ارتباط نام موسی با میثه (میتره) و میتانی

نامهای موسی، موسه و میثه مربوط به میتانیان پرستندهٔ ایزد میثره (میتره) بوده اند:

نظر به ظهور قدرتمند میتانیان حدود سال 1550 پیش از میلاد در سوریه و شمال عراق معلوم میشود که میتانیان ارابه سوار حاکم بر هیکسوسها (حاکمان خارجی) در آن سالها مصر سفلی را ترک گفته بودند و این فرصتی برای برادران کاموسه و اهموسه در مصر علیا به دست داده بوده است که رعایای سامی هیکسوسی میتانیها را از مصر سفلی به کنعان پس برانند. نامهای موسی و کاموسه و اهموسه به وضوح حاوی نام ایزد عهد و پیمان موسه (میثه، میثره، میتره) می باشند.

ارتباط لغوی موسی، میثره، یهوه و میتانی (هانی گالبات):

mūṣû:

1) an exit , a way out ; 2) a departure ;

Cf. mūṣā ' u, muṣṣû

Variants : mūṣā ' u, muṣṣû

(akkadian dictionary)

Maetha: wandering and settling. (Avesta)

मूत adj. mUta moved

हन m. hana (hani) slaughter, warrior.

मित्र n. mitra ally, covenant, contract, oath

मिथः adverb mithaH with each other

ni (na): persons (Avesta)

यहु adj. yahu[va] strong

मित adj. mita strong

نام یهوه صبایوت (یهوه خداوند لشکرها) به وضوح به ایزد میثره ملقب به ایزد نبرد اشاره دارد.

Etymology of the name "Mitanni" (Wikipedia):

Era: New Kingdom

(1550–1069 BC)

The earliest recorded form of the name of this state is Maitanni. This has usually been explained as a derivation with the Hurrian suffix -nni from a stem borrowed from Indo-Aryan, *maita- 'to unite', which is cognate with the Sanskrit verb mith (मिथ्; 'to unite, pair, couple, meet'). The name Maitanni thus meant the 'united kingdom'. Paralleling the change of Proto-Indo-Aryan *máytʰati 'he unites' into Sanskrit méthati (मेथति), with monophthongization of Proto-Indo-Aryan *ay into Sanskrit e, the name Maitanni may have changed into the later form Mitanni, where the stem maita- may have changed to mita-, with monophthongization of ai into i. However, Gernot Wilhelm (1997) and Andrea Trameri (2024) have instead suggested that that Maitani means 'of M(a)itta', the name of "an individual leader (or clan), and not a territory or population".

The name "Ḫani-Rabbat"

The Mitanni kingdom was firstly known as Ḫabingalbat before 1600 BC in Babylonia, during the reign of Ammi-Saduqa, attested as ḫa-bi-in-gal-ba-ti-i, and ḫa-bi-in-ga-al-ba-at, in two texts of the late Old Babylonian period. Egyptians referred to it as Naharin and Mitanni, it was Ḫurri to the Hittites, and Ḫanigalbat or Ḫani-Rabbat to the Assyrians. These names seem to have referred to the same kingdom and were often used interchangeably, according to Michael C. Astour. Hittite annals mention a people called Hurri (Ḫu-ur-ri), located in northeastern Syria. A Hittite fragment, probably from the time of Mursili I, mentions a "King of the Hurri," and the Assyro-Akkadian version of the text renders "Hurri" as Hanigalbat. Tushratta, who styles himself "king of Mitanni" in his Akkadian Amarna letters, refers to his kingdom as Hanigalbat.

The earliest attestation of the term Ḫanigalbat can be read in Akkadian, along with the Hittite version mentioning "the Hurrian enemy," in a copy from the 13th century BC of the "Annals of Ḫattušili I," who possibly reigned after 1630 BC.

The reading of the Assyrian term Ḫanigalbat has a history of multiple renderings. The first portion has been connected to, "𒄩𒉡 Ḫa-nu," "Hanu" or "Hana," first attested in Mari to describe nomadic inhabitants along the southern shore of the northern Euphrates region, near the vicinity of Terqa (capital of the Kingdom of Hana) and the Khabur River. The term developed into more than just a designation for a people group, but also took on a topographic aspect as well. In the Middle Assyrian period, a phrase "𒌷𒆳𒄩𒉡𒀭𒋫" "URUKUR Ḫa-nu AN.TA," "cities of the Upper Hanu" has suggested that there was a distinction between two different Hanu's, likely across each side of the river. This northern side designation spans much of the core territory of Mitanni state.

The two signs that have led to variant readings are "𒃲 gal" and its alternative form "𒆗 gal". The first attempts at decipherment in the late 19th century rendered forms interpreting "gal" meaning "great" in Sumerian, as a logogram for Akkadian "rab" having the same meaning; "Ḫani-Rabbat" denoting "the Great Hani". J. A. Knudtzon, and E. A. Speiser after him, supported instead the reading of "gal" on the basis of its alternative spelling with "gal", which has since become the majority view.

There is still a difficulty to explain the suffix "-bat" if the first sign did not end in "b," or the apparent similarity to the Semitic feminine ending "-at," if derived from a Hurrian word. More recently, in 2011, scholar Miguel Valério, then at the New University of Lisbon provided detailed support in favor of the older reading Hani-Rabbat. The re-reading makes an argument on the basis of frequency, where "gal" not "gal" is far more numerous; the later being the deviation found in six documents, all from the periphery of the Akkadian sphere of influence. It is additionally argued that although they are graphically distinct, there is a high degree of overlap between the two signs, as "gal" denotes "dannum" or ""strong"" opposed to "great", easily being used as synonyms. Both signs also represent correlative readings; alternative readings of "gal" include "rib" and "rip," just like "gal" being read as "rab."

The situation is complicated by there being, according to linguists, three separate dialects of Hurrian, central-western, northern, and eastern.

The Egyptians considered the Euphrates River to form the boundary between Syria and Naharain.

The connection of the name Moses with Mitha (Mithra) and Mittani

The names Moses, Mitha and Mithra were related to the Mitanni who worshipped the god Mitra (Mithra):

Given the powerful rise of the Mitanni around 1550 BC in Syria and northern Iraq, it is clear that the charioteer Mitanni who ruled over the Hyksos (foreign rulers) had left Lower Egypt in those years, and this provided an opportunity for the brothers Kamose and Ahmose in Upper Egypt to drive the Semitic Hyksos subjects of the Mitanni from Lower Egypt back to Canaan. The names Moses, Kamose and Ahmose clearly contain the name of the covenant god Moses (Mitha, Mitra, Mithra).

The lexical connection between Moses, Mithra, Jehovah and Mitanni (Hani Galbat):

mūṣû:

1) an exit, a way out; 2) a departure;

Cf. mūṣā ' u, muṣṣû

Variants: mūṣā ' u, muṣṣû

(akkadian dictionary)

Maetha: wandering and settling. (Avesta)

मूत adj. mUta moved

हन m. hana (hani) slaughter, warrior.

मित्र n. mitra ally, covenant, contract, oath

मिथः adverb mithaH with each other

ni (na): persons (Avesta)

यहु adj. yahu[va] strong

मित adj. mita strong

The name Jehovah Sabaoth (Jehovah the Lord of Hosts) clearly refers to the god Mithra, nicknamed the god of war.

Etymology of the name "Mitanni" (Wikipedia):

Era: New Kingdom

(1550–1069 BC)

The earliest recorded form of the name of this state is Maitanni. This has usually been explained as a derivation with the Hurrian suffix -nni from a stem borrowed from Indo-Aryan, *maita- 'to unite', which is cognate with the Sanskrit verb mith (मिथ्; 'to unite, pair, couple, meet'). The name Maitanni thus meant the 'united kingdom'. Paralleling the change of Proto-Indo-Aryan *máytʰati 'he unites' into Sanskrit méthati (मेथति), with monophthongization of Proto-Indo-Aryan *ay into Sanskrit e, the name Maitanni may have changed into the later form Mitanni, where the stem maita- may have changed to mita-, with monophthongization of ai into i. However, Gernot Wilhelm (1997) and Andrea Trameri (2024) have instead suggested that that Maitani means 'of M(a)itta', the name of "an individual leader (or clan), and not a territory or population".

The name "Ḫani-Rabbat"

The Mitanni kingdom was firstly known as Ḫabingalbat before 1600 BC in Babylonia, during the reign of Ammi-Saduqa, attested as ḫa-bi-in-gal-ba-ti-i, and ḫa-bi-in-ga-al-ba-at, in two texts of the late Old Babylonian period. Egyptians referred to it as Naharin and Mitanni, it was Ḫurri to the Hittites, and Ḫanigalbat or Ḫani-Rabbat to the Assyrians. These names seem to have referred to the same kingdom and were often used interchangeably, according to Michael C. Astour. Hittite annals mention a people called Hurri (Ḫu-ur-ri), located in northeastern Syria. A Hittite fragment, probably from the time of Mursili I, mentions a "King of the Hurri," and the Assyro-Akkadian version of the text renders "Hurri" as Hanigalbat. Tushratta, who styles himself "king of Mitanni" in his Akkadian Amarna letters, refers to his kingdom as Hanigalbat.

The earliest attestation of the term Ḫanigalbat can be read in Akkadian, along with the Hittite version mentioning "the Hurrian enemy," in a copy from the 13th century BC of the "Annals of Ḫattušili I," who possibly reigned after 1630 BC.

The reading of the Assyrian term Ḫanigalbat has a history of multiple renderings. The first portion has been connected to, "𒄩𒉡 Ḫa-nu," "Hanu" or "Hana," first attested in Mari to describe nomadic inhabitants along the southern shore of the northern Euphrates region, near the vicinity of Terqa (capital of the Kingdom of Hana) and the Khabur River. The term developed into more than just a designation for a people group, but also took on a topographic aspect as well. In the Middle Assyrian period, a phrase "𒌷𒆳𒄩𒉡𒀭𒋫" "URUKUR Ḫa-nu AN.TA," "cities of the Upper Hanu" has suggested that there was a distinction between two different Hanu's, likely across each side of the river. This northern side designation spans much of the core territory of Mitanni state.

The two signs that have led to variant readings are "𒃲 gal" and its alternative form "𒆗 gal". The first attempts at decipherment in the late 19th century rendered forms interpreting "gal" meaning "great" in Sumerian, as a logogram for Akkadian "rab" having the same meaning; "Ḫani-Rabbat" denoting "the Great Hani". J. A. Knudtzon, and E. A. Speiser after him, supported instead the reading of "gal" on the basis of its alternative spelling with "gal", which has since become the majority view.

There is still a difficulty to explain the suffix "-bat" if the first sign did not end in "b," or the apparent similarity to the Semitic feminine ending "-at," if derived from a Hurrian word. More recently, in 2011, scholar Miguel Valério, then at the New University of Lisbon provided detailed support in favor of the older reading Hani-Rabbat. The re-reading makes an argument on the basis of frequency, where "gal" not "gal" is far more numerous; the later being the deviation found in six documents, all from the periphery of the Akkadian sphere of influence. It is additionally argued that although they are graphically distinct, there is a high degree of overlap between the two signs, as "gal" denotes "dannum" or ""strong"" opposed to "great", easily being used as synonyms. Both signs also represent correlative readings; alternative readings of "gal" include "rib" and "rip," just like "gal" being read as "rab."

The situation is complicated by there being, according to linguists, three separate dialects of Hurrian, central-western, northern, and eastern.

The Egyptians considered the Euphrates River to form the boundary between Syria and Naharain.

مطابقت کوه اوستایی کَکهیو (محل کلاغ) با کوه چالْ کَلاغ کهگیلویه

کوهی در استان کَهگیلویه و بویراحمد، شهرستان بویراحمد، به بلندی ۳,۵۳۱ متر. در ۱۴کیلومتری شمال شرقی یاسوج در دماغۀ جنوب شرقی دینار و در کوهستان زاگروس قرار دارد. رودخانه‌های ماربر، مهریان و جوب‌خاله از آن سرچشمه می‌گیرند.

خود نام کهگیلویه می تواند از نام همین کوه اوستایی ککهیو (محل کلاغ) گرفته شده باشد.

در این سمت نام کوه اوستایی درئوشیشونت با قله درویش زرد کوه بختیاری همخوانی دارد.

Nerthus namn och plats

Fensalarna (”sumpsalarna”) som enligt Snorre har varit ”mycket förnämligt", har jämförts med gudinnan Nerthus ö. Det är troligt att från dem har menats Lidingö (Lady's/ledarinnans ö, gudinnans ö) och Stockholms skärgård.

Enligt forskarna var Fensalarna (”träskhusen, träskhallarna”) i nordisk mytologi gudinnan Friggs ("den älskades") boning i Asgård. Trots att läget inte verkar vara det mest hemtrevliga kallar Snorre huset för ”mycket förnämligt”. Det skulle kunna tyda på en källkult, men det är mer troligt att namnet går tillbaka till den tid då vattnets makter mottog offer i heliga sjöar. Friggs hem kan jämföras med Urds brunn och Saga i Sökkvabäck eller kulten av Nerthus.

Nerthus betyder jord-underjordens jungfru (ner-tös):

Nerthus på grekiska betyder jord-underjordens gudinna: ner och själva namnet Theia (theia-us) betyder helt enkelt "gudinna". Gudinnan Theia har varit sister på Hyperion (Hyperboreans gud, Appolon). Nordiska motsvarighet till Nerthus har varit Njord (ni-jord, ner-jord). Grekiska namnet Nerthus har kunnat tolkas även på Ner-tös i Norden: Ner är den vanligaste formen, i både formell och informell stil. Ned har ett något formellare stilvärde. Ned är även den vanligaste formen i sammansättningar, som nedlåtande och nedkomst. "Tös" är ett dialektalt ord som främst används i Skåne, Gotland och Västergötland, men som även förekommer i andra svenska dialekter. Det betyder flicka, och används ofta som ett vardagligt ord för unga kvinnor, alltifrån spädbarn till unga vuxna. Det kan också betyda dotter i dialekter.

Nerthus

av Åsa Johansson

Redan 98 e Kr berättar den romerske historieskrivaren Tacitus om en gudinna vid namn Nerthus som dyrkades av de germanska stammar som vid tiden bodde utmed Östersjöns kuster.

Myterna om Nerthus (Terra Mater, jordens moder) berättar hur hon varje år gav sig ut på fruktbarhetsresor. Hon besökte människorna som tillbad henne och skänkte dem lycka.

Under sin resa sades gudinnan färdas i en helgad, övertäck vagn dragen av kor. Den enda som tilläts att vidröra vagnen var den präst som följde henne på resan. Genom att vidröra vagnen sades prästen kunna avgöra om gudinnan fanns i dess inre. På alla platser gudinnan besökte under sin färd hölls det en fest till hennes ära. Detta var en tid då det rådde glädje och fred bland människorna. Då gudinnans resa var över förde man hennes vagn tillbaka till lunden på den ö där hon sades ha sitt hem. Hon lämnades i fred för ett tag, antagligen för att hennes tilltänkta skulle hinna komma till henne. Denne tilltänkte tror man kan ha varit den präst som tidigare följt gudinnan på hennes resa. Gudinnans resa slutar med att hela vagnen körs ner i en avsides belägen sjö. Detta kan antingen ses som en symbol för att befruktning hade skett eller att man genom detta bad återställde jungfrudomen. Själva avtvättningen av vagnen sköttes av slavar vilka efter det att arbetet var utfört uppslukades av sjön, så gjordes också antagligen den präst som följt gudinnan. Detta kan vi se spår av även idag. Det har på flera håll hittats kroppar som mossarna väl bevarat som sägs hänga ihop med tidens gudinnedyrkan. I dessa mossar har man även hittat olika föremål och smycken som visar på Nerthus närvaro och att hon under en mycket lång tid tillbads av många människor. Man har även hittat belägg för att denna typ av kringfärder faktiskt ägde rum i form av vagnar och körattiraljer.

Ur Kasdim (Abraham’s birthplace) is Urartu (Land of the God of War)

Ur Kasdim is Chaldea but wich Chaldea?

Ur-Kasdim is generally identified with the great Sumerian city of Ur in southern Iraq. And yet, a look at the geography in Genesis 11 points to a different location much farther north.

The white Chaldeans of Northern Mesopotamia, the land of the war god Khaldi:

Ur: city

kaṣādum

[Army → War]

revolt, attack,

OA : (D) : to seize hold , to take by force , to take possession (goods or persons) , to capture / confiscate / take prisoner (?) / to carry away as a prisoner (?).

How, then, does one explain the latter part of the expression, namely Kasdim? As noted, the Chaldeans lived in southern Mesopotamia, but they were not native to the land, having migrated there in the early to mid-first millennium B.C.E. Where were they from before that? The most likely answer is northern Mesopotamia. The best evidence comes from the Greek historian Xenophon (431–354 B.C.E.), who mentions the white Chaldeans as a warlike people blocking the way to Armenia (Anabasis 4.3.4), and as neighbors of the Armenians but at war with them (Cyropaedia 3.1.34). Xenophon further mentions the Chaldeans in connection with the Carduchi (that is, the ancient Kurds) (Anabasis 5.5.17). In fact, to this day, the term lives on within the Chaldean Christian community, which inhabits the region.

The synonymy of Khaldi (god of war) with Kasdim suggests that the Chaldeans in this chapter were the white Chaldeans of Urartu (Uru-arzu, land of the God of War)

कलह m. kalaha fight

देव m. deva god

It seems that the Avestan name of Deva Arezura (i.e. the foreign god of war), which is also the name of a mountain on the Roman border, meaning god of war, was the name of Mount Ararat, which must have been the place of Khaldi, the god of war and kingship, the great god of the Urartians:

अरर m. arara war

थ Tha . a mountain

The Avestan name for Urartu and Armenia (Land of the Lion), Arzahi, can be taken to mean the land of the [lion-riding] god of war. The name of the war god Khaldi has been considered to be originally non-Urartu. It can be taken as another name for Tor (the roaring and deadly war god of Scythian, Papai).

The name Abram (the exalted father) itself is synonymous with the Scythian Targitai (Tarigi-tai, the exalted father). Scythians remained in the city of Bet She'an (Scythopolis) in Israel and Israel means God's chosen people (Scythian aryans): I think that the name Israel is derived from the Scythian's Aryans through the Scythian in city Bet She'an (Scythopolis) in Israel. Because the name Jacob (wrestler) to whom Israel is given corresponds to the name Partatua (very strong), a Scythian ruler of the 7th century BC. Abram (exalted father) corresponds to Targitai (exalted father), Isaac corresponds to Ishpakai, and Joseph (Youzarsif) corresponds to the Scythian Madyes who returned from Egypt after collecting tribute from the Egyptian pharaoh Psammetik.

مطابقت شهر ویشپَ اوزاتیش عهد هخامنشی با اسفراین

نام ویشپَ اوزاتیش (پُر بهره) که در کتیبهٔ داریوش در بیستون به عنوان نام شهری در پارت ذکر شده است، با شهر اسفراین (منطقهٔ پُر بهره) مطابقت می کند.

در این حوالی ویشپَ اوزاتیش از سوی دیگر یاد آور تپه گشتاسپان کتب پهلوی است که آتشکدهٔ آذربرزین مهر (معبد اسپاخو) در سمت آن واقع شده بود.

اورکسدیم موطن ابرام/ابراهیم با سرزمین کلدانیان سفید (اورارتو) مطابقت دارد

Urkasdim, the homeland of Abram/Abraham, corresponds to the land of the White Chaldeans (Urartu).

نام کلدانیان سفید خبر گزنفون در سمت اورارتو و اورکسدیم تورات (سرزمین جنگ، موطن اولیهٔ آبرام/تارگیتای سکاها) مربوط به اورارتوییها و خدای جنگ آنان خالدی به نظر می رسد:

Ur: city

kaṣādum

[Army → War]

revolt, attack,

OA : (D) : to seize hold , to take by force , to take possession (goods or persons) , to capture / confiscate / take prisoner (?) / to carry away as a prisoner (?).

ترادف خالدی (خدای جنگ) با کسدیم می رساند که منظور از کلدانیان در این باب کلدانیان سفید سمت اورارتو بوده است:

कलह m. kalaha fight

देव m. deva god

به نظر می رسد نام اوستایی دیو ارزوره (یعنی خدای جنگ بیگانه) که همچنین نام کوهی به مرز روم به شمار آمده به معنی خدای جنگ، نام کوه آرارات بوده باشد که لابد مکان خالدی خدای جنگ و خدای پادشاهی, خدای بزرگ اورارتویی ها به شمار می رفته است:

अरर m. arara war

थ Tha . a mountain.

خود نام اوستایی اورارتو و ارمنستان (سرزمین شیر) یعنی اَرزَهی را میشود به معنی سرزمین خدای [شیر سوار] جنگ گرفت.

نام ایزد جنگ خالدی را در اصل غیر اورارتویی دانسته اند. می توان آن را نام دیگر تور (ایزد غرندهٔ و کشندهٔ جنگ سکاها، پاپای) گرفت.

ایزد خالدی، خدای جنگ و فرمانروای آسمانی در پادشاهی اورارتو (حدود ۳۳۰۰ سال پیش):

خالدی (Ḫaldi / Khaldi) یکی از سه ایزد بزرگ پادشاهی اورارتو (Urartu) یا وان باستان بود. این پادشاهی در سده‌های ۱۳۰۰–۶۰۰ ق.م. در پیرامون دریاچه وان (ارمنستان امروزی) تا دریاچه ارومیه پارس (ایران کنونی) گسترده بود. خالدی، به همراه تیشیبا (Teisheba)، خدای طوفان، و شیوینی (Shivini)، خدای خورشید، از ارکان اصلی دین اورارتویی به شمار می‌رفت. پادشاهان اورارتو در دعاها و نیایش‌های خود، برای پیروزی در جنگ، به ویژه به درگاه خالدی توجه می‌کردند. او در نگاره‌ها، گاه به صورت مردی ریش‌دار، ایستاده بر شیر، با بال یا بدون بال، دیده می‌شود. در دست چپ وی معمولاً پیاله‌ئی آیینی (کاسه قربانی) و در دست راست نیزه یا میوه کاج (نماد باروری و زندگی) نقش شده است.

معبد اصلی او در آردینی (Ardini) یا موصاصیر (Musasir) قرار داشت که موقعیت آن در حدود راوندیز عراق امروزی برآورد می‌شود. معابد خالدی غالباً به زرادخانه‌هایی تشبیه شده‌اند، زیرا درون آن‌ها شمشیر، نیزه، کمان، سپر و دیگر جنگ‌افزارهای آویخته به دیوار به چشم می‌خورده است. به همین سبب برخی پژوهشگران، از جمله پل زیمانسکی (Paul Zimansky)، این نیایشگاه‌ها را «خانه‌های سلاح» می‌خوانند.

زیمانسکی همچنین بر این باور است که خالدی در اصل ایزدی وارداتی (احتمالاً از سنت‌های اکدی) بوده و تا دوره فرمانروایی ایشپوئینی (Ishpuini) به عنوان خدای ملی اورارتو پذیرفته نشده بود. از معبد خالدی در موصاصیر در کتیبهٔ مشهور «کله‌شین» (Keleshin Stele) به زبان اورارتویی-آشوری که در کردستان عراق کشف شده نیز یاد گردیده است.

Meaning of the name Achilles

In encyclopedias, the name Achilles (Akhilles) is a compound of achi (pain and sorrow) and los (people); but this meaning of people's pain is not consistent with his qualities, namely warrior and fast, which were known in ancient Greek culture. However, in Indo-Iranian culture, the word achi is in the form of aji, meaning both of these qualities. Therefore, Achilles means a fast warrior. From this root comes the Greek ago and the Germanic aka, meaning to move and drive:

आजि m. Aji fighting-match

आजि m. Aji running-match

The Achilles and Tortoise paradox, proposed by Zeno of Elea, argues that a faster runner (Achilles) can never overtake a slower runner (tortoise) with a head start, due to the nature of infinite divisibility. While seemingly counterintuitive, the resolution lies in understanding that an infinite series can have a finite sum, and physical motion isn't infinitely divisible. The Setup:

Achilles, a legendary fast runner, races a tortoise that has a head start. Zeno argues that to catch the tortoise, Achilles must first reach the tortoise's starting point. By the time Achilles reaches that point, the tortoise will have moved a small distance ahead. Achilles then needs to reach that new point, and the tortoise will have moved again, and so on, creating an infinite sequence of smaller and smaller distances to cover.

معنی نام آشیلوس

در دایرة المعارفها نام آشیلوس (آچیلوس) را مرکب آشی (درد و اندوه) و لوس (مردم) معنی کرده اند؛ ولی این معنی درد مردم با خصال او یعنی جنگاور و سریع که در فرهنگ یونان باستان بدانها معروف بوده است، همخوانی ندارد. ولی در فرهنگ هندوایرانی واژهٔ آشی به صورت آجی به معنی هر دوی این صفات است. بنابراین آشیلوس به معنی جنگاور سریع بوده است. از این ریشه است آگو یونانی و آکهٔ زبانهای ژرمن به حرکت کردن و راندن:

आजि m. Aji fighting-match

आजि m. Aji running-match

پارادوکس آشیل و لاکپشت

زنون یکی از پیروان مکتب الئای و شاگرد پارمنیدس در طرح پارادوکس شهرت فراوان دارد. زنون برای نفی صیرورت چندین پارادوکس طرح نموده که از آنجمله پارادوکس آشیل مشهور تر است. آشیل یک دوندهٔ افسانه ای یونان باستان است زنون میخواهد این دونده تیز پا را با لاکپشت که بسیار کند حرکت می کند به یک مسابقه دو سرعت فرا بخواند. در این مسابقه آشیل با از خود گذری اجازه میدهد که لاکپشت چند گام جلو تر بایستد حالا مسابقه شروع می شود. زنون میگوید اگر صیرورت و حرکت واقعی باشد آشیل نباید هرگز از لاکپشت پیشی بگیرد حال آنکه آشیل از لاکپشت پیشی میگیرد پس حرکت توهم است. فرض کنید آشیل در نقطه a قرار دارد و لاکپشت در نقطه b، و فاصله بین آن دو 10m است حال اگر آشیل 10m را طی کند لاکپشت 2m را طی خواهد کرد و اگر آشیل 2m را طی کند لاکپشت 2,25m را طی خواهد کرد اگر آشیل 2,25m را طی کند لاکپشت 2,5m را طی خواهد کرد همینطور ادامه می یابد و هرگز آشیل نخواهد توانست از لاکپشت پیشی بگیرد.

معنی نام سرزمینهای سوهی و ارزهی اوستا

کشور سَوَهی در شرق در معنی سرزمین پُر سود مطابق سوغذَ (دارندهٔ مراتع پُر سود) است و کشور غربی ارزَهی در معنی سرزمین خدای جنگ اورارتو (سرزمین ایزد جنگ خالدی) است. در کتب پهلوی گاهی جای سوهی و ارزهی برعکس است. این بدان سبب است که نام سواد کشور عراق به معنی دارای اموال بسیار با نام سَوَهی اوستا مترادف میشده است.

از سوی دیگر سوهی در معنی کشور شرقی، خراسان (سمت بر آمدن نور) و ارزهی در معنی کشور غربی شام (سوریه-لبنان) است:

सव m. sava sun

areza: evening

معنی نام سرزمین شام در زبان عربی به «منطقه چپ» ترجمه می‌شود. این نام از دیدگاه مردم حجاز (غرب عربستان) که خود را رو به طلوع خورشید می‌دیدند، به این منطقه داده شد، چرا که منطقه شام در سمت چپ آنها و یمن در سمت راستشان قرار داشت بر اساس ویکی پدیا. همچنین، برخی معتقدند که این نام به دلیل غروب خورشید در این منطقه (در مقایسه با شرق که خورشید از آنجا طلوع می‌کند) انتخاب شده است.

در واقع، این نام‌گذاری به موقعیت جغرافیایی این منطقه نسبت به عربستان در زمان‌های گذشته اشاره دارد. به عبارت دیگر، «شام» از نظر مردم حجاز، سمتی بود که خورشید در آن غروب می کرد. علاوه بر این، "شام" در زبان فارسی به معنی شب یا هنگام غروب نیز به کار می‌رود و این واژه از نظر ریشه و معنی با نام این سرزمین مرتبط است.