثي از سوار و سوارکاری به ميان آمده آن را به ايرانيان ربط داده اند. نام اسب را به عنوان بخشی از نام انسانها در دوران باستان در بين ايرانيان رسم بوده، مانند ارجاسب، جاماسب، تهماسب، لهراسب، گشتاسب، بيوراسب، ويشتاسب.

هرودوت تاریخ نویس یونانی در ۲۱۰۰ سال پیش می نویسد: ایرانیان از ۵ تا ۲۰ سالگی سه چیز می آموزند، سوارکاری، تیراندازی و راستگویی.گزنفون می نویسد همه اسبهای ایرانیان در میدان نبرد پوشیده در زره ویژه اسب بوده اند. بر سنگ نبشته های هخامنشی تصاویری از اسبان نقش بسته است. گزنفون در کوروش نامه می گوید کوروش سواری را در دربار مادها نزد پدربزرگ خود آموخت، چون در پارس اسب کمیاب و پرورش آن در سرزمین پارس دشوار بود. البته چگونگی رسیدن به پادشاهی و فتح بابل و اسب دوانی در میدان بابل هم خود داستانی است که در این متن نمی گنجد. هرودوت از لشگرکشی خشایارشا شاه به یونان می گوید: این شاهنشاه در هنگام جنگ با یونانیان به تسالی رسید، در آنجا شنید که اسبهای این سرزمین بهترین اسبهای یونان هستند. خواست آزمایش نماید دستور تاخت داد در این آزمایش اسبهای تسالی واپس ماندند.داریوش اول در سنگ نبشته تخت جمشید می گوید: … سزاوار است که زاد و بومش دارای مردم خوب و اسبهای خوب است. بار دیگر می گوید: این سرزمین پارس را اهورامزدا (خدای بزرگ) به من ارزانی داشت، که سرزمینی زیباست و اسبهای خوب و مردم خوب دارد.هرودوت می گوید رمه اسبهای سپاهیان هخامنشی در بابل نگه داری می شود که هشتصد اسب و شانزده هزار مادیان در آنجا پرورش می یابند. در سیسیلیا در آسیای صغیر هر سال ۳۶۵ اسب سفید به تعداد روزهای سال نگه می داشتند. در سراسر راه مسافرینی که از فارس و بابل به سوی دروازه قفقاز می رفتند چراگاهی وجود داشت در زمان هخامنشیان که پنجاه هزار مادیان در آن چرا می کردند.در تاریخ چینی که در سال ۵۷۲ میلادی به دست وی شو نوشته شده است چنین آمده که ایران دارای اسبهای نام داری است و توانگران کشور دارای چندین هزار از اینگونه چهارپایان هستند. اسبهای بسیاری در تاریخ این سرزمین همواره با سواران جاودان گشته و در کتابهای تاریخی و سینه های مردم و فرهنگ ایرانی ثبت شده اند، مانند: شباهنگ بیژن، رخش رستم، شبدیز خسروپرویز، گلگون گودرز، قران لطفعلی خان زند، بهزاد کمبوجیه، غزال شاه عباس نژاد اسب ایرانی بوده است. استاد پورداود می گوید: همین تکاور گستاخ است که گردونهای خروشنده و تندرو و سواران چست و چالاک را به پهنه کارزار آورده و سرزمین پهناوری از سند تا نوبه و از سند تا کرانه های دریای یونان را از آن هخامنشیان ساخت و در تاریخ چندین هزار ساله این مرز و بوم همواره ایرانیان را سربلند گردانیده است.هرودوت می گوید: خشایارشا در سپاه خود سوارانی از اعراب داشت که بر شتر سوار شده و می تاختند اما در پشت سر اسبها بودند و در جای دیگر می گوید سپاه کوروش چون به سارد پایتخت لیدیا رسید در دشتی با کروزوس روبرو شد و رزم آرایی کردند، کوروش چون سواران را دید هراسید، پس چاره ای اندیشید و دستور داد اشتران را بر آن رزمگاه آوردند. چون اسبان سپاه کروزوس آنها را دیدند هراسیدند و جنگ به سود سپاه کوروش پایان یافت. اسب همواره از شکل و اندام شتر می هراسد و بوی شتر هم برای اسب خوشایند نیست. در نوروزنامه خیام چنین آمده: از صورت چهارپایان هیچ صورتی نیکوتر از اسب نیست. اسب شاه همه چارپایان چرنده است و گویند آن فرشته که گردونه خورشید را کشید به صورت اسبی است سفید رنگ.

در قابوس نامه هم این جمله آمده است که جهان به مردمان، بپای است و مردم به حیوان و نیکوترین حیوانات اسب است و داشتن آن هم کدخدایی است و هم ثروت. درباره پرورش اسب در زمان فرخی سیستانی در کتاب چهار مقاله تالیف ۵۵۰ هجری عروضی سمرقندی، فرخی سیستانی که به دربار امیر ابوظفر روی آورده بود در داغگاه بهار بود که در آن هجده هزار مادیان زهی (مادیانی که کره دار باشد) در مرتع وجود داشت و برای داغ سالیانه در آنجا آتشی افروخته بودند. فرخی در وصف این داغگاه چنین می گوید:

داغگـــاه شهریار اکنون چنان خرم بود

کــــــاندر او از خـــرمی خیره ماند روزگـار

سبزه اندرسبزه همچون سپهر اندر سپهر

خیمه اندرخیمه چون سیمین حصار اندر حصار بر در پرده سرای خســــرو پیروز بخت

از پی داغ آتشی افروخته خورشید وار

پرون در کتاب خود به نام اسب تازی می گوید: اسبهای تازی و انگلیسی هر دو از اسبهای ایرانی متولد شده اند.اسب به دو صورت وارد بین النهرین و عربستان شد، اول از طریق آشوریها و دوم به گفته پترمان در کتاب اصل اسب که چنین می گوید: هنگامیکه اسب توسط بازرگانان فنیقی (لبنان کنونی) و کلدانی و ایرانی به عربستان و بین النهرین رسید، نخستین خرید و فروشها در آن زمان انجام گرفت، تا مدتی نام این حیوان بر آنها معلوم نبود و آن را خر کوهستانی یا خر شرقی می گفتند (پاخورا) زیرا از طرف کوهستانهای شرق آن سرزمینها آمده بود. پس از مدتی اعراب کلدانی نام آن را عیناً از بازرگانان پرسیده و به یکدیگر می گفتند. بعدها نام قوم پارس را بر آن نهادند و چون در زبان عربی حرف (پ) وجود ندارد از حرف (ف) استفاده کردند و به این حیوان فرس گفتند، فرس واژه ثلاثی مجرد است یعنی برگرفته از فارسها یا پارسها. در دوره سلطنت توتمس سوم بزرگترین پادشاه مصر که به وسیله وهای فرانسوی در کتاب خود به نام بررسی گورستان راحمزه چنین می گوید: نقوش نفرات و اسبهاییکه در این گورستان به دست آمده و به دقت بررسی شده ثابت می کند اسبهایی که در این مکان نقش بسته شده از جنس اسبهای آرین و پرستاران آنها نیز ایرانی می باشند که برای آموزش و پرورش اسب و سوارکاری به مصر اعزام گردیده اند. مارکوپولو می گوید: در ایران قشنگترین اسبهای شرق وجود دارد و از نظر شهرتشان بازرگانان آنها را برای فروش به هندوستان آورده و به بهای گزاف به دیگران می فروشند. کولن در کتاب نژاد اسبهای جهان می نویسد: در سال ۱۸۲۴ میلادی سواره نظام انگلیسی در هندوستان دارای ۷۵۴۶ اسب بود که از اسبهای ایرانی خریداری و کسریات آن را نیز همه ساله از ایران تهیه می نمودند. سرهنگ دو فیلوت انگلیسی در ترجمهٔ کتاب فرسنامه هاشمی از زبان اردو به انگلیسی چنین اظهار می کند: تشکیل نژاد خون خالص اسبهای انگلیسی امروز از نژاد اسب ایرانی است که در سال ۱۶۲۰ تا ۱۷۵۰ بهترین اسبهای ایرانی خریداری و به هندوستان اعزام می گردید.شوارتز در کتاب پرورش اسب در جهان می گوید در مسافرت ناصرالدین شاه قاجار به اروپا دو اسب ارزشمند آن کاروان را همراهی کردند. یکی به قد ۱۴۸ و بسیار زیبا دارای گردن خوش قواره به ایلخی تزار در روسیه بخشیده شد و دیگر اسبی نیله گلگون به قد ۱۶۲ دارای قامتی موزون که به دولت فرانسه پیشکش گردید.واله دوونسی می گوید: اسبهای عربی و ترکی که به اروپا می آورند همان اسبهای ایرانی اند با این تفاوت که بازرگانان ایرانی آنها را به سرزمین های عرب برای فروش برده و در آنجا می فروشند و بعد به واسطه بازرگانان عرب به اروپا آورده شده و نام عرب بر آن می نهند، در اصل این اسبها ایرانی هستند.بین دولت ایران و دولت فرانسه در زمان شاه سلطان حسین صفوی و لویی چهاردهم، در تاریخ رجب المرجب ۱۱۲۰ هـ.ق مطابق با سپتامبر ۱۷۰۸ م. قراردادی منعقد و طبق آن معاهده در ماده ۲۸ دولت ایران به دولت فرانسه اجازه می دهد سالی هشت سر اسب تخمی و چهار سر مادیان با رضایت مالکین منوط به اینکه از ایلخی شاه نباشد را خریداری کرده و به فرانسه ببرند. البته در اصفهان با نظر میرآخور باشی و در سایر ایالات با نظر حکام از ایران خارج شوند. در ماه اوت سال ۱۷۱۵ در زمان فتحعلیشاه قاجار به مناسبت روابط حسنه بین دولت ایران و فرانسه یکی از اسبهای نامی ایران به رسم پیشکش و هدیه به دربار ناپلئون بناپارت فرستاده شد. همان اسب سفید معروف ناپلئون است که نقاش معروف "هوراس" اسب مذبور را نقاشی کرده است. نام این اسب ((جهان پیما)) بود و پوستش در موزه لوور است. البته اسبهایی به دربار روسیه نیز پیشکش گردید، مهمترین آن اسب پاشا بود.آندره ساکاس در کتاب اسب در یونان و پیترمان فرانسوی در کتاب اصل اسب شرح قضیه اسب اسکندر را چنین بیان می کنند: یکی از اهالی فریژی ایران قدیم که بازرگان بود چندین اسب و مادیان برای فروش به کشور مقدونیه آورده بود. این اسب ها همگی پیشانی برجسته بودند چون اهالی آن حدود چنین اسب های پیشانی برجسته ای را ندیده بودند بنا به عادت ایرانیان قدیم که آن ها را مقدس می پنداشتند، آن ها نیز از این عادت پیروی کردند. روزی فیلیپ پادشاه مقدونیه و اسکند پسرش از بالای کاخ خود تعدادی اسب و مادیان را که در چراگاه مشغول چرا بودند، دیدند. فیلیپ اسب بسیار دوست داشت و سوارکار خوبی بود. ولی به اسکندر گفت که آن اسب شکیل را بگیرد. اسکندر بعد از مدتی تاخت و تاز توانست اسب نامبرده را بگیرد و به نام خود تربیت کند. نام او را بوسفالوس، یعنی پیشانی برجسته نامیدند.اسب خرسان الحجاج خلیفه اموی نیز یکی از بهترین نمونه های اسب های ایرانی بود که بر حسب عقیده داستان نویسان عرب نژاد اصل او از خراسان و به خرسان معروف و مؤسس تیره ای به نام خرسان گردیده که امروز معروف می باشد.پولیپوس یونانی که در سال های ۲۰۱-۱۳۰ پیش از میلاد می زیسته در روزگار خود چنین می نویسد. سرزمین ماد (هگمتانه) از برای مردم و اسب خویش به جای دیگر برتری دارد و آنچنانکه اسبش در سراسر آسیا بهترین است پرورش گاه اسب هایی که از برای آخور پادشاه است در ماد می باشد. به گفته ای تیره اسب حمدانی از این تیره می باشد.

منابع عمده:

١- یشتها، جلد، گزارش استاد پورداود.

٢- اسب در ایران (پارسیان دژ، مهر میهن).

٣- فرهنگ لغات سنسکریت.

۴- تاریخ ارمنستان، تألیف موسی خورنی.

معنی توتمی آریا

واژهٔ آریا (به معنی نجیب) می تواند در مقام مقایسه با سکا و تور (به معنی توتم بزکوهی) اشاره به توتم نجیب اسب باشد که در سرزمین استپی اولیهٔ آریاییها فراوان بوده و ارابه اسبی با نام ایشان پیوسته است:

ह्वार्य m. hvArya horse

چون در شجره نامهٔ فریدون (کوروش) در کتاب پهلوی بندهش، آسپیان (مربوط به اسب) به کرّات تکرار شده است:

سلسله نسب فریدون در فصل ۳۱ از فقره ۷ بندهش این طور آمده‌است «فریتون آسپیان پسر پورتورا آسپیان پسر سوک تورا آسپیان پسر پور تورا آسپیان پسر سیاک تورا آسپیان پسر سپید تورا آسپیان پسر کفر تورا آسپیان پسر رمک تورا آسپیان پسر ونفر غشن آسپیان پسر جم پسر ویونگهان. از ویونگهان تا بآسپیان پور تورا، ده پشت بوده‌است. هر یک از آنان صد سال زندگانی کرده‌است که روی هم رفته هزار سال باشد. این هزار سال مدّت سلطنت ضحاک بوده‌است. از آسپیان پور تورا فریدون بوجود آمد کسی که از جم انتقام کشید. از او (یعنی پور تورا) دو پسر دیگر که برمایون و کتایون باشند نیز بوجود آمدند امّا فریدون پرهیزگارتر بوده‌است. از فریدون سه پسر بوجود آمدند، سرم (سلم) و توچ و ایریچ .....» (این سه نامهای نیاهای اساطیری قومی در مقام پسران کولاکسائیس سکاها یعنی سئورومات، سکا و دربیک/دری هستند).

هیئت پهلوی آثویان (آثفیان) هم متعلق به آسپیان و به معنی نگهدارندهٔ اسب به نظر می رسد که عنوان پدر فریدون/ایرج (آرای آرایان ارامنه) است :

अश्वया f. azvayA (asvaya) desire to get horses

نام فارس هم به واسطهٔ واژهٔ فَرَس (اسب)/هورس (به فنلاندی وَرس) با نجابت و اسب پیوند می یابد:

पृशनी f. pRzanI gentle

نام فرس که در زبان عربی وارد شده است، به مفهوم ایرانی و آریایی است که برای اعراب هم ردیف سوارکار و شریف بوده است و جنگاوران ایرانی را ”اساوره” یعنی ”اسوریان” و سواران یا "فرسان” و ”فوارس” می گفته اند.

Namnet Svend (yngling, Yngve Frejs folk, sven, sved) ligger i grunden av namnen Sverige (från roten sve-/sven), svensk och Sweden

Svend är ett skandinaviskt (främst danskt/norskt) mansnamn med fornnordiskt ursprung från ordet svendr, vilket betyder "ung man", "yngling" eller "tjänare/väpnare". Det förknippas med vitalitet och historiskt adel, mest känt genom kung Svend Tveskæg. Ordet används även som synonym till gesäll.

Betydelse och ursprung:

Etymologi: Härstammar från fornnordiska svendr eller swenaz, som betyder ung man, pojke eller krigare.

Historisk kontext: Användes ofta under vikingatiden och medeltiden, ofta som en beteckning för en ung krigare som ännu inte blivit riddare.

Namnet: Dansk och norsk form av det svenska namnet Sven.

Användningsexempel och synonymer:

Gesäll/Hantverkare: Inom danskan används svend för att beskriva en utbildad hantverkare (t.ex. murersvend - murargesäll). Sven/Ung man: I äldre litteratur eller sammanhang synonymt med yngling, dräng eller tjänare.

Svend Press (Träning): En specifik bröstövning inom styrketräning där man pressar två viktskivor mot varandra. Synonymer:

Yngling, ung man, gesäll, sven.

Svend (yngling) har varit ett binamn till Yngve Frej (heliga unga Frej) svenskarnas speciella gud

Ynglingaätten var en fornnordisk kungaätt som enligt isländska sagor (särskilt Ynglingasagan och Ynglingatal) härstammade från guden Frej (Yngve-Frej) och regerade i Uppsala före 600-talets slut. Ätten är mest känd från sagalitteratur, men kopplas samman med de tidiga svenska sveakonungarna och senare norska småkungar.

Etymologi och betydelse:

Namnet: Ynglingaätten betyder "Yngves ättlingar" eller "ynglingarna", där ättens grundare anses vara guden Frej, som även kallades Yngve.

Historisk/etymologisk bakgrund: Namnet kommer från fornnordiskans Ynglingar, en klan benämnd efter den mytiska stamfadern Yngve. Synonymer/relaterade namn: I den fornengelska dikten Beowulf kallas ätten för Skilfingar (fornengelska: Scylfingas). Källor: Ynglingatal, ett kväde från 900-talet, utgör grunden för ättens genealogi.

Historisk kontext:

Ursprung: Ätten ska ha haft sitt säte i Gamla Uppsala.

Sista kungen: Ingjald Illråde anses traditionellt vara den sista kungen av ätten i Uppsala.

Norsk gren: Enligt traditionen fördrevs ätten till Värmland och senare Norge, där Harald Hårfager hävdades vara en ättling. Snorre Sturlasson förklarar i Heimskringla att dessa ättlingar till gudarna (Oden, Njord, Frej) senare förklarades som vanliga människor i enlighet med euhemeristisk tradition.

Det verkar att de historiska namnen firasoi (fira-sui), suehans och väringar till svenskar betyder alla tillsammans "unga krigare (=svend, sven)".

Även är det fjärde historiska namnet till svenskar i förhållande med Yngve Frejs namn och hans dyrare (svenskar):

De flesta av forskarna tror att hillevionerna är svenskarna, men jag tror att det inte har tolkat namnet på rätt sätt. Det är egentligen hylle-vi-on-erna det vill säga "dyrkarna av den helige unga guden [Yngve Frej]".

Namnet ingevion (dyrkare av heliga unga gud/gudinnan) hör också till svenskar

Enligt den romerske historikern Tacitus i hans verk Germania (skrivet ca 98 e.Kr.) dyrkades gudinnan Nerthus (Moder Jord) gemensamt av sju nordgermanska stammar.Dessa stammar räknas till den grupp som kallas ingveoner och var bosatta i området kring södra Jylland och danska öarna (östersjöområdet) och norr om dem. De sju stammar som specifikt nämns som Nerthusdyrkare är:

Reudigni (skåningar, daner)

Aviones (norrmän)

Anglii (Angler, engelskmän)

Varini (saxare)

Eudoses (giganter, friser)

Suarines/svardones (svenskar)

Nuithones (?, nåjd folket, samer under svenskarnas styre).

Med tanke på likheten mellan Nerthus plats och Freja/Frig plats, nämligen Fensalarna (Mälaröarna), och Njord och Nersus far-barn-förhållande med Frej och Freja, var de i huvudsakligen en enda gud och gudinna.

Från namnen dömas kan Ingaevoners -och frisernas -och frankernas namn tyda på guden Yngve Frej

Ingaevoner, även ingvaeoner, var en av de germanstammar som jämte herminoner och istvaeoner tillhörde den ursprungliga folkgrupperna av västgermanerna enligt den romerska historikern Tacitus. De anses ha fått sitt namn från sin gud Ing (Frej)

Ingaevonerna (eller ingevonerna) var den folkgrupp som bodde vid nordsjökusten fram till Elbe. De omfattade flera stammar, av vilka chaukerna var de mäktigaste vid århundradena runt vår tideräknings början. En annan stor folkstam bland ingaevonerna var friserna som var bosatta i vad som numera är norra Holland. De var ett av de få folk som förblev bofasta på samma plats under hela folkvandringstiden, nämligen vid nordsjökusten, i Jutland (nuvarande Jylland), Holstein, Friesland och de danska öarna.

Man tror att Yngve Frej också har varit Frankernas speciella gud och deras namn härstammar möjligen av Frej:

Frank: Frey (vänskapens gud) + PIE-rot *ang-/*ank- "att böja sig": De som är beroende av guden Frey. Eftersom Freys hemvist har varit Alvheim/Alfheim (Frankrike och Tyskland), och alver (all-ver, allmän eller Elbeflodens folk) och Alemanni (allmän) och tysk är synonymer.

Njord är Neptunus- samt maskulin Nerthus

Njord är i nordisk mytologi en central gud av vanasläktet, som härskar över havet, vinden, fisket och rikedom. Namnet tolkas ofta som att betyda "kraft" eller "styrka", och han är känd som sjöfararnas och handelsmännens gud som bor på platsen Noatun. Njord är far till Frej och Freja.

Havsguden Njord Noaton påminner väl om romerska havsguden Neptunus namn.

Betydelse och funktion:

Havs- och vindgud: Njord styr över sjöfart och havets krafter, och anses lugna vindar och vatten.

Rikedom och handel: Han förknippas med välstånd och tillbads för goda fiskefångster och trygg handel.

Vanernas representant: Njord tillhör vanerna men kom till asarna som fredsgisslan, och representerar en fruktbarhetssida av det nordiska gudapanteonet.

Synonymer/Relaterade begrepp:

Noatun: Njords hemvist, betyder "skeppens plats".

Vaner: Det gudasläkte Njord tillhör (till skillnad från Asarna).

Njordr: Fornvästnordisk form av namnet.

Neptunus: Ofta liknad vid den romerska havsguden, enligt vissa forskare med liknande språkligt ursprung.

Njord förekommer främst i den poetiska och prosaiska Eddan, och är en viktig gestalt i berättelserna om Vanakriget och i myten om när Skade skulle välja make.

Njord som Nerthus:

Nerthus och Njord är språkligt och troligen kultiskt relaterade gestalter. Nerthus (beskriven av Tacitus som en jordgudinna) och Njord (vanagud för hav/vind i Eddan) anses av forskare vara relaterade, där Nerthus kan vara en tidig feminin form eller aspekt av den senare maskulina Njord. Njord är far till Frej och Freja.

Nerthus:

Källa: Beskrivs av den romerske historikern Tacitus i verket Germania (ca 100 e.Kr.).

Egenskaper: Tolkas som Terra Mater (Moder Jord), en gudinna för fertilitet och fred.

Kult: Enligt Tacitus färdades hon i en vagn dragen av kor för att välsigna fält och människor.

Njord (Njǫrðr):

Källa: Huvudsakligen känd från den nordiska Eddan (1200-talet).

Egenskaper: En av vanerna, bosatt i Noatun. Gud över hav, sjöfart, fiske och rikedom.

Familj: Far till Frej och Freja (med en ej namngiven syster/syster-hustru), samt gift med jättinnan Skade.

Kopplingen mellan dem

Språklig likhet: Namnet Nerthus motsvarar språkligt det fornnordiska Njǫrðr.

Teorier: Många forskare menar att de är aspekter av samma gudomlighet, där den kvinnliga jordgudinnan Nerthus utvecklats till den manliga havsguden Njord. Andra menar att det rör sig om ett gudomligt par (syskon) där båda kan ha funnits parallellt. Njords Noatun ("skeppens plats") är Stockholm

Själva Stockholm betyder skärgårds holmar (Sumpsalarna, Nerthus/Friggs plats):

Stock:

1-stam, timmerstock, balk, stolpe, bjälke, syll

2-samling, besättning, mängd, uppsättning

holm (holme):

holme är en liten, vanligen obebodd ö. Holmar återfinns bland annat i skärgårdar. Ordet används även i en vidare betydelse för små uppstickande bergknallar ute på fält (åkerholme) eller för fast mark omgärdat av en mosse eller sankmark.

I så fall kan mytiska trädet Yggdrasill (Ygg-dra-syll) betyda "skräckinjagande träd/trädstam" och det syftar också på Stockholmsområdet.

Ostara (Ēostre) är Freja

Ostara (Ēostre, Ishtar, "den ledande") som fruktbarhets gudinna och hennes harar är väl jämförbara med med den nordiska fruktbarhets gudinna Freja ("härskarinnan") som har katter för sina symbol istället harar.

Ostara (Ishtar) har ersätt Freja i Västeuropa, som har varit under Romarrikets styre.

Ostara (eller Ēostre) är en västgermansk gudinna för våren, gryningen och fertilitet, främst känd genom munken Beda venerabilis på 700-talet. Hon förknippas med vårdagjämningen, nystart, ägg och harar som symboler för livets återkomst. Namnet anses ha gett upphov till det engelska och tyska ordet för påsk (Easter/Ostern).

Viktiga punkter om gudinnan Ostara:

Ursprung: Källorna är få och omdiskuterade. Beda venerabilis nämner henne som en gudinna vars månad (Eosturmonath) motsvarade april. Attribut & Symboler: Ägg och kaniner/harar är starkt förknippade med henne och symboliserar fertilitet och vårens fruktbarhet.

Moderna tolkningar: Många attribut (som haren) är snarare 1800-talskonstruktioner och moderna tolkningar av äldre folktro snarare än belagda myter från vikingatid.

Koppling till våren: I modern neopaganism (Wicca) firas Ostara vid vårdagjämningen (runt 21 mars) för att hedra ljusets och växtlighetens återkomst.

Ostara-firande idag:

Att fira Ostara innebär ofta att dekorera med vårblommor (tulpaner, påskliljor), måla ägg och symboliskt välkomna ljuset efter vintern.

Om Freja

Freja är en av de mest framträdande gudinnorna i nordisk mytologi, förknippad med kärlek, fruktbarhet, skönhet och magi (sejd). Som tillhörande gudasläktet vanerna härskar hon även över krig och död, där hon väljer hälften av de fallna krigarna till sin sal Folkvang. Hon färdas ofta i en vagn dragen av två katter.

Viktiga fakta om Freja:

Roll: Fruktbarhets-, kärleks- och krigsgudinna.

Ursprung: Tillhör vanerna, dotter till Njord och syster till Frej.

Bostad: Fólkvangr ("stridsängen").

Kännetecken: Äger halssmycket Brisingamen, förknippad med katter, och utövar sejdmagi.

Betydelse: Namnet betyder "härskarinnan" eller "älskarinnan".

Freja beskrivs som en viljestark och passionerad gudinna, och hon var även en viktig symbol för linodling och fertilitet. Hon var en av de mest välkända gudinnorna, och hennes inflytande sträckte sig över både liv och död.

Frejas Folkvang kan vara Uppsalas Vänge (äng):

Folkvang (”krigshärens fält”) var i nordisk mytologi gudinnan Frejas jättelika boning i Asgård. På modern svenska blir namnet Folkvång[1] eller Folkäng och består av fornnordiska/fornsvenska folk som här betyder "krigsfolk" och fornnordiska vang, nutidssvenska vång som betyder "ängsslätt".