نام باستانی ارتته می تواند به معنی سرزمین منسوب به شیر بوده باشد

Ara: lion

attû: own , belonging to

در این رابطه گفتنی است: نام ایرج (آرا، شیر) پسر فریدون (کوروش) نیز در رابطه با برادران اسطوره ایش، تور (بزکوهی) و سلم (مار) معادل توتم شیر است؛ چون این تثلیث معادل با توتم خیمریای سکاها (کوروشا) با ترکیب شیر، بزکوهی و مار و نام پسران کولاکسائیس سکاها یعنی دربیک (دری)، سکا (تور) و سئورومات (سلم) است.

نام آریانا (هرات، هریوه) نیز به معنی محل شیر به نظر می رسد چوان هرات نامی بر شیر و هری در سنسکریت به معنی شیر می باشد و یک خراج آور هراتی پلکان آپادان ملبس به پوست شیر است:

हरित m. harita lion

हरि m. hari lion

پس جانور توتمی آریا وئجه (خوارزم) مار سرخ (توتم سئوروماتها/آلانها) و جانور توتمی آریانا، شیر بوده است.

درفش شهداد که مربوط به تمدن ارتته (جیرفت) می باشد، به عنوان یکی از کهن‌ترین درفش‌های فلزی جهان (با قدمتی حدود ۵ هزار سال) شناخته می‌شود، یک لوح فلزی کوچک است که از کاوش‌های باستان‌شناسی در منطقه شهداد کرمان به‌دست آمده و نقش‌های حکاکی شده بر آن، ریشه‌های تاریخی نمادهای ملی ایران، از جمله شیر و خورشید، را نشان می‌دهد:

این درفش قدیمی‌ترین پرچم جهان است که از یک صفحه با میله و لولا و دسته برنزی ساخته شده است و البته چون در این چند هزار سال زنگ زده شده به رنگ سبز مبدل شده است ولی در اصل نوعی درخشش فلزی داشته که آفتاب را باز می‌تابانده است. روی آن، نقشی از یک نخل دیده می‌شود و دو درخت دیگر و پنج آدم کوچک (خدمه) و بزرگ (خدا و الهه) هستند و دو شیر و یک گاو کوهان‌دار و چند مار شبیه مارهای تمدن جیرفت هم به چشم می‌خورند.

شیرهای درفش شهداد می توانند سمبل الهه و خدای آرتته یعنی اینانا (ناهید) و ایشکور (بهرام) بوده باشند. مطابق استرابون بعدها نیز کرمانیها، بهرام (آرس) را می پرستیده اند و چون اسب کم داشته اند برای وی خرها را قربانی می نموده اند.

میتانیان درون هیکسوسها از دید هوش مصنوعی

بر اساس برخی تحلیل‌های اسطوره‌شناختی و تاریخی، نظریه‌ای وجود دارد که میتانیان (میتانی‌ها) - اقوامی با زبان هندوایرانی در شمال میان‌رودان - نقشی کلیدی در اتحادیه قبایل هیکسوس‌ها که بر مصر باستان حکومت می‌کردند، داشته‌اند. این دیدگاه بر نکات زیر تمرکز دارد:

رهبری هیکسوس‌ها:

ادعا می‌شود که میتانیان (میتانی‌ها) به عنوان یک هسته جنگجو و فنی، رهبری اتحادیه قبایل هیکسوس (فرمانروایان بیگانه) را در تهاجم به مصر بر عهده داشتند.

عنصر میترایی (میتانی):

در این نظریه، ایزد «میترا/میثره» به عنوان خدای قبیله‌ای میتانیان، عنصر پیوند دهنده این اتحادیه بوده است.

شخصیت‌های توراتی:

برخی پژوهشگران این حوزه، موسی (موسه/میثه) را با ایزد میثره (خدای میتانیان) و عبرانیان عهد موسی را مرتبط با هیکسوس‌های میتانی می‌دانند.

تشابهات فرهنگی/نظامی:

استفاده از گردونه‌های جنگی، نام‌های خاص (مانند یعقوب در لیست پادشاهان هیکسوس) و تطابق‌های اساطیری، گواه حضور آریایی‌های میتانی در کنار هیکسوس‌های سامی‌تبار در دلتای نیل تلقی می‌شود.به‌طور کلی، هیکسوس‌ها (Hyskos) به عنوان مردمان سامی‌تبار شناخته می‌شوند، اما این نظریه خاص، بر تأثیر یا رهبری نظامی-سیاسی میتانیان هندوایرانی درون این ساختار تأکید می‌کند. خود موسی تاریخی مطابق خمودی آخرین پادشاه هیکسوسی و رانده شده از مصر و پرستندهٔ ایزد خورشید (رع/میثره) می باشد.

مطابق نوشته های تل العمارنهٔ مصر نامهای برخی از سران هیکسوسها بعد از بازگشت به فلسطین، هندوایرانی (میتانی) بوده است.

نظری به نام شهر هرت (شهر پر هرج و مرج)

برخی نام شهر هرت را با هرات سنجیده اند که در اوستا در این باب اشاره ای هست. چون در پارهٔ هشت فرگرد اول وندیداد گفته شده است: " ششمین سرزمین که من اهورا مزدا بیافریدم و اهریمن پر گزند در آنجا آسیب گریه و زاری پدید آورد، هرات است و بهلند مردمان در آنجا خان و مان را." استاد پورداود آورده، منظور "در هرات رسم بود در خانه ای که کسی میمرد، بازماندگان آن را رها می کردند و به گزاف شیون و زاری می نمودند." صحت این گفته معلوم نیست. ممکن است نام افغان (پشتون) در آنجا باعث ایجاد این شایعه شده باشد یا خود نام هرات (هَرِیوَ) به اوستایی و سنسکریت به معنی محل فغان و افغان گرفته شده باشد. به هر حال این باور می توانست هرات را شهر پر هرج و مرج و پریشان تداعی کند.

اما در اصل نامهای هرات، ارتاکوانای هرات و هریوه به معنی محل آب شیر درنده بوده اند:

हरित m. harita lion

कवन n. kavana water

हरि m. hari lion

ava: water

موسی ترکیبی از خدای خورشید و پیمان میثه (میترا) با آخرین پادشاه هیکسوسی، خمودی پیرو میثه (میترا) است

شباهت‌های بین موسی و میترا:

شباهت‌های بین شخصیت موسی در کتاب مقدس و خدای ایرانی/رومی میترا در درجه اول در اساطیر تطبیقی ​​برجسته شده‌اند، که نشان می‌دهد داستان‌های مذهبی اولیه و محبوب اغلب مضامین و بن‌مایه‌های مشترکی دارند.

شباهت‌های کلیدی:

بر نقش‌های آنها به عنوان چهره‌های نجات، ارتباط آنها با صخره‌ها و اعمال معجزه‌آسای حیات‌بخش تمرکز کنید.

شباهت‌ها در آب از صخره: مستقیم‌ترین شباهت، ارتباط با آب الهی است. موسی با عصای خود به کوه هورب (سینا) ضربه می‌زند تا برای بنی‌اسرائیل آب جاری کند (خروج ۱۷: ۱-۷). به طور مشابه، در سنت میترایی، میترا تیری را به سمت صخره پرتاب می‌کند و باعث می‌شود آب به بالا فوران کند، که به عنوان "نوشیدنی روحانی" یا "آب حیات" برای حیات بخشیدن تعبیر می‌شود.

چهره‌های نجات: هر دو به عنوان رهبرانی دیده می‌شوند که قوم خود را نجات می‌دهند.

موسی بنی‌اسرائیل را از بردگی در مصر آزاد می‌کند، در حالی که میترا خدای نجات‌دهنده‌ای است که "نور نجات‌بخش" می‌آورد و به پرستندگانش کمک می‌کند و به عنوان واسطه‌ای بین آسمان و زمین عمل می‌کند. تولد/خاستگاه نمادین "صخره": میترا به عنوان خدایی که از یک سنگ متولد شده و به عنوان خدایی "متولد شده از سنگ" توصیف می‌شود، شناخته می‌شود. برخی از محققان معتقدند که هنر مسیحی و مذهبی اولیه، مسیح را (که اغلب با این اسطوره‌ها مرتبط است) به عنوان "صخره معنوی" که از پی او می‌آید، به تصویر می‌کشد که هم تولد میترا و هم سنگی را که موسی به آن ضربه زد، تداعی می‌کند. خورشید و نور.

ارتباط: میترا خدای خورشید (سول اینویکتوس) است و چهرهٔ موسی پس از حضور در حضور خدا در کوه سینا، درخشان یا تابناک توصیف می‌شود [خروج ۳۴:۲۹]. استفاده آیینی از آب: هر دو سنت شامل استفاده از آب برای تطهیر معنوی است - غسل تعمید در آیین میترایی و آیین‌های شستشو/تطهیر که از طریق موسی به زبان عبری دستور داده شده است.

کتاب مقدس. تفاوت‌های زمینه‌ای:

لازم به ذکر است که اگرچه برخی شباهت‌ها وجود دارد، اما متعلق به سنت‌های متفاوتی هستند:

میترا یک شخصیت الهی و اسطوره‌ای است که در مرکزیت یک فرقه رمزآلود رومی قرار دارد.

موسی یک پیامبر و قانونگذار تاریخی (در روایت سنتی) در کتاب مقدس عبری است.

نقش رهبری و جنگجو: میترا در اسطوره‌های ایرانی به عنوان یاور نیروهای خیر و برادر (یا برابر) متاترون (فرشته‌ای والامقام) در نظر گرفته می‌شود و شخصیتی پشتیبان در نبردها است. موسی همچنین رهبر بنی‌اسرائیل و ناجی آنها از اسارت و جنگجوی علیه فرعون است. میترا (میثه) به عنوان خدای قبیله میتانی که هیکسوس‌ها (حاکمان خارجی [مصر]، عبری‌ها) را رهبری می‌کند، با موسی مصری و موسی عبری مطابقت دارد.

عهد و پیمان:

"میترا" ریشه در "میثه" دارد که به معنای پیمان و دوستی است. موسی همچنین کسی است که پیمان (عهد عتیق) را بین خدا و بنی‌اسرائیل می‌آورد.

تردیدهای ساختاری با اسطوره‌های دیگر: برخی از محققان تلاش کرده‌اند تا برخی از رفتارهای موسی، مانند شکستن تصویر گوساله سامری (گوساله محافظ)، را با نمادهای میترایی (مانند شکستن گاو قربانی) از طریق تحلیل تاریخی تطبیق دهند.

عصای موسی به مار تبدیل شد و مار نمادی از خدای میترا است.

نام‌های فراعنه مصر، کاموسه و اهموسه که هیکسوس‌ها را به کنعان عقب راندند، و همچنین نام‌های موسی و میتانی، به نظر می‌رسد از نام میته (میترا)، خدای قبیله‌ای قوم میتانی، گرفته شده است. در نیمهٔ دوم هزارهٔ دوم پیش از میلاد میان نامهای تل العمارنهٔ مصر مربوط به فلسطین نامهای آریایی رهبران میتانی دیده میشود.

همانطور که عیسی مسیح ترکیبی از یک خدا (آدونیس) و یک معلم انقلابی، یهودا، پسر زیپورا است، موسی ترکیبی از یک خدای پیمان، میثه (میترا) و آخرین حاکم هیکسوس مصر، خمودی است: خمودی (خوشایند) آخرین فرعون هیکسوس از سلسله پانزدهم مصر بود که حدود ۱۵۳۴-۱۵۲۲ قبل از میلاد یا ۱۵۴۱-۱۵۴۰ قبل از میلاد، و از پایتخت خود آواریس در دوره دوم میانی سلطنت کرد. او نماینده آخرین حکومت خارجی شکست خورده در دلتای نیل بود که توسط پادشاه تبس، اهموسهٔ اول، سرنگون شد. خمودی چیزی بیش از تاج و تخت هیکسوس به ارث نبرده بود، زیرا احتمالاً او قبلاً در شاروهن، آخرین دژ هیکسوس در صحرای نگب (غزه در فلسطین) محاصره شده بود.

مثال‌ها و زمینه‌های کاربرد آخرین فرمانروا: او در قانون تورین (ستون ۱۰، سطر ۲۸) به عنوان آخرین فرمانروای سلسله پانزدهم شناخته شده است.

یافته‌های باستان‌شناسی: تعداد کمی از آثار باستانی وجود دارد؛ تنها دو مهر کلیسایی از اریحا (که اکنون در موزه پتری است) و احتمالاً یک مهر استوانه‌ای از بیبلوس به او نسبت داده می‌شود. روایت تاریخی: او به عنوان کسی توصیف شده است که آواریس را به اهموسهٔ اول واگذار کرد و پایان دوره هیکسوس (حدود ۱۵۳۰ پیش از میلاد) را رقم زد.

مترادف‌ها و تفاسیر:

تغییرات نام: در اسناد تاریخی، او همچنین در نوشته‌های جوزفوس و یوسبیوس با نام‌های آرخلس یا آئوسیس (آسیس/آست) شناخته می‌شود.

معنی «هیکسوس»: برگرفته از عبارت مصری ḥqꜣ-ḫꜣswt، به معنی «حاکمان از سرزمین بیگانه» است. اگرچه آنها اغلب «شاهان چوپان» نامیده می‌شوند، اما این احتمالاً یک تفسیر نادرست است. عناوین: او با نام مستعار «خمودی» و نام مستعار «هوتپیبره» مرتبط است، به معنی «خوشحال کنندهٔ قلب خدای خورشید رع (میترا)».

دوران سلطنت خمودی کلید درک پایان دوره دوم میانی و گذار است.

به نظر می‌رسد نام اسطوره‌ای آسیه (ناجی و شفادهنده) به عنوان همسر فرعون با شکل آسیس، یکی از القاب خود خمودی، مرتبط باشد.

به طور خلاصه، موسی، آخرین رهبر عبرانیان (هیکسوس)، خمودی (مورد پسند خدای خورشید رع/میترا) است که عبرانیان را از مصر به سرزمین مادری‌شان بازگرداند. او در تورات به نام خدای خودش، میثه (میترا)، موسی نامیده شده است.

خلاصهٔ مهم‌ترین موارد شباهت موسی و میترا (بر اساس تحلیل‌های اسطوره‌شناختی):

تولد مخفیانه و نجات از مرگ: داستان تولد میترا (میثره، مهر) از یک صخره (یا مادر باکره در غار) و تلاش نیروهای اهریمنی برای نابودی او، شباهت ساختاری به داستان تولد موسی و پنهان شدن او در صندوقچه و نجات از دستور قتل فرعون دارد.

پیوند با نور و کوهستان: میترا ایزد نور، مهر و پیمان است و اغلب در غار (که نمادی از زمین یا آسمان بسته است) ظهور می‌کند. موسی نیز در کوه سینا با نور الهی مواجه شده و ده فرمان را دریافت می‌کند. کوه و مکان‌های بلند (مکان‌های مرتفع) در هر دو سنت جایگاه ارتباط با الوهیت است.

نقش رهبری و جنگاوری: میترا در اسطوره‌های ایرانی، یاری‌گر نیروهای نیکی و برادر (یا هم‌رده) متاترون (فرشته بلندمرتبه) دانسته شده و در نبردها حامی است. موسی نیز رهبر قوم بنی‌اسرائیل و نجات‌دهنده آن‌ها از اسارت و جنگجو علیه فرعون است. میترا (میثه) به عنوان خدای قبیله ای میتانیان رهبری کنندهٔ هیکسوسها (حاکمان خارجی [در مصر]، عبرانیان) با موسهٔ مصریان و موسی عبرانیان مطابق می گردد.

میثاق و پیمان: "میترا" ریشه در "میثر" به معنای پیمان و دوستی دارد. حضرت موسی نیز آورنده میثاق (عهد عتیق) میان خداوند و بنی‌اسرائیل است. شبهات ساختاری با اسطوره‌های دیگر: برخی پژوهشگران تلاش کرده‌اند تا برخی رفتارهای موسی مانند شکستن بت گوساله سامری (نگهبان) را با نمادهای میترا (مانند شکستن دادن گاو قربانی) از طریق تحلیل‌های تاریخی تطبیق دهند.

موسی به عنوان آخرین رهبر عبرانیان (هیکسوسها) مطابق خمودی (دلپذیر قلب ایزد خورشید رع/میترا) است که عبرانیان را از مصر به سرزمین اصلی شان بازگرداند. او در تورات به نام خدایش میثه (میترا)، موسی نامیده شده است.

منابع ‌: هوش مصنوهی و محفوظات شخصی

Moses är en kombination av sol -och förbundguden Mithras med den siste Hyksos-kungen, Khamudi, en följare till Mithras

Likheter mellan Moses och Mithras:

Likheter mellan den bibliska figuren Moses och den persisk/romerska gudomen Mithras framhävs främst i jämförande mytologi, vilket tyder på att tidiga, populära religiösa berättelser ofta delade gemensamma teman och motiv.

Viktiga likheter:

Fokus på deras roller som frälsningsfigurer, deras koppling till stenar och mirakulösa, livgivande handlingar. Likheter Vatten från klippan: Den mest direkta parallellen är kopplingen till gudomligt vatten. Moses slår på berget Horeb (Sinai) med sin stav för att släppa ut vatten för israeliterna (2 Mosebok 17:1-7).

På liknande sätt skjuter Mithras i den mithraiska traditionen en pil mot en klippa, vilket får vatten att skjuta upp, vilket tolkas som en "andlig dryck" eller "levande vatten" för att ge liv.

Frälsningsfigurer: Båda ses som ledare som räddar sitt folk.

Mose befriar israeliterna från slaveriet i Egypten, medan Mithras är en frälsande gud som bringar "frälsande ljus" och hjälper sina dyrkare, genom att agera som medlare mellan himmel och jord. Symbolisk "klippa" Födelse/Ursprung: Mithras är känt för att vara född ur en klippa, beskriven som en "klippfödd" gud. Vissa forskare menar att kristen och tidig religiös konst framställer Kristus (ofta förknippad med dessa myter) som den "andliga klippa" som följer, vilket ekar både Mithras födelse och klippan som Mose slog. Sol och ljus.

Association: Mithras är en solgud (Sol Invictus), och Moses ansikte beskrivs som strålande eller skiner efter att ha varit i Guds närvaro på berget Sinai [2 Mosebok 34:29]. Rituell användning av vatten: Båda traditionerna involverar användning av vatten för andlig rening - dop i mithrasisk praxis och tvättnings-/reningsritualer som befalldes genom Mose på hebreiska.

Bibeln. Kontextuella skillnader:

Det är viktigt att notera att även om vissa paralleller finns, tillhör de olika traditioner:

Mithras är en gudomlig, mytologisk figur som är central för en romersk mysteriekult.

Moses är en historisk (inom traditionell berättelse) profet och lagstiftare i den hebreiska bibeln.

Ledarskap och krigarroll: Mithras anses i iranska myter vara hjälparen för godhetens krafter och broder (eller jämlike) till Metatron (en högt uppsatt ängel) och är en stödjande person i strider. Moses är också ledare för israeliterna och deras frälsare från fångenskap och en krigare mot farao. Mithra (Mitha) som Mitanni-stamguden som leder Hyksos (främmande härskare [i Egypten], hebréer) motsvarar den egyptiske Moses och den hebreiske Moses.

Förbund:

"Mithra" är rotat i "Mitha" som betyder förbund och vänskap. Moses är också den som bringar förbundet (Gamla testamentet) mellan Gud och israeliterna.

Strukturella tvivel med andra myter: Vissa forskare har försökt förena en del av Moses beteenden, såsom att bryta samerernas kalvbild (skyddskalven), med mithraiska symboler (som att bryta offertjuren) genom historisk analys.

Moses stav förvandlades till en orm, och ormen är en symbol för guden Mithra.

Namnen på de egyptiska faraonerna Kamose och Ahmose, som drev hyksos tillbaka till Kanaan, liksom namnen Moses och Mitanni, verkar härledas från namnet Mitha (Mithra), Mitanni-folkets stamgud.

Under andra hälften av det andra årtusendet f.Kr. förekommer mitanniska ariska härskarnas namn bland namnen på Tell Amarna i Egypten, relaterade till Palestina.

Precis som Jesus Kristus är en kombination av en gud (Adonis) och en revolutionär lärare, Judas, Zipporas son, är Moses en kombination av en förbundsgud, Mitha (Mithra), och den siste hyksos-härskaren i Egypten, Khamudi:

Khamudi (behaglig) var den siste hyksos-faraon i den femtonde dynastin i Egypten, regerande omkring 1534–1522 f.Kr. eller 1541–1540 f.Kr., och från sin huvudstad Avaris under den andra mellanperioden. Han representerade det slutgiltiga, besegrade utländska styret i Nildeltat, som störtades av den thebanske kungen Ahmose I. Khamudi skulle ha ärvt föga mer än hyksos-tronen, då han möjligen redan var belägrad i Sharuhen, det sista hyksos-fästet i Negevöknen (Gaza i Palestina).

Användningsexempel och sammanhang Slutlig härskare: Han erkänns i Turinkanon (kolumn 10, rad 28) som den slutlige härskaren i den 15:e dynastin.

Arkeologiska fynd: Få artefakter finns; endast två skarabésigill från Jeriko (nu i Petrie-museet) och möjligen ett cylindersigill från Byblos tillskrivs honom.

Historisk berättelse: Han beskrivs som att han förlorade Avaris till Ahmose I, vilket markerar slutet på Hyksos-perioden (ca 1530 f.Kr.).

Synonymer och tolkningar:

Namnvariationer: I historiska dokument är han också känd som Archles eller Aσσις (Assis/Aseth) i Josephus och Eusebius skrifter. "Hyksos" betydelse: Härledd från den egyptiska frasen ḥqꜣ-ḫꜣswt, som betyder "härskare över främmande länder". Även om han ofta kallas "herdekungar", är detta en sannolik feltolkning.

Titlar: Han förknippas med nomenet "Khamudi" och prenomenet Hotepibre, som betyder "Att behaga solguden Re (Mithras) hjärta".

Khamudis regeringstid är nyckeln till att förstå slutet av den andra mellanperioden och övergången till det nya kungariket. Det mytologiska namnet Asiya (frälsare och helare) som faraos hustru verkar vara relaterat till formen Assis, en av titlarna på Khamudi sig själv.

Kort sagt, Moses, hebréernas (Hyksos) siste ledare, är Khumudi (välbehaglig för solguden Ra/Mithras hjärta) som ledde hebréerna tillbaka från Egypten till deras hemland. Han kallas Moses i Toran efter sin egen gud Mitha (Mithras).

Moses is a combination of the sun -and the covenant god Mithras with the last Hyksos king, Khmudi, a follower of Mithras

Similarities of Moses and Mithra:

Similarities between the biblical figure of Moses and the Persian/Roman deity Mithras are primarily highlighted in comparative mythology, suggesting that early, popular religious narratives often shared common themes and motifs.

Key similarities:

Focus on their roles as saviour figures, their connection to rocks, and miraculous, life-giving.

Similarities Water from the Rock: The most direct parallel is the connection to divine water. Moses strikes Mount Horeb (Sinai) with his staff to release water for the Israelites (Exodus 17:1-7).

Similarly, in Mithraic lore, Mithras shoots an arrow at a rock, causing water to shoot up, which is interpreted as a "spiritual drink" or "living water" to provide life.

Saviour Figures: Both are viewed as leaders who save their people.

Moses delivers the Israelites from slavery in Egypt, while Mithras is a savior god who brings "saving light" and helps his worshippers, acting as a mediator between heaven and earth. Symbolic "Rock" Birth/Origin: Mithras is famously born from a rock, described as a "rock-born" god. Some scholars argue that Christian and early religious art portrays Christ (often associated with these myths) as the "spiritual rock" that follows, echoing both the birth of Mithras and the rock that Moses struck. Sun and Light. Association: Mithras is a sun god (Sol Invictus), and Moses' face is described as radiant or shining ("shone") after being in the presence of God on Mount Sinai [Exodus 34:29].Ritual Use of Water: Both traditions involve the use of water for spiritual cleansing—baptism in Mithraic practice, and washing/purification rituals commanded through Moses in the Hebrew.

Bible. Contextual DistinctionsIt is important to note that while some parallels exist, they belong to different traditions: Mithras is a divine, mythological figure central to a Roman mystery cult.

Moses is a historical (within traditional narrative) prophet and lawgiver in the Hebrew Bible.

Leadership and warrior role: Mithras is considered in Iranian myths to be the helper of the forces of goodness and the brother (or equal) of Metatron (a high-ranking angel) and is a supporter in battles. Moses is also the leader of the Israelites and their savior from captivity and a warrior against Pharaoh. Mithra (Mitha) as the Mitanni tribal god leading the Hyksos (foreign rulers [in Egypt], Hebrews) corresponds to the Egyptian Moses and the Hebrew Moses.

Covenant and Covenant: "Mithra" is rooted in "Mitha" meaning covenant and friendship. Moses is also the bringer of the covenant (Old Testament) between God and the Israelites.

Structural doubts with other myths: Some scholars have attempted to reconcile some of Moses' behaviors, such as breaking the Sameri's calf idol (guardian calf), with Mithraic symbols (such as breaking the sacrificial bull) through historical analysis. Moses' staff turned into a snake, and the snake is a symbol of the god Mithra.

The names of the Egyptian pharaohs Kamose and Ahmose, who drove the Hyksos back to Canaan, as well as the names Moses and Mitanni, appear to be derived from the name of Mitha (Mithra), the tribal god of the Mitanni.

In the second half of the second millennium BC, Mitannian Aryan rulers names appear among the names of Tell Amarna in Egypt, related to Palestine.

Just as Jesus Christ is a combination of a god (Adonis) and a revolutionary teacher, Judas the son of Zipporah, Moses is a combination of a covenant god, Mitha (Mithra), and the last Hyksos ruler of Egypt, Khamudi:

Khamudi (pleasant) was the last Hyksos pharaoh of the Fifteenth Dynasty of Egypt, reigning around 1534–1522 BC or 1541–1540 BC, and from his capital at Avaris during the Second Intermediate Period. He represented the final, defeated foreign rule in the Nile Delta, ousted by the Theban king Ahmose I. Khamudi would have inherited little more than the Hyksos throne, being possibly already besieged in Sharuhen, the last Hyksos stronghold in the Negev Desert (Gaza in palestine).

Usage Examples & ContextFinal Ruler: He is recognized in the Turin Canon (column 10, line 28) as the final ruler of the 15th Dynasty. Archaeological Findings: Few artifacts exist; only two scarab seals from Jericho (now in the Petrie Museum) and possibly a cylinder seal from Byblos are attributed to him.

Historical Narrative: He is described as losing Avaris to Ahmose I, marking the end of the Hyksos period (c. 1530 BC). Synonyms & Interpretations:

Name Variations: In historical records, he is also known as Archles or Aσσις (Assis/Aseth) in the writings of Josephus and Eusebius. "Hyksos" Meaning: Derived from the Egyptian phrase ḥqꜣ-ḫꜣswt, meaning "rulers of foreign lands". While frequently called "shepherd kings," this is a likely misinterpretation.

Titles: He is associated with the nomen "Khamudi" and the prenomen Hotepibre, meaning "Pleasing the Heart of Re (Mithra)". Khamudi's reign is key to understanding the end of the Second Intermediate Period and the transition into the New Kingdom. The mythological name Asiya (savior and healer) as the wife of the pharaoh seems to be related to the form Assis, one of the titles of Khamudi himself.

In short, Moses as the last leader of the Hebrews (Hyksos) is Khumudi (pleasant to the heart of the sun god Ra/Mithra) who led the Hebrews back from Egypt to their homeland. He is called Moses in the Torah after his own god Mitha (Mithras).

مهم‌ترین موارد شباهت موسی و میثره (بر اساس تحلیل‌های اسطوره‌شناختی)

تولد مخفیانه و نجات از مرگ: داستان تولد میترا (میثره، مهر) از یک صخره (یا مادر باکره در غار) و تلاش نیروهای اهریمنی برای نابودی او، شباهت ساختاری به داستان تولد موسی و پنهان شدن او در صندوقچه و نجات از دستور قتل فرعون دارد.

پیوند با نور و کوهستان: میترا ایزد نور، مهر و پیمان است و اغلب در غار (که نمادی از زمین یا آسمان بسته است) ظهور می‌کند. موسی نیز در کوه سینا با نور الهی مواجه شده و ده فرمان را دریافت می‌کند. کوه و مکان‌های بلند (مکان‌های مرتفع) در هر دو سنت جایگاه ارتباط با الوهیت است.

نقش رهبری و جنگاوری: میترا در اسطوره‌های ایرانی، یاری‌گر نیروهای نیکی و برادر (یا هم‌رده) متاترون (فرشته بلندمرتبه) دانسته شده و در نبردها حامی است. موسی نیز رهبر قوم بنی‌اسرائیل و نجات‌دهنده آن‌ها از اسارت و جنگجو علیه فرعون است. میترا (میثه) به عنوان خدای قبیله ای میتانیان رهبری کنندهٔ هیکسوسها (حاکمان خارجی [در مصر]، عبرانیان) با موسهٔ مصریان و موسی عبرانیان مطابق می گردد.

میثاق و پیمان: "میترا" ریشه در "میثر" به معنای پیمان و دوستی دارد. حضرت موسی نیز آورنده میثاق (عهد عتیق) میان خداوند و بنی‌اسرائیل است.

شبهات ساختاری با اسطوره‌های دیگر: برخی پژوهشگران تلاش کرده‌اند تا برخی رفتارهای موسی مانند شکستن بت گوساله سامری (نگهبان) را با نمادهای میترا (مانند شکستن دادن گاو قربانی) از طریق تحلیل‌های تاریخی تطبیق دهند.

موسی به عنوان آخرین رهبر عبرانیان (هیکسوسها) مطابق خمودی (دلپذیر قلب ایزد خورشید رع/میترا) است که عبرانیان را از مصر به سرزمین اصلی شان بازگرداند. او در تورات به نام خدایش میثه (میترا)، موسی نامیده شده است.

خلاصۀ تحقیقات مهم و سرنوشت

My main mythological research works are proving identity of the Kayanis and Nauzaris with the kings of Media and Achaemenids and proving the oneness of Zoroaster Spitman and Gautama Buddha, with Spitak Spitman (Gaumata Berdiya), and the oneness of Jesus Christ with the revolutionary Jewish teacher, Judas son of Zipporah, and the oneness of Abraham with the mythical Scythian Kolaxais of the city of Beit Shean in Israel, and the oneness of Moses with Mitha (Mithra), the god of the Mitanni within the Hyksos and oneness the promised Mahdi with Abu al-Hasan Yahya ibn Omar Alawi.

کارهای تحقیقی اساطیری اساسی من اثبات این همانی کیانیان و نوذریان با پادشاهان ماد و هخامنشی و اثبات یکی بودن زرتشت سپیتمان و گوتمه بودا. با سپیتاک سپیتمان (گائوماته بردیه) و یکی بودن عیسی مسیح با معلم انقلابی یهود، یهودا پسر زیپورایی. و یکی بودن ابراهیم با کولاکسائیس اساطیری اسکیتان شهر بیت شئان اسرائیل و یکی بودن موسی با میثه (میثره) خدای میتانیان درون هیکسوسها <و یکی بودن مهدی موعود با ابوالحسن یحیی بن عمر علوی است.blockquote>blockquote>

سر نوشت من و گزارشهایم

از کودکی عاشق تاریخ اساطیری و تاریخ ایران باستان بودم و به جنگ مجهولات ریاضی و اساطیری می رفتم. علاقمندی به رشته تاریخ و اساطیر از آنجا شروع شد که کتابهای داستانهای تاریخی و اساطیری و تاریخ و جغرافیای درسی برادرم را که شش سال بزرگتر از من پیشاپیش درسهای خودم با اشتیاق تمام می خواندم. نسبت به اینکه ایران یک تاریخ اساطیری و حماسی جداگانه در کنار یک تاریخ مدون ایران باستان دارد حساس بودم و تشابه داستان فریدون و ضحاک با کوروش و آستیاگ و مشابهت گشتاسپ نوذری با گشتاسپ هخامنشی دلیل بر این همانی آنان تصور میکردم، ولی علم تاریخ را به عنوان تفریح می خواندم و رشتۀ درسی خود را در دبیرستان، ریاضی و در دانشگاه، آبیاری و آبادانی انتخاب کرده بودم.

اما چطور شد که ابتدا به نوشتن گزارش زادگاه زرتشت پرداختم و سپس به گزارش تاریخ اساطیری ایران روی آوردم:

در نوجوانی زمانی که ششم ابتدایی می خواندم از زیر بنای مسجد روستای ما چیکان مراغه دو مُهر بزرگ از جنس سنگ رستی سفید پیدا شد که روی قاعده آنها حروف بزرگی اوستایی و پهلوی کنده کاری شده بود. آن وقت تصور کردم چون از زیر بنای مسجد پیدا شده لابد خط کوفی است که شباهتی به خط های پهلوی و اوستایی دارد. از سوی دیگر برایم سؤال بود که نام شهر مدفون شده کنار روستا به سمت کوه سهند چیست که ویرانه معبد آن کایین گبه (اسب شاهی) نام دارد. وقتی وارد دانشگاه تبریز شدم، از مرگ نا به هنگام مادرم افسردگی و از ماه رمضان تابستان آن سالها آسیب دیدگی گوارشی گرفته بودم که با هم همخوانی پیدا کرده بودند و این امر مرا از تجمعات دور میکرد و به زحمت سر کلاسهای دانشگاه می نشستم و بیشترین وقت آزادم با از خود بیگانگی شدید به تحقیق اساطیر ایران و موقعیت رودخانه های اطراف دریاچه ارومیه در کتابخانه مرکزی دانشگاه تبریز میگذشت؛ در آنجا هنگام بررسی نام و نشان رودخانه های اطراف دریاچه ارومیه از کتاب دریاچۀ چیچست دکتر رحیم هویدا متوجه شدم نام آن شهر ویران شده کنار روستا جزنق بوده و معبد آن همان آتشکده قدیمی آذرگشنسب (آتش اسب نر) آتشکده ارتشیان و پادشاهان در دامنۀ جنوبی کوه سهند قبل از حمل شدن آتش آن به شیز (تخت سلیمان) بوده است که در ارتباط با زادگاه زرتشت است. از روی متن جلد دوم یشتهای استاد پورداود هم متوجه شدم دو محل نگهداری اوستا در اطراف این آتشکده یعنی شسپیکان (محل مرتع) و شیچیکان (محل قضاوت) همان مراغه (محل مرغزاری) -که در قرون اولیه هجری محل مراجعه به کتب ایران باستان بوده- و روستای چیکان آن بوده اند. رشته درسی خودم (آبیاری و آبادانی) فرعی شد و شروع به گزارش زادگاه زرتشت به وزارت فرهنگ و هنر در تهران کردم. جواب تشویق آمیز و پر مهر معاون وزیر فرهنگ را در اردوی عمران ملی بندر عباس دریافت کردم. در ادامه گزارش زادگاه زرتشت پایم به تاریخ اساطیری مربوطه کشیده شد و متوجه این همانی کیانیان و نوذریان با مادها و هخامنشیان شدم. مطلبی در ١٢۰ صفحه تحت عنوان "گزارش زادگاه زرتشت و تاریخ اساطیری ایران" تهیه کردم که دکتر بهمن سرکاراتی و دکتر بهروز ثروتیان در جریان آن بودند و دکتر بهروز ثروتیان که از مسئولین انتشارات دانشکده ادبیات دانشگاه تبریز هم بود، تصمیم به انتشار آن از طریق این نشریۀ دانشگاهی گرفت و نوشته را برای ادیت به آقای جهانگیری در دانشکده ادبیات فرستاد. ولی همزمان موج انقلاب ٥۷ در نشریه اختلال به وجود آورد و در ادامه دو-سه سال بعد از انقلاب بهروز ثروتیان به سبب ارتباط با رژیم شاهنشاهی و من به سبب چند مورد شرکت در جلسات پیشگام و تظاهرات سیاسی از دانشگاه اخراج شدیم و من دفتر و دستکم را به زحمت زیاد به سوئد منتقل کردم و هنوز هم در ادامه راه "گزارش زادگاه زرتشت و تاریخ اساطیری ایران" هستم. خود نخستین گزارشم ابتدا در سوئد، بعد در دوره خاتمی در ایران اجازه انتشار یافت و از طریق انتشارات نگین منتشر شد.

حالا ادامه گزارشها به بیش از بیست و پنج جلد چاپ شده و یا نشر اینترنتی شده رسیده است که در تدوین برخی از این نشرهای پر شور اینترنتی که مصادف با کار عملی دیگرم شده بود، شتابزدگی هایی، حتی گاهی به نحوی فاحش صورت گرفته است. با اینکه در آنها اصلاحات متوالی انجام داده ام باز هم مواردی آثار آن شتابزدگیها همچنان باقی است که آن سبب بی اعتمادی برخی از خوانندگان به این تألیفات (ده جلد تاریخ اساطیری تطبیقی ایران) گردیده است که در آنها تمرینات فکری پخته و خام در هم آمیخته اند. در تدوین هشت جلد کتاب مجموعه مقالات که بعد از باز نشستگی زود رس انجام گرفت نظریات پخته تر و منسجم تر از این ده جلد و تألیفات قدیمی ام گزارش زادگاه زرتشت و تاریخ اساطیری ایران، دو جلد کتاب نیاکان باستانی کرد، دو جلد در آینه تاریخ و کتاب منتشر نشدۀ مهاجرین جاده ابریشم شده است. مقالات بر گزیده خود را در سایت دانش آکادمیکacademia.edu به اشتراک گذاشته ام. در سوئد بعد از گذشت بیش از یک دهه از طریق پروژۀ دانشگاهی آسپیرانت، شش ماه به تحقیق در باب اساطیر توراتی و ژرمنی پرداختم و کتاب سوئدی رشته سرخ تواریخ اساطیری، محصول آن می باشد که دو بار به چاپ رسیده است. این راه ادامه دار شد. گزارشهای سوئدی چهارتایی شد و گزارشهای فارسی به بیش از سی تا رسیده است.

جمشید به عنوان پادشاه آریائیان سکایی

جمشید (یمه) در مقام پادشاه و خدای هندوایرانی، غالباً به عنوان خدای جهان زیرین به شمار رفته است. ولی دو جمشید تاریخی و اساطیری نیز وجود داشته اند که نام و نشانشان با وی در آمیخته و فرد واحدی گمان شده اند:

١-جمشید به عنوان پادشاه پارس مطابق ابالگامش پادشاه مرهشی (پرهشی، مرو دشت) است که در اواخر قرن سوم پیش از میلاد از ریموش (مار افعی، اژی دهاک) پادشاه بابل شکست سختی خورد و سپاهیانش کشتار شدند.

٢- جمشید پیشدادی به عنوان برادر کوچک هوشنگ (لیپوکسائیس سکاها) و تهمورث (آرپوکسائیس سکاها) مطابق کولاکسائیس سکاها (به معانی پادشاه قبایل و پادشاه جام) یا همان شاه اسکول (پادشاه صاحب جام، جامشید/جمشید) است که نامش به صورت اسکلاو (سکلاو، اسلاو) نام ملل اسلاو شده است.

دوازده برج فلکی [حواریون] ایزد خورشید (مهر)

برج فلکی، تقسیم‌بندی دوازده‌گانه مدار ظاهری خورشید (دایرةالبروج) است که هر یک ۳۰ درجه از ۳۶۰ درجه آسمان را پوشش داده و با ۱۲ ماه سال خورشیدی مطابقت تقریبی دارند. این برج‌ها شامل حمل، ثور، جوزا، سرطان، اسد، سنبله، میزان، عقرب، قوس، جدی، دلو و حوت هستند که از ابتدای بهار آغاز می‌شوند.

لیست ۱۲ برج فلکی و ماه مرتبط:

حمل (قوچ/بره): ۱ فروردین - ۳۱ فروردین.

ثور (گاو): ۱ اردیبهشت - ۳۱ اردیبهشت.

جوزا (دوپیکر): ۱ خرداد - ۳۱ خرداد.

سرطان (خرچنگ): ۱ تیر - ۳۱ تیر.

اسد (شیر): ۱ مرداد - ۳۱ مرداد.

سنبله (خوشه): ۱ شهریور - ۳۱ شهریور.

میزان (ترازو): ۱ مهر - ۳۰ مهر.

عقرب (کژدم): ۱ آبان - ۳۰ آبان.

قوس (کماندار): ۱ آذر - ۳۰ آذر.

جدی (بزغاله): ۱ دی - ۳۰ دی.

دلو (ظرف‌آب/آب‌ریز): ۱ بهمن - ۳۰ بهمن.

حوت (ماهی): ۱ اسفند - ۲۹/۳۰ اسفند.

معنی نام آزر پدر قرآنی ابراهیم

نامهای آزر و تارح (تارخ، نام توراتی آزر) در معنی حامی و پدر به تارگیتای سکاها به معنی پدر عالی می رسند. خود نام آبرام (پدر عالی) هم همینطور. ولی نام ابراهیم (پدر امتهای فراوان) مطابق کولاکسائیس سکاها (فرمانروای قبایل) پسر کوچک تارگیتای و فرمانروای عموم سکاها است. سکاها در عهد مادها در شهر بیت شئان اسرائیل سکنی گرفتند و آنجا در عهد یونانیان به نام ایشان اسکیتوپل (شهر سکاها) خوانده میشد:

आधार m. AdhAra support

आधार m. AdhAra basis

Eleazar is a Hebrew masculine name meaning "God has helped" or "Whom God helps," derived from El (God) and azar (to help). त्रायते{त्रै} verb 1 trAyate[trai, thrai] protect, save

تارح در معنی عبری بزکوهی مترادف سکا و تور (نام نیای اساطیری تورانیان) است.

مردم گاهی اوقات هنگام بحث در مورد بت‌ها از «آزر» به عنوان مخفف «اووده زره» استفاده می‌کنند. در زبان عبری، اووده زره به معنای «پرستش عجیب» است که به پرستش بت‌ها اشاره دارد.

People sometimes use "Azara" as a shorthand for Avodah Zarah when discussing idols. In Hebrew, Avodah Zarah means "strange worship," which refers to worshipping idols.

اسب، توتمی آریایی

واژهٔ آریا (به معنی نجیب) می تواند در مقام مقایسه با سکا و تور (به معنی توتم بزکوهی) اشاره به توتم نجیب اسب باشد که در سرزمین استپی اولیهٔ آریاییها فراوان بوده و ارابه اسبی با نام ایشان پیوسته است:

ह्वार्य m. hvArya horse

ولی آریا/ایرج سکاها توتم شیر بوده است

نظر به توتمی بودن نامهای سلم (مار) و تور (بزکوهی) نام برادر ایشان ایرج (اریا، شیر) هم نامی توتمی بوده و اشاره به توتم شیر دربیکان (سکاییان پارسی برگ هئومه) داشته است. نام پسران کولاکسائیس یعنی سئورومات (مارپرست) و سکا (تور، بزکوهی) و دربیک (دری، منسوب به شیر درنده) تحت نامهای شیمیریا و کوروشا به صورت شیر، بزکوهی و مار تبدیل به توتم سکاهای سلطنتی شده بوده است. کوروشای سکاها با کوروش (فریدون) تطبیق داده شده و سلم (سئورومات) و تور و ایرج پسران اساطیری وی به شمار رفته اند.

چون در شجره نامهٔ فریدون (کوروش) در کتاب پهلوی بندهش، آسپیان (مربوط به اسب) در رابطه با فریدون/ایرج (آریایی) به کرّات تکرار شده است:

سلسله نسب فریدون در فصل ۳۱ از فقره ۷ بندهش این طور آمده‌است «فریتون آسپیان پسر پورتورا آسپیان پسر سوک تورا آسپیان پسر پور تورا آسپیان پسر سیاک تورا آسپیان پسر سپید تورا آسپیان پسر کفر تورا آسپیان پسر رمک تورا آسپیان پسر ونفر غشن آسپیان پسر جم پسر ویونگهان. از ویونگهان تا بآسپیان پور تورا، ده پشت بوده‌است. هر یک از آنان صد سال زندگانی کرده‌است که روی هم رفته هزار سال باشد. این هزار سال مدّت سلطنت ضحاک بوده‌است. از آسپیان پور تورا فریدون بوجود آمد کسی که از جم انتقام کشید. از او (یعنی پور تورا) دو پسر دیگر که برمایون و کتایون باشند نیز بوجود آمدند امّا فریدون پرهیزگارتر بوده‌است. از فریدون سه پسر بوجود آمدند، سرم (سلم) و توچ و ایریچ .....» (این سه نامهای نیاهای اساطیری قومی در مقام پسران کولاکسائیس سکاها یعنی سئورومات، سکا و دربیک/دری هستند).

هیئت پهلوی آثویان (آثفیان) هم متعلق به آسپیان و به معنی نگهدارندهٔ اسب به نظر می رسد که عنوان پدر فریدون/ایرج (آرای آرایان ارامنه) است :

अश्वया f. azvayA (asvaya) desire to get horses

نام فارس هم به واسطهٔ واژهٔ فَرَس (اسب)/هورس (به فنلاندی وَرس) با نجابت و اسب پیوند می یابد:

पृशनी f. pRzanI gentle

نام فرس که در زبان عربی وارد شده است، به مفهوم ایرانی و آریایی است که برای اعراب هم ردیف سوارکار و شریف بوده است و جنگاوران ایرانی را ”اساوره” یعنی ”اسوریان” و سواران یا "فرسان” و ”فوارس” می گفته اند.

به ظاهر واژهٔ یونانی آلوگو (آروگو، اسب) به معنی سکایی ایرانی رسا رونده هم با آریا و ایرج مرتبط می نماید.

در اوستا هخامنشیان شاخهٔ کوروش (فرشوشتر، دارای ستوران جوان) تحت نام هوگوها (دارای ستوران خوب و نجیب) و شاخهٔ داریوش تحت نام نوذریان (فرمانروایان نو) دارای اسبان تند و تیز یاد شده اند که نام و نشان هر دو خاندان از اهمیت اسب نزد ایشان خبر می دهند. بر اساس روایات «آریان» مورخ یونانی در کتاب آناباسیس اسکندر، در زمان کمبوجیه، مغان مسئول نگهداری از آرامگاه کوروش بزرگ در پاسارگاد بودند. سهمیه ماهانه آن‌ها برای قربانی کردن، «یک اسب» بود که از شاهنشاه دریافت می‌کردند تا در نزدیکی آرامگاه برای کوروش بزرگ قربانی کنند.

نامهای روسها (تراسپیان باسنانی) و گوتها (آریماسپیان باستانی) هم در زبانهای ژرمن و سنسکریت به معنی اسب، حیوان توتمی ایشان بوده است.

اسب در ایران (بر گرفته از مقالهٔ اسب ایرانی)

اسب از جانورانی است که از آغاز در میان آریاییها و در فرهنگ اقتصادی و اعتقادی ایرانیان جایگاه ویژه داشته است. جا به جایی آریاییها در حدود هزار و چهارصد سال پیش از میلاد توسط ارابه های اسبی و استفاده مهم از اسب بوده و ارابه های معروف آنها از همه چیز بیشتر توجه تاریخ نگاران را به خود جلب کرده و آنان با اهمیت از آنها یاد کرده اند. گزنفون در یادداشتهای خود آورده است که هر کجا اسبان تندرو ارابه های نیرومند باشد بزرگی حکومت در آنجاست و برای تشویق ملت خود می گوید سواری را باید از ایرانیان آموخت، هر سوار ایرانی با اسب یکی و چسبیده به آن می باشد.امین مارسلن در کتاب خود به نام تمدن شرق می گوید: ایرانیان دلیر بوده و در سواری و تیراندازی کمتر قومی به آنها می رسد. مراتع کشور ایران بسیار بزرگ است و نژاد اسب مخصوصی در آنجا چرا می کند که در تمام دنیا بی نظیر است. ایرانیان به خوبی روی آنها پریده و با چستی و چالاکی بی اندازه سواری خوبی می نمایند و در جایی دیگر می گوید اگر سایر تاریخ نویسان این مراتب را نقل کرده اند من با چشم خود دیده ام.

چينی ها در منابع فرهنگی خود از اسبان تيزتک اشکانی که مؤثرترين ابزار کار پارتيان بوده، نام برده اند. پارت قومی است ايرانی و آريايی که مردان و اسبان جنگي بسيار خوبي داشته و واژهٔ پارتيزان به معنای چريکهای جنگی از نام قوم پارت برداشته شده است به دليل چالاکی و دليری در جنگ با دشمن.

در بازرگانی اشکانيان اسب بسيار مهم بوده است. هم برای حمل و نقل با و هم از برای فروش، اسبان را به جزاير و سرزمينهای خليج فارس می بردند و اعراب با خريد اسب در برابر خرما و همچنين به دست آوردن اسب از راه دزدی و غارت اسبهای مورد نياز خود را تا حدی تامين کرده اند. ضمناً آشوريهای ساکن بين النهرين در انتقال نژاد اسب ايرانی به آن طرف آبهای خليج مؤثر بوده اند.

اشکانيان براي حفظ جان اسبان خود در مبارزه ها بر تن آنها پوششهای فلزی می نهادند و با پوششهای فلزی و چرمی بدن اسبان را می پوشاندند، اين پوششها را در اصطلاح برگستوان می گفتند. برای اثبات اين گفته همان به که سخن فردوسی بزرگ را به خاطر آوريم که در جنگ رستم و اسفنديار فرمود:

کف اندردها نشان شده خون و خاک

همه گبر و برگستوان چاک چاک تيرداد سوم پادشاه اشکانی که با برادر خود بر سر فرمانروايی در جنگ و ستيز بود از بروز خشکسالي ديرپايی که گريبانگير مردم ايران بود رنج می برد. خوابگزاران به او گفتند کليد اين بدبختی در دست تواست و اين امر پايان نپذيرد مگر با قرباني کردن اسب خود به درگاه خدا که اين امر با تمامی علاقه تيرداد به اسبش در کنار رود فرات انجام گرفت. اين را بايد متذکر شد که قرباني کردن اسب در آيين اول ايرانيان يعنی دين زرتشت و در دين اسلام آزاد نبوده و اين حيوان نجيب از سوي حضرت محمد مکروه اعلام شد تا نسل اين حيوان گرانقدر به انقراض کشيده نشود، پس به گواه تاريخ بدون هيچ ترديدی خاستگاه اين چهارپای برازنده ايران بزرگ و يا ايرانويج يا سرزمين موعود بوده است که محدود از شمال به کناره های درياچهٔ آرال، از خاور به دامنه پامير و ماورالنهر و از جنوب به کرانه های خليج هميشه فارس تا شمال آفريقا و از باختر به ميان رودان (بين النهرين) تا سرزمين بيزانس بوده است تا آنجا که می گويند در سراسر جهان نمی توان اسبی يافت که خون اسب ايرانی در رگهايش روان نباشد، که اين مدعا دور از ذهن نيست چون در اوستا در گاتاهای زردشت در اشتودگات فرگرد ١٧ آمده : از تو می پرسم ای خدا آيا ده ماديان، يک شتر و يک نريان که وعده شده به من خواهد رسيد؟ در اهنودگات فرگرد ۱۹ آمده از آن تو بود نيروی آفريننده ستوران باز در فرگرد ۱۱ خداوند دهقان ستور پرور را برای غمخواری تو مقرر داشت. باستان شناسان از دل خاک سنگ نبشته ها و ستونهايی را برپا ايستاده از کاخهای آپادانا و شوش و تخت جمشيد در کاوشهای خود به دست آورده اند که هر چه ژرفتر به آن می نگريم در آن نقشها از پيکر اسبان نمود بيشتری می يابد و کشف اسکلت چند سوار و اسب در رستم آباد شمال و يا اشياء ديگر همچون لگام و زين در مناطق لرستان و پارس، يک نوع اسب به نام هيپاريون که در مرز چال مراغه کشف شده اتکا ايرانيان را در امور سياسی و نظامی و اقتصادی به اسب اثبات می کند. در سيلک کاشان بقايای زين و برگ، در منطقه سلدوز در پنجاه کيلومتري اروميه لوازم سواری و سوارکاری کشف شده، در تپه گيان در نهاوند و در خوروين در نزديک کردان تصاوير اسب بر روی گلدان کشف شده، در املش گيلان کوزه های سفالين مربوط به ۱۲۰۰ سال پيش از ميلاد که نقش اسب در روی آن حک شده، به دست آمده است.

اسب از ديرباز در خدمت انسان بوده و بار اول اين حيوان به دست ايرانيان تربيت گرديده و به جهان عرضه گشته است. اما قوم ديگر ميوهٔ زحمات آرين را در چپاولگريهای بی رحمانه غارت نموده و حتی به نام خود نامگذاری کرده اند.

کتابهای مورخين مانند هرودوت، هومر، امين مارسلن، آريان و گزنفون ديده می شود که به نام آرياييها احترام گذاشته اند و هرجا بحثي از سوار و سوارکاری به ميان آمده آن را به ايرانيان ربط داده اند. نام اسب را به عنوان بخشی از نام انسانها در دوران باستان در بين ايرانيان رسم بوده، مانند ارجاسب، جاماسب، تهماسب، لهراسب، گشتاسب، بيوراسب، ويشتاسب.

هرودوت تاریخ نویس یونانی در ۲۱۰۰ سال پیش می نویسد: ایرانیان از ۵ تا ۲۰ سالگی سه چیز می آموزند، سوارکاری، تیراندازی و راستگویی.گزنفون می نویسد همه اسبهای ایرانیان در میدان نبرد پوشیده در زره ویژه اسب بوده اند. بر سنگ نبشته های هخامنشی تصاویری از اسبان نقش بسته است. گزنفون در کوروش نامه می گوید کوروش سواری را در دربار مادها نزد پدربزرگ خود آموخت، چون در پارس اسب کمیاب و پرورش آن در سرزمین پارس دشوار بود. البته چگونگی رسیدن به پادشاهی و فتح بابل و اسب دوانی در میدان بابل هم خود داستانی است که در این متن نمی گنجد. هرودوت از لشگرکشی خشایارشا شاه به یونان می گوید: این شاهنشاه در هنگام جنگ با یونانیان به تسالی رسید، در آنجا شنید که اسبهای این سرزمین بهترین اسبهای یونان هستند. خواست آزمایش نماید دستور تاخت داد در این آزمایش اسبهای تسالی واپس ماندند.داریوش اول در سنگ نبشته تخت جمشید می گوید: … سزاوار است که زاد و بومش دارای مردم خوب و اسبهای خوب است. بار دیگر می گوید: این سرزمین پارس را اهورامزدا (خدای بزرگ) به من ارزانی داشت، که سرزمینی زیباست و اسبهای خوب و مردم خوب دارد.هرودوت می گوید رمه اسبهای سپاهیان هخامنشی در بابل نگه داری می شود که هشتصد اسب و شانزده هزار مادیان در آنجا پرورش می یابند. در سیسیلیا در آسیای صغیر هر سال ۳۶۵ اسب سفید به تعداد روزهای سال نگه می داشتند. در سراسر راه مسافرینی که از فارس و بابل به سوی دروازه قفقاز می رفتند چراگاهی وجود داشت در زمان هخامنشیان که پنجاه هزار مادیان در آن چرا می کردند.در تاریخ چینی که در سال ۵۷۲ میلادی به دست وی شو نوشته شده است چنین آمده که ایران دارای اسبهای نام داری است و توانگران کشور دارای چندین هزار از اینگونه چهارپایان هستند. اسبهای بسیاری در تاریخ این سرزمین همواره با سواران جاودان گشته و در کتابهای تاریخی و سینه های مردم و فرهنگ ایرانی ثبت شده اند، مانند: شباهنگ بیژن، رخش رستم، شبدیز خسروپرویز، گلگون گودرز، قران لطفعلی خان زند، بهزاد کمبوجیه، غزال شاه عباس نژاد اسب ایرانی بوده است. استاد پورداود می گوید: همین تکاور گستاخ است که گردونهای خروشنده و تندرو و سواران چست و چالاک را به پهنه کارزار آورده و سرزمین پهناوری از سند تا نوبه و از سند تا کرانه های دریای یونان را از آن هخامنشیان ساخت و در تاریخ چندین هزار ساله این مرز و بوم همواره ایرانیان را سربلند گردانیده است.هرودوت می گوید: خشایارشا در سپاه خود سوارانی از اعراب داشت که بر شتر سوار شده و می تاختند اما در پشت سر اسبها بودند و در جای دیگر می گوید سپاه کوروش چون به سارد پایتخت لیدیا رسید در دشتی با کروزوس روبرو شد و رزم آرایی کردند، کوروش چون سواران را دید هراسید، پس چاره ای اندیشید و دستور داد اشتران را بر آن رزمگاه آوردند. چون اسبان سپاه کروزوس آنها را دیدند هراسیدند و جنگ به سود سپاه کوروش پایان یافت. اسب همواره از شکل و اندام شتر می هراسد و بوی شتر هم برای اسب خوشایند نیست. در نوروزنامه خیام چنین آمده: از صورت چهارپایان هیچ صورتی نیکوتر از اسب نیست. اسب شاه همه چارپایان چرنده است و گویند آن فرشته که گردونه خورشید را کشید به صورت اسبی است سفید رنگ.

در قابوس نامه هم این جمله آمده است که جهان به مردمان، بپای است و مردم به حیوان و نیکوترین حیوانات اسب است و داشتن آن هم کدخدایی است و هم ثروت. درباره پرورش اسب در زمان فرخی سیستانی در کتاب چهار مقاله تالیف ۵۵۰ هجری عروضی سمرقندی، فرخی سیستانی که به دربار امیر ابوظفر روی آورده بود در داغگاه بهار بود که در آن هجده هزار مادیان زهی (مادیانی که کره دار باشد) در مرتع وجود داشت و برای داغ سالیانه در آنجا آتشی افروخته بودند. فرخی در وصف این داغگاه چنین می گوید:

داغگـــاه شهریار اکنون چنان خرم بود

کــــــاندر او از خـــرمی خیره ماند روزگـار

سبزه اندرسبزه همچون سپهر اندر سپهر

خیمه اندرخیمه چون سیمین حصار اندر حصار بر در پرده سرای خســــرو پیروز بخت

از پی داغ آتشی افروخته خورشید وار

پرون در کتاب خود به نام اسب تازی می گوید: اسبهای تازی و انگلیسی هر دو از اسبهای ایرانی متولد شده اند.اسب به دو صورت وارد بین النهرین و عربستان شد، اول از طریق آشوریها و دوم به گفته پترمان در کتاب اصل اسب که چنین می گوید: هنگامیکه اسب توسط بازرگانان فنیقی (لبنان کنونی) و کلدانی و ایرانی به عربستان و بین النهرین رسید، نخستین خرید و فروشها در آن زمان انجام گرفت، تا مدتی نام این حیوان بر آنها معلوم نبود و آن را خر کوهستانی یا خر شرقی می گفتند (پاخورا) زیرا از طرف کوهستانهای شرق آن سرزمینها آمده بود. پس از مدتی اعراب کلدانی نام آن را عیناً از بازرگانان پرسیده و به یکدیگر می گفتند. بعدها نام قوم پارس را بر آن نهادند و چون در زبان عربی حرف (پ) وجود ندارد از حرف (ف) استفاده کردند و به این حیوان فرس گفتند، فرس واژه ثلاثی مجرد است یعنی برگرفته از فارسها یا پارسها. در دوره سلطنت توتمس سوم بزرگترین پادشاه مصر که به وسیله وهای فرانسوی در کتاب خود به نام بررسی گورستان راحمزه چنین می گوید: نقوش نفرات و اسبهاییکه در این گورستان به دست آمده و به دقت بررسی شده ثابت می کند اسبهایی که در این مکان نقش بسته شده از جنس اسبهای آرین و پرستاران آنها نیز ایرانی می باشند که برای آموزش و پرورش اسب و سوارکاری به مصر اعزام گردیده اند. مارکوپولو می گوید: در ایران قشنگترین اسبهای شرق وجود دارد و از نظر شهرتشان بازرگانان آنها را برای فروش به هندوستان آورده و به بهای گزاف به دیگران می فروشند. کولن در کتاب نژاد اسبهای جهان می نویسد: در سال ۱۸۲۴ میلادی سواره نظام انگلیسی در هندوستان دارای ۷۵۴۶ اسب بود که از اسبهای ایرانی خریداری و کسریات آن را نیز همه ساله از ایران تهیه می نمودند. سرهنگ دو فیلوت انگلیسی در ترجمهٔ کتاب فرسنامه هاشمی از زبان اردو به انگلیسی چنین اظهار می کند: تشکیل نژاد خون خالص اسبهای انگلیسی امروز از نژاد اسب ایرانی است که در سال ۱۶۲۰ تا ۱۷۵۰ بهترین اسبهای ایرانی خریداری و به هندوستان اعزام می گردید.شوارتز در کتاب پرورش اسب در جهان می گوید در مسافرت ناصرالدین شاه قاجار به اروپا دو اسب ارزشمند آن کاروان را همراهی کردند. یکی به قد ۱۴۸ و بسیار زیبا دارای گردن خوش قواره به ایلخی تزار در روسیه بخشیده شد و دیگر اسبی نیله گلگون به قد ۱۶۲ دارای قامتی موزون که به دولت فرانسه پیشکش گردید.واله دوونسی می گوید: اسبهای عربی و ترکی که به اروپا می آورند همان اسبهای ایرانی اند با این تفاوت که بازرگانان ایرانی آنها را به سرزمین های عرب برای فروش برده و در آنجا می فروشند و بعد به واسطه بازرگانان عرب به اروپا آورده شده و نام عرب بر آن می نهند، در اصل این اسبها ایرانی هستند.بین دولت ایران و دولت فرانسه در زمان شاه سلطان حسین صفوی و لویی چهاردهم، در تاریخ رجب المرجب ۱۱۲۰ هـ.ق مطابق با سپتامبر ۱۷۰۸ م. قراردادی منعقد و طبق آن معاهده در ماده ۲۸ دولت ایران به دولت فرانسه اجازه می دهد سالی هشت سر اسب تخمی و چهار سر مادیان با رضایت مالکین منوط به اینکه از ایلخی شاه نباشد را خریداری کرده و به فرانسه ببرند. البته در اصفهان با نظر میرآخور باشی و در سایر ایالات با نظر حکام از ایران خارج شوند. در ماه اوت سال ۱۷۱۵ در زمان فتحعلیشاه قاجار به مناسبت روابط حسنه بین دولت ایران و فرانسه یکی از اسبهای نامی ایران به رسم پیشکش و هدیه به دربار ناپلئون بناپارت فرستاده شد. همان اسب سفید معروف ناپلئون است که نقاش معروف "هوراس" اسب مذبور را نقاشی کرده است. نام این اسب ((جهان پیما)) بود و پوستش در موزه لوور است. البته اسبهایی به دربار روسیه نیز پیشکش گردید، مهمترین آن اسب پاشا بود.آندره ساکاس در کتاب اسب در یونان و پیترمان فرانسوی در کتاب اصل اسب شرح قضیه اسب اسکندر را چنین بیان می کنند: یکی از اهالی فریژی ایران قدیم که بازرگان بود چندین اسب و مادیان برای فروش به کشور مقدونیه آورده بود. این اسب ها همگی پیشانی برجسته بودند چون اهالی آن حدود چنین اسب های پیشانی برجسته ای را ندیده بودند بنا به عادت ایرانیان قدیم که آن ها را مقدس می پنداشتند، آن ها نیز از این عادت پیروی کردند. روزی فیلیپ پادشاه مقدونیه و اسکند پسرش از بالای کاخ خود تعدادی اسب و مادیان را که در چراگاه مشغول چرا بودند، دیدند. فیلیپ اسب بسیار دوست داشت و سوارکار خوبی بود. ولی به اسکندر گفت که آن اسب شکیل را بگیرد. اسکندر بعد از مدتی تاخت و تاز توانست اسب نامبرده را بگیرد و به نام خود تربیت کند. نام او را بوسفالوس، یعنی پیشانی برجسته نامیدند.اسب خرسان الحجاج خلیفه اموی نیز یکی از بهترین نمونه های اسب های ایرانی بود که بر حسب عقیده داستان نویسان عرب نژاد اصل او از خراسان و به خرسان معروف و مؤسس تیره ای به نام خرسان گردیده که امروز معروف می باشد.پولیپوس یونانی که در سال های ۲۰۱-۱۳۰ پیش از میلاد می زیسته در روزگار خود چنین می نویسد. سرزمین ماد (هگمتانه) از برای مردم و اسب خویش به جای دیگر برتری دارد و آنچنانکه اسبش در سراسر آسیا بهترین است پرورش گاه اسب هایی که از برای آخور پادشاه است در ماد می باشد. به گفته ای تیره اسب حمدانی از این تیره می باشد.

منابع عمده:

١- یشتها، جلد، گزارش استاد پورداود.

٢- اسب در ایران (پارسیان دژ، مهر میهن).

٣- فرهنگ لغات سنسکریت.

۴- تاریخ ارمنستان، تألیف موسی خورنی.

معنی توتمی آریا

واژهٔ آریا (به معنی نجیب) می تواند در مقام مقایسه با سکا و تور (به معنی توتم بزکوهی) اشاره به توتم نجیب اسب باشد که در سرزمین استپی اولیهٔ آریاییها فراوان بوده و ارابه اسبی با نام ایشان پیوسته است:

ह्वार्य m. hvArya horse

چون در شجره نامهٔ فریدون (کوروش) در کتاب پهلوی بندهش، آسپیان (مربوط به اسب) به کرّات تکرار شده است:

سلسله نسب فریدون در فصل ۳۱ از فقره ۷ بندهش این طور آمده‌است «فریتون آسپیان پسر پورتورا آسپیان پسر سوک تورا آسپیان پسر پور تورا آسپیان پسر سیاک تورا آسپیان پسر سپید تورا آسپیان پسر کفر تورا آسپیان پسر رمک تورا آسپیان پسر ونفر غشن آسپیان پسر جم پسر ویونگهان. از ویونگهان تا بآسپیان پور تورا، ده پشت بوده‌است. هر یک از آنان صد سال زندگانی کرده‌است که روی هم رفته هزار سال باشد. این هزار سال مدّت سلطنت ضحاک بوده‌است. از آسپیان پور تورا فریدون بوجود آمد کسی که از جم انتقام کشید. از او (یعنی پور تورا) دو پسر دیگر که برمایون و کتایون باشند نیز بوجود آمدند امّا فریدون پرهیزگارتر بوده‌است. از فریدون سه پسر بوجود آمدند، سرم (سلم) و توچ و ایریچ .....» (این سه نامهای نیاهای اساطیری قومی در مقام پسران کولاکسائیس سکاها یعنی سئورومات، سکا و دربیک/دری هستند).

هیئت پهلوی آثویان (آثفیان) هم متعلق به آسپیان و به معنی نگهدارندهٔ اسب به نظر می رسد که عنوان پدر فریدون/ایرج (آرای آرایان ارامنه) است :

अश्वया f. azvayA (asvaya) desire to get horses

نام فارس هم به واسطهٔ واژهٔ فَرَس (اسب)/هورس (به فنلاندی وَرس) با نجابت و اسب پیوند می یابد:

पृशनी f. pRzanI gentle

نام فرس که در زبان عربی وارد شده است، به مفهوم ایرانی و آریایی است که برای اعراب هم ردیف سوارکار و شریف بوده است و جنگاوران ایرانی را ”اساوره” یعنی ”اسوریان” و سواران یا "فرسان” و ”فوارس” می گفته اند.

Namnet Svend (yngling, Yngve Frejs folk, sven, sved) ligger i grunden av namnen Sverige (från roten sve-/sven), svensk och Sweden

Svend är ett skandinaviskt (främst danskt/norskt) mansnamn med fornnordiskt ursprung från ordet svendr, vilket betyder "ung man", "yngling" eller "tjänare/väpnare". Det förknippas med vitalitet och historiskt adel, mest känt genom kung Svend Tveskæg. Ordet används även som synonym till gesäll.

Betydelse och ursprung:

Etymologi: Härstammar från fornnordiska svendr eller swenaz, som betyder ung man, pojke eller krigare.

Historisk kontext: Användes ofta under vikingatiden och medeltiden, ofta som en beteckning för en ung krigare som ännu inte blivit riddare.

Namnet: Dansk och norsk form av det svenska namnet Sven.

Användningsexempel och synonymer:

Gesäll/Hantverkare: Inom danskan används svend för att beskriva en utbildad hantverkare (t.ex. murersvend - murargesäll). Sven/Ung man: I äldre litteratur eller sammanhang synonymt med yngling, dräng eller tjänare.

Svend Press (Träning): En specifik bröstövning inom styrketräning där man pressar två viktskivor mot varandra. Synonymer:

Yngling, ung man, gesäll, sven.

Svend (yngling) har varit ett binamn till Yngve Frej (heliga unga Frej) svenskarnas speciella gud

Ynglingaätten var en fornnordisk kungaätt som enligt isländska sagor (särskilt Ynglingasagan och Ynglingatal) härstammade från guden Frej (Yngve-Frej) och regerade i Uppsala före 600-talets slut. Ätten är mest känd från sagalitteratur, men kopplas samman med de tidiga svenska sveakonungarna och senare norska småkungar.

Etymologi och betydelse:

Namnet: Ynglingaätten betyder "Yngves ättlingar" eller "ynglingarna", där ättens grundare anses vara guden Frej, som även kallades Yngve.

Historisk/etymologisk bakgrund: Namnet kommer från fornnordiskans Ynglingar, en klan benämnd efter den mytiska stamfadern Yngve. Synonymer/relaterade namn: I den fornengelska dikten Beowulf kallas ätten för Skilfingar (fornengelska: Scylfingas). Källor: Ynglingatal, ett kväde från 900-talet, utgör grunden för ättens genealogi.

Historisk kontext:

Ursprung: Ätten ska ha haft sitt säte i Gamla Uppsala.

Sista kungen: Ingjald Illråde anses traditionellt vara den sista kungen av ätten i Uppsala.

Norsk gren: Enligt traditionen fördrevs ätten till Värmland och senare Norge, där Harald Hårfager hävdades vara en ättling. Snorre Sturlasson förklarar i Heimskringla att dessa ättlingar till gudarna (Oden, Njord, Frej) senare förklarades som vanliga människor i enlighet med euhemeristisk tradition.

Det verkar att de historiska namnen firasoi (fira-sui), suehans och väringar till svenskar betyder alla tillsammans "unga krigare (=svend, sven)".

Även är det fjärde historiska namnet till svenskar i förhållande med Yngve Frejs namn och hans dyrare (svenskar):

De flesta av forskarna tror att hillevionerna är svenskarna, men jag tror att det inte har tolkat namnet på rätt sätt. Det är egentligen hylle-vi-on-erna det vill säga "dyrkarna av den helige unga guden [Yngve Frej]".

Namnet ingevion (dyrkare av heliga unga gud/gudinnan) hör också till svenskar

Enligt den romerske historikern Tacitus i hans verk Germania (skrivet ca 98 e.Kr.) dyrkades gudinnan Nerthus (Moder Jord) gemensamt av sju nordgermanska stammar.Dessa stammar räknas till den grupp som kallas ingveoner och var bosatta i området kring södra Jylland och danska öarna (östersjöområdet) och norr om dem. De sju stammar som specifikt nämns som Nerthusdyrkare är:

Reudigni (skåningar, daner)

Aviones (norrmän)

Anglii (Angler, engelskmän)

Varini (saxare)

Eudoses (giganter, friser)

Suarines/svardones (svenskar)

Nuithones (?, nåjd folket, samer under svenskarnas styre).

Med tanke på likheten mellan Nerthus plats och Freja/Frig plats, nämligen Fensalarna (Mälaröarna), och Njord och Nersus far-barn-förhållande med Frej och Freja, var de i huvudsakligen en enda gud och gudinna.

Från namnen dömas kan Ingaevoners -och frisernas -och frankernas namn tyda på guden Yngve Frej

Ingaevoner, även ingvaeoner, var en av de germanstammar som jämte herminoner och istvaeoner tillhörde den ursprungliga folkgrupperna av västgermanerna enligt den romerska historikern Tacitus. De anses ha fått sitt namn från sin gud Ing (Frej)

Ingaevonerna (eller ingevonerna) var den folkgrupp som bodde vid nordsjökusten fram till Elbe. De omfattade flera stammar, av vilka chaukerna var de mäktigaste vid århundradena runt vår tideräknings början. En annan stor folkstam bland ingaevonerna var friserna som var bosatta i vad som numera är norra Holland. De var ett av de få folk som förblev bofasta på samma plats under hela folkvandringstiden, nämligen vid nordsjökusten, i Jutland (nuvarande Jylland), Holstein, Friesland och de danska öarna.

Man tror att Yngve Frej också har varit Frankernas speciella gud och deras namn härstammar möjligen av Frej:

Frank: Frey (vänskapens gud) + PIE-rot *ang-/*ank- "att böja sig": De som är beroende av guden Frey. Eftersom Freys hemvist har varit Alvheim/Alfheim (Frankrike och Tyskland), och alver (all-ver, allmän eller Elbeflodens folk) och Alemanni (allmän) och tysk är synonymer.

Njord är Neptunus- samt maskulin Nerthus

Njord är i nordisk mytologi en central gud av vanasläktet, som härskar över havet, vinden, fisket och rikedom. Namnet tolkas ofta som att betyda "kraft" eller "styrka", och han är känd som sjöfararnas och handelsmännens gud som bor på platsen Noatun. Njord är far till Frej och Freja.

Havsguden Njord Noaton påminner väl om romerska havsguden Neptunus namn.

Betydelse och funktion:

Havs- och vindgud: Njord styr över sjöfart och havets krafter, och anses lugna vindar och vatten.

Rikedom och handel: Han förknippas med välstånd och tillbads för goda fiskefångster och trygg handel.

Vanernas representant: Njord tillhör vanerna men kom till asarna som fredsgisslan, och representerar en fruktbarhetssida av det nordiska gudapanteonet.

Synonymer/Relaterade begrepp:

Noatun: Njords hemvist, betyder "skeppens plats".

Vaner: Det gudasläkte Njord tillhör (till skillnad från Asarna).

Njordr: Fornvästnordisk form av namnet.

Neptunus: Ofta liknad vid den romerska havsguden, enligt vissa forskare med liknande språkligt ursprung.

Njord förekommer främst i den poetiska och prosaiska Eddan, och är en viktig gestalt i berättelserna om Vanakriget och i myten om när Skade skulle välja make.

Njord som Nerthus:

Nerthus och Njord är språkligt och troligen kultiskt relaterade gestalter. Nerthus (beskriven av Tacitus som en jordgudinna) och Njord (vanagud för hav/vind i Eddan) anses av forskare vara relaterade, där Nerthus kan vara en tidig feminin form eller aspekt av den senare maskulina Njord. Njord är far till Frej och Freja.

Nerthus:

Källa: Beskrivs av den romerske historikern Tacitus i verket Germania (ca 100 e.Kr.).

Egenskaper: Tolkas som Terra Mater (Moder Jord), en gudinna för fertilitet och fred.

Kult: Enligt Tacitus färdades hon i en vagn dragen av kor för att välsigna fält och människor.

Njord (Njǫrðr):

Källa: Huvudsakligen känd från den nordiska Eddan (1200-talet).

Egenskaper: En av vanerna, bosatt i Noatun. Gud över hav, sjöfart, fiske och rikedom.

Familj: Far till Frej och Freja (med en ej namngiven syster/syster-hustru), samt gift med jättinnan Skade.

Kopplingen mellan dem

Språklig likhet: Namnet Nerthus motsvarar språkligt det fornnordiska Njǫrðr.

Teorier: Många forskare menar att de är aspekter av samma gudomlighet, där den kvinnliga jordgudinnan Nerthus utvecklats till den manliga havsguden Njord. Andra menar att det rör sig om ett gudomligt par (syskon) där båda kan ha funnits parallellt. Njords Noatun ("skeppens plats") är Stockholm

Själva Stockholm betyder skärgårds holmar (Sumpsalarna, Nerthus/Friggs plats):

Stock:

1-stam, timmerstock, balk, stolpe, bjälke, syll

2-samling, besättning, mängd, uppsättning

holm (holme):

holme är en liten, vanligen obebodd ö. Holmar återfinns bland annat i skärgårdar. Ordet används även i en vidare betydelse för små uppstickande bergknallar ute på fält (åkerholme) eller för fast mark omgärdat av en mosse eller sankmark.

I så fall kan mytiska trädet Yggdrasill (Ygg-dra-syll) betyda "skräckinjagande träd/trädstam" och det syftar också på Stockholmsområdet.

Ostara (Ēostre) är Freja

Ostara (Ēostre, Ishtar, "den ledande") som fruktbarhets gudinna och hennes harar är väl jämförbara med med den nordiska fruktbarhets gudinna Freja ("härskarinnan") som har katter för sina symbol istället harar.

Ostara (Ishtar) har ersätt Freja i Västeuropa, som har varit under Romarrikets styre.

Ostara (eller Ēostre) är en västgermansk gudinna för våren, gryningen och fertilitet, främst känd genom munken Beda venerabilis på 700-talet. Hon förknippas med vårdagjämningen, nystart, ägg och harar som symboler för livets återkomst. Namnet anses ha gett upphov till det engelska och tyska ordet för påsk (Easter/Ostern).

Viktiga punkter om gudinnan Ostara:

Ursprung: Källorna är få och omdiskuterade. Beda venerabilis nämner henne som en gudinna vars månad (Eosturmonath) motsvarade april. Attribut & Symboler: Ägg och kaniner/harar är starkt förknippade med henne och symboliserar fertilitet och vårens fruktbarhet.

Moderna tolkningar: Många attribut (som haren) är snarare 1800-talskonstruktioner och moderna tolkningar av äldre folktro snarare än belagda myter från vikingatid.

Koppling till våren: I modern neopaganism (Wicca) firas Ostara vid vårdagjämningen (runt 21 mars) för att hedra ljusets och växtlighetens återkomst.

Ostara-firande idag:

Att fira Ostara innebär ofta att dekorera med vårblommor (tulpaner, påskliljor), måla ägg och symboliskt välkomna ljuset efter vintern.

Om Freja

Freja är en av de mest framträdande gudinnorna i nordisk mytologi, förknippad med kärlek, fruktbarhet, skönhet och magi (sejd). Som tillhörande gudasläktet vanerna härskar hon även över krig och död, där hon väljer hälften av de fallna krigarna till sin sal Folkvang. Hon färdas ofta i en vagn dragen av två katter.

Viktiga fakta om Freja:

Roll: Fruktbarhets-, kärleks- och krigsgudinna.

Ursprung: Tillhör vanerna, dotter till Njord och syster till Frej.

Bostad: Fólkvangr ("stridsängen").

Kännetecken: Äger halssmycket Brisingamen, förknippad med katter, och utövar sejdmagi.

Betydelse: Namnet betyder "härskarinnan" eller "älskarinnan".

Freja beskrivs som en viljestark och passionerad gudinna, och hon var även en viktig symbol för linodling och fertilitet. Hon var en av de mest välkända gudinnorna, och hennes inflytande sträckte sig över både liv och död.

Frejas Folkvang kan vara Uppsalas Vänge (äng):

Folkvang (”krigshärens fält”) var i nordisk mytologi gudinnan Frejas jättelika boning i Asgård. På modern svenska blir namnet Folkvång[1] eller Folkäng och består av fornnordiska/fornsvenska folk som här betyder "krigsfolk" och fornnordiska vang, nutidssvenska vång som betyder "ängsslätt".

Om gudarna Hönir och Vidar och gudinnan Ran

Hönir (i betydelsen fågel) är Svantovit (i betydelsen dumbom svan, egentligen den heliga= Ve):

"Twit" är ett engelskt substantiv som betyder en fånig, dum eller irriterande person. Det används ofta som ett lättare, brittiskt skällsord (synonymer: idiot, dåre, nöt, dumbom).

Hönir (eller Hœnir) är en gestalt i nordisk mytologi, ofta beskriven som en mystisk asagud som är tystlåten och obeslutsam. Här är de viktigaste punkterna om Hönir:

Skapandet av människor: Tillsammans med Oden och Lodur (ibland tolkad som Vile) var Hönir med och skapade de första människorna, Ask och Embla, och gav dem liv.

Odens följeslagare: Han uppträder ofta som reskamrat till Oden och Loke, exempelvis i myten om jätten Tjatse.

Gisslan hos vanerna: Efter kriget mellan asar och vaner skickades Hönir till vanerna som gisslan. Han framstod som en bra hövding så länge han var med Mimer, men när han var ensam blev han obeslutsam, vilket ledde till att vanerna kände sig lurade.

Egenskaper: Hönir förknippas med tystnad, mystik och undvikande. Han kallas ibland för "den snabbe guden" eller "långfot", men beskrivs samtidigt som obeslutsam.

Han betraktas som en av de gudar som överlever Ragnarök.

Skapar triaden Oden, Lodur (Loke, Veles) och Hönir (Svantovit) är en annan version av triaden Oden, Vile (Veles) och Ve (Svantovit).

Vidar är Porewit

Vidar (han från skogen) är i nordisk mytologi en av asagudarna, son till Oden och jättinnan Grid. Han är känd som "den tyste guden" och förknippas med styrka, hämnd och uthållighet. Vidar spelar en avgörande roll vid Ragnarök genom att hämnas Oden och döda Fenrisulven, och han är en av de gudar som överlever för att bygga en ny värld.

Porewit (även stavat Porevit, Porovit eller Borovit, "styrkans herre") är en gudom i västslavisk (vendisk) mytologi, särskilt vördad i staden Charenza på Rügen. Han förknippas ofta med skydd av skogar och jakt.

Ran (havsguden Agir hustru) har varit gudinnan av ström

I hydrologiska och geografiska termer är en "run" (i engelska betyder ström och strömning) en typ av bäck. Mer specifikt hänvisar den till en liten, snabbt flödande och jämnt strömmande bäck. Strömningar är vanligtvis djupare och har mindre turbulens än strängar, och bildar släta, snabba kanaler, som ofta används för att beskriva vattendrag i vissa regioner i USA.

Havsguden Ägir (både finska Väinämöinen och Ahti) är gift med Ran (Rån), som i sitt nät fångar in personer som faller i sjön och drar dem ned till sina salar under vattnet. Tillsammans har de nio döttrar, som personifierar havets vågor. Enligt mytologin är det därför vågorna alltid följer nio på varandra.

Vattenväsen i Finsk mytologi: I finsk folktro och mytologi finns andra väsen som förknippas med vatten. Ahti (Ägir) är havets eller vattnets manliga gud/rådare, och hans hustru heter Vellamo (strömmande, Aino= hon med nio döttrar). Tillsammans styr de fisket och sjöfarten.

مطابقت کوروش (فریدون) و گئوبروه (اوگبارو) سردار کوروش با فرشوشتر اوستا

نام گئوبروه (هو- گئوبروه، اوگبارو، اویبار) از قبيلهٔ کوتیان می تواند به معنی دارای گاوان و چارپایان برگزیده باشد. نام گئوبروه سردار کوروش که بابل را فتح کرد، در روایات ملی اساطیری تبدیل به گاو برمایه دایهٔ فریدون (کوروش) شده است:

ब्रवीति{ब्रू} verb bravIti[brU] choose

همان گاو کَش نام برمایه بود

ز گاوان ورا برترین پایه بود

ز مادر جدا شد چو طاووس نر

به هر موی بر تازه رنگی دگر

شده انجمن بر سرش بخردان

ستاره شناسان و هم موبدان که کس در جهان گاو چونان ندید

نه از پیر سر کار دانان شنید نام خاندان هوگو (دارندهٔ گاوان خوب) که در اوستا به همراه متحدین شان نوذریان (هخامنشیان) ذکر شده، متعلق یه گئوبروه به نظر می رسد:

مطابقت نامهای هوگوَ و جاماسب اوستا با گئوبروه و پرکساسپَ تاریخی:

در اوستا فرشوشتر (دارندۀ گاوان سالم) و برادرش جاماسب (رفت و آمد کننده با اسب) از خاندان توانگر هوگوَها (دارندگان گلۀ خوب) به شمار رفته و نامشان با نام متحدین شان نوذریان دارای اسبان تند رو (هخامنشیان) همراه گردیده است. نامهای جاماسب (رفت و آمد کننده با اسب، داماد زرتشت سپیتمان) و هوگَوَ (دارندۀ گلۀ خوب)/فرشوشتر یاد آور نامهای تاریخی پرکساسپ و گئوبروه (صاحب گاوان برگزیده) هستند: نام پرکساسپَ (پرورش دهندۀ اسبان) را نیز که در واقعهٔ گائوماتای مغ (سپیتاک سپیتمان) از وی یاد شده است، با نام جاماسب مرتبط می دانند.

اگر هووی (نیک نژاد) دختر فرشوشتر را همان آتوسا دختر کوروش بدانیم فرشوشتر در معنی شهریار جوان (نوذر) مطابق خود کوروش (فریدون) خواهد بود. در یسنا ۵۱ فقره ۱۷ دربارهٔ وصلت زرتشت با هووی آمده‌ است «دختر گرانبها و عزیز را، فرشوشتر هوگو به زنی به من داد و پادشاه توانا اهورامزدا، برای ایمان پاک او دخترش را به دولت راستی رساند.»

در بنیان اسطورهٔ آذری کوراوغلو که بر آساس روایت کتسیاس در باب پیدایی کوروش می باشد آلوو (آتش، آترادات پیشوای مردان) مهتر اسبان برگزیده (معادل اویبار مهتر خبر کتسیاس) پدر اِلهام بخش قیام کوراوغلو (پسر کوروش، تخِلص کوروش زاده توسط بابک خرمدین) است. این نشان می‌دهد که هوگو (دارِای چارپایان خوب)، فرشوشتر (دارای چارپایان سالم) و گئوبروه در مقام دایه و حامی کوروش (فریدون) پدر او نیز به شمار می رفته است، ولی فرشوشتر در مقام پدر هووی (آتوسا، همسر زریادر سپیتاک سپیتمان، زرتشت سپیتمان) مطابق خود کوروش (فریدون) است.

در شاهنامه در فتح بابل (تحت عنوان بیت المقدس و کنگ دژ "هودج"= دژ گرداگرد "افعی نیرومند= موشخوشو، سمبل مردوک") نام اوگبارو (گاوبرمایه) به همراه نام فریدون (کوروش) ذکر نشده است. در شاهنامه، آستیاگ (آژدهاک، ثروتمند، ضحّاک داخلی) در ایران و مردوک (ماردوش، اَژی دهاک، دارندهٔ سمبل مارافعی، ضحّاک خارجی) در بابل در مقام ضحّاک (خندان، آشّور) یکی شده اند :

چو آمد به نزدیک اروندرود

فرستاد زی رودبانان درود

بران رودبان گفت پیروز شاه

که کشتی برافگن هم اکنون به راه

مرا با سپاهم بدان سو رسان

از اینها کسی را بدین سو ممان

بدان تا گذر یابم از روی آب

به کشتی و زورق هم اندر شتاب

نیاورد کشتی نگهبان رود

نیامد بگفت فریدون فرود

چنین داد پاسخ که شاه جهان

چنین گفت با من سخن در نهان

که مگذار یک پشه را تا نخست

جوازی بیابی و مهری درست

فریدون چو بشنید شد خشمناک

ازان ژرف دریا نیامدش باک

هم آنگه میان کیانی ببست

بران بارهٔ تیزتک بر نشست

سرش تیز شد کینه و جنگ را

به آب اندر افگند گلرنگ را

ببستند یارانش یکسر کمر

همیدون به دریا نهادند سر

بر آن بادپایان با آفرین

به آب اندرون غرقه کردند زین

به خشکی رسیدند سر کینه جوی

به بیت‌المقدس نهادند روی

که بر پهلوانی زبان راندند

همی کنگ دژهودجش خواندند

به تازی کنون خانهٔ پاک دان

برآورده ایوان ضحاک دان

چو از دشت نزدیک شهر آمدند

کزان شهر جوینده بهر آمدند

ز یک میل کرد آفریدون نگاه

یکی کاخ دید اندر آن شهر شاه

فروزنده چون مشتری بر سپهر

همه جای شادی و آرام و مهر

که ایوانش برتر ز کیوان نمود

که گفتی ستاره بخواهد بسود

بدانست کان خانهٔ اژدهاست

که جای بزرگی و جای بهاست

به یارانش گفت آنکه بر تیره خاک

برآرد چنین برز جای از مغاک

بترسم همی زانکه با او جهان

مگر راز دارد یکی در نهان

بباید که ما را بدین جای تنگ

شتابیدن آید به روز درنگ

بگفت و به گرز گران دست برد

عنان بارهٔ تیزتک را سپرد

تو گفتی یکی آتشستی درست

که پیش نگهبان ایوان برست

گران گرز برداشت از پیش زین

تو گفتی همی بر نوردد زمین

کس از روزبانان به در بر نماند

فریدون جهان آفرین را بخواند

به اسب اندر آمد به کاخ بزرگ

جهان ناسپرده جوان سترگ

معنی نام گئوبروه (اوگبارو) سردار کوروش

نام گئوبروه (هو- گئوبروه، اوگبارو، اویبار) می تواند به معنی دارای گاوان و چارپایان برگزیده باشد. نام گئوبروه در روایات ملی اساطیری تبدیل به گاو برمایه دایهٔ فریدون (کوروش) شده است:

ब्रवीति{ब्रू} verb bravIti[brU] choose

همان گاو کَش نام برمایه بود

ز گاوان ورا برترین پایه بود

ز مادر جدا شد چو طاووس نر

به هر موی بر تازه رنگی دگر

شده انجمن بر سرش بخردان

ستاره شناسان و هم موبدان

که کس در جهان گاو چونان ندید

نه از پیر سر کار دانان شنید نام خاندان هوگو (دارندهٔ گاوان خوب) که در اوستا به همراه نوذریان (هخامنشیان) ذکر شده، متعلق یه گئوبروه به نظر می رسد:

مطابقت نامهای هوگوَ و جاماسب اوستا با گئوبروه و پرکساسپَ تاریخی:

در اوستا فرشوشتر (دارندۀ گاوان سالم) و برادرش جاماسب (رفت و آمد کننده با اسب) از خاندان توانگر هوگوَها (دارندگان گلۀ خوب) به شمار رفته و نامشان با نام متحدین شان نوذریان دارای اسبان تند رو (هخامنشیان) همراه گردیده است. نامهای جاماسب (رفت و آمد کننده با اسب) و هوگَوَ (دارندۀ گلۀ خوب)/فرشوشتر یاد آور نام پرکساسپ و گئوبروه (صاحب گاوان برگزیده) هستند: نام پرکساسپَ (پرورش دهندۀ اسبان) را نیز که در واقعهٔ گائوماتای مغ (سپیتاک سپیتمان) از وی یاد شده است، با نام جاماسب مرتبط می دانند.

اگر هووی (نیک نژاد) دختر فرشوشتر را همان آتوسا دختر کوروش بدانیم فرشوشتر در معنی شهریار جوان (نوذر) مطابق خود کوروش خواهد بود.

معنی نام شاهنامه ای نستهن

نام شاهنامه ای نستهن تورانی به لغت سنسکریت به معنی بی ریا و به لغت اوستایی به معنی نابود کنندهٔ سپاه است. کاشکی معنی سنسکریتی این نام سرمشق ریاکاران دربار الهی و فراوان می شد:

निशथ adj. nisatha[n] candid

Om Balder och hans boning Breidablik

Balder (fornnorska/fornisländska Baldr, isländska Baldur), vilket betyder "lyssande", "bold (järv)" eller "herren", är en gud i nordisk mytologi. Son till Oden och Frigg, make till Nanna och far till Forsete ("Forseti"). Balder bodde i Bredablick.

Breidablik (eller Breiðablik) är i nordisk mytologi guden Balders boning i Asgård, beskriven som den vackraste och renaste platsen där inget ont eller orent kan finnas. Namnet betyder "bred-blick" eller "vid utsikt", vilket anspelar på dess storslagenhet. Det används idag ofta som namn på byggnader med fin utsikt, exempelvis tornet på Skansen.

Betydelse och ursprung:

Mytologi: Breidablik nämns i Den yngre Eddan (Gylfaginning) och Den äldre Eddan (Grímnismål) som Balders och Nannas hem. Symbolik: Platsen förknippas med ljus, skönhet och fred, helt utan skadliga "skräckrunor" (feiknstafir).

Bokstavlig tolkning: Namnet översätts ofta som "bred utsikt" eller "vida skinande".

Balder (herre) är jämförbar med thrakiska Dionysos (den unga guden)/slaviska Jarilo.

Därför att både har blivit dödad och har tillbaka gång. I förhållande med Balder påminner namnet Höder (den hotande), Oden: Höder (den blinde hotaren) som tillsamans med Loke (Veles) dödar Balder har varit en personifikation av själva den enögde guden Oden (Perun).

Breidablik (utbredda blick) är Europa:

Europa är primärt en världsdel, men namnet härstammar från grekisk mytologi där Europa var en fenicisk prinsessa som bortfördes av Zeus. Namnet tros betyda "vidtskådande" eller "brett ansikte".

Europas ursprungliga betydelse:

I skythiska myter i Herodotus historia, brättas att Lipoxiais (kung till landet vid sidan, kung till agatyrsier) styr folket vid namn aukhater (de som har fina hus= bohmier) och hans gyllene verktyg är plow (symbol till polacker).

Enligt Herodotus hette Lipoxis bror Arpoksais (vagnladets kung) som styrde mitten landet omkring Ukraina. Öster om dem styrdes av deras lilla bror Skyth (skål)/Kolaxais (stammars kung).

Det gamla namnet på ukraina, dvs. Rutenia, kan tas som hjulets land (rota):

Det avestanska namnet Khvaniratha (de magnifika vagnarnas land) och grekernas Europa (eu-ropa, med gott vridmoment) verkar ha samband med det.

Som vi sagt att deras mytologiska kunganamn dvs. Arpoxais (Takhmo-ropa) betyder kung av vagnslandet.

Det vill säga att Eu-rope (med gott vridmoment, med fina vagnar), Khvanirath (land av lyssnade vagnar), Ruthenia (vagnars land, Glonia), Eu-karrona (Ukraine, land av fina vagnar), har haft gemensamma ursprung.

Feniciernas namn i förhållande med Europa kan härstamma från fini-car-er (de med fina vagnar, ruthenier, ukrainare). Den dödade Dionysos myt har kommit från söder till Baltikum/galindaia (lyssnade bärnstenens land), då är Balders och Baltikums namn anknutna i betydelserna lysande och lysande bärnstenens land:

Dionysos (den lysande unga guden) har en stark och ursprunglig koppling till Thrakien, en region i nordöstra Balkan som i grekisk mytologi ofta ses som en plats för extatisk och vild natur. Även om han är mest känd som en grekisk gud, beskrivs Dionysos ofta som en gudom som kom till Grekland "från utlandet", specifikt från Thrakien och Frygien.

Dionysos uppträder i slaviska mytologi under namn Jarilo:

Namnet "Jarilo" härstammar från den protoslaviska roten *jarъ (relaterat till yar), som översätts till "stark", "rasande", "passionerad" eller "genomsyrad av ungdomlig livskraft". Roten förknippas också med "vår" eller "sommar".

Även om Perun var Jaryłos far, uppfostrade han inte sin son. Istället kidnappade Peruns rival Veles, boskapens, låglandets och underjordens gud, Jaryło kort efter hans födelse. Han förde Jaryło till underjorden Nawia och uppfostrade honom, vilket fick Jaryło att anta några av Veles trickstarkaraktärer. När han växte upp ansågs Jaryło ofta likna Loke i nordisk mytologi på vissa sätt på grund av detta. Kidnappningen tros också vara en viktig orsak till det massiva kriget som ständigt pågår mellan Perun och Veles.

Det finns strukturella och mytologiska likheter mellan Balder och Dionysos, särskilt när man analyserar dem genom komparativ mytologi: Döende och återuppstående gud:

Både Dionysos och Balder förknippas med teman om död och (potentiell) återkomst. Balder dör och förväntas återvända efter Ragnarök. Dionysos (särskilt i orfisk tradition som Zagreus) dör och återföds, vilket kopplar honom till vegetationens cykel.

Koppling till natur och fruktbarhet: Båda gudarna är djupt knutna till naturens krafter och fruktbarhet. Dionysos är vinets och den vilda naturens gud, medan Balder ofta förknippas med ljuset, sommaren och det växtliga.

Oskuldsfullhet/Offerroll: Balder beskrivs som den mildaste, vackraste och mest älskade av gudarna, vars död är en stor tragedi. Dionysos, särskilt i sin roll som den unga, lidande guden, gestaltar också en form av tragiskt offer.

Faderlig koppling: Båda är söner till respektive panteons högsta gudar: Dionysos är son till Zeus, och Balder är son till Oden. Sammanfattningsvis kan båda gudarna ses som representanter för livskraft och ljus som möter en tragisk ände, vilket gör dem till centrala figurer i myter om liv, död och förnyelse.

Tjalve och Tjälvar har varit guden Ull

Tjalve (eller Tjalfe) är i nordisk mytologi guden Tors snabbfotade tjänare och följeslagare, ofta känd för sin snabbhet. Han är bror till Röskva och förekommer i Snorres Edda.

Tjälvar (eller Tjelvar) är en mytologisk gestalt i Gutasagan som enligt sägnen var den förste som bosatte sig på Gotland och förde elden dit. Innan han kom till ön sjönk den i havet om dagarna, men genom elden blev ön bunden och slutade sjunka. Han var far till Havde, som tillsammans med Vitastjärna blev förfäder till gutarna.

Tjälvars namn har haft anknytning med Tjälra:

Tjälra: (förr) råmärke; äv. om gränssten; äv. i utvidgad anv., om gräns.

Men det låter att på grunden av Tjalve och Tjälvars namn ligger Ty-ulle-ve (den heliga unga och snabba eldguden Ull).

Liknande namnet Thule (bärnstens land= brinnande stenens land) i varianten tuli betyder eld på estniska. Edens flamma: I kvädet Atlekvädet (i den Poetiska Eddan) nämns att Ull äger en ring vid vilken man kan svära ed, och i vissa tolkningar talas om "Ulls gunst" som frälsar ur flamman. Vissa mytologiska tolkningar antyder att han kan ha haft en funktion relaterad till elden eller kultiska eldar.

Oden säger: “Ulls gunst äger alla gudars den först mig frälsar ur flamman.” (Grímnismál 42).

Ull (eller Uller) är en fornnordisk gud förknippad med vinter, jakt, skidåkning och bågskytte. Som son till Siv och styvson till Tor beskrivs han som en mästerlig "skidgud" och jägarnas beskyddare. Ull anses tillhöra ett äldre skikt av gudar och var mycket kultiverad i Sverige och Norge, vilket syns i ortnamn.

Viktiga fakta om guden Ull: Boning: Ydalir ("Idegransdalarna"), vilket anspelar på idegranens betydelse för pilbågstillverkning.

Attribut: Skidor, snöskor, båge och sköld.

Rättskipning: Ull var också en gud som förknippades med edgång och tingsfred, och man kunde svära vid "Ulls ring".

Kult: Många svenska ortnamn som Ullevi, Ulleråker och Ultuna tyder på en stark och utbredd kult, framförallt under järnåldern.

Även om Ull sällan nämns i de bevarade eddorna, antyder de många ortnamnen att han var en betydande gudom i det förkristna Norden.

Det låter att de mytologiska namnen Suethes (kremering-offer görande hyperbore) och Svarogich (slaviska eldguden) har varit i förhållande med eldguden Ull. Saxo nämner att Ollerus (Ull) en gång ersatte Oden som högste gud.

Likheten mellan Siv och Valborg:

Siv (vendernas Siva) i betydelsen vit, påminer Valborg (Walpurgis, hon som väljer renheten). Hennes son eldguden wulthus (Ull) påminer väl namnet Valborg och hans heliga eldar i slutet av vinter.

Siv (Siva) i betydelsen ljus påminner väl själva elden och indiska gud/gudinnan Shiva som är i förhållande med elden:

Shiva, den gynnsamma i den hinduiska treenigheten, är intimt förknippad med eld som en kraft av transformation och kosmisk förstörelse. Han är berömt avbildad hållande Agni (eld) i handen eller dansande i en ring av lågor som Nataraja, Shivā (शिवा) är gudinnans motsvarighet till Shiva.

Så har gudinnan Siv (Siva, "den ljusa") med sitt gyllene hår varit en riktig moder Svea.

De tre första i Ynglingaätten dvs, Yngve Frej och Fjölner och Sveigder syftar till gudarna Frej, Oden och Ull (som sveakonung) Sveigder (även Svegder och Swegde, "svearnas kung") var enligt Ynglingasagan kung i Svitjod. Han ska ha efterträtt sin far Fjölner ("den som döljer", Oden) efter dennes död, och tillsammans med tolv följesmän rest omkring i världen, bland annat till Ryssland och Turkiet där han träffade släktingar (enligt Snorre hade asarna utvandrat från Turkiet). Under en andra resa till Turkiet blev han efter ett dryckesslag av en dvärg lockad att gå in i en stor sten, ty därinne skulle han kunna möta Oden.

Han skall ha varit gift med Vana av Vanahem och hade med henne sonen Vanlande, som efterträdde honom på tronen.

Så kommer resultatet från Ynglingaätten att svears och svenskars namn har haft anknitning med den unga eldguden Ull -och den unga fruktbarhetsguden Frej.

Asken Yggdrasils plats har varit Uppsala -och Stockholmsområdet

Uppsala som gudarnas boning på trädet Yggdrasil och Stockholmsområde som ligger i dess fot.

Enligt Adam av Bremen (ca 1070) fanns vid det mytomspunna hednatemplet i Gamla Uppsala ett ständigt grönt träd (tolkat som en avbild av världsträdet Yggdrasil) och en källa. Detta träd ingick i en helig lund där djur- och människooffer hängdes upp under de stora bloten vart nionde år.

Kopplingen mellan Uppsala-templet och Yggdrasil:

Det evigt gröna trädet: Adam av Bremen beskrev ett träd med okänd art som stod vid templet och var grönt året om, vilket påminner om världsträdet Yggdrasil.

Offerlunden och källan: Vid trädet fanns en källa där människor offrades. Detta liknar Urds brunn, som i nordisk mytologi ligger under en av Yggdrasils rötter.

Kulturellt centrum: Templet i Gamla Uppsala tros ha varit en fysisk manifestation av det andliga centrum som Yggdrasil utgjorde i vikingarnas världsbild.

Offeritualer: Trädet i Uppsala användes vid blot (offerfester), där djur och människor hängdes i trädet och lunden. Det är dokumenterat att det heliga trädet smordes med blod från offer.

Historisk osäkerhet: Även om Adam av Bremen beskriver templet i detalj, är de exakta fysiska spåren av trädet eller templet inte arkeologiskt bekräftade, och beskrivningen kan ha påverkats av berättelser om Salomos tempel.

Idag finns inga spår av detta träd kvar, men platsen i Gamla Uppsala är än idag en av Sveriges viktigaste historiska platser. Stockholms område som Asken Yggdrasils fot

En forskning om Asken Yggdrasil

Det troddes att Asken Yggdrsils ort varit hedniska Uppsala templet och dess rötter hade spridit sig till sjön Mälaren i mindre skala, eftersom betydelserna om Yggdrasils rötter passar väl med detta område:

Asken Yggdrasils plats: Norr om Lidingö (ledingö, Frejasö) som det kunde tolkas på härskande gudars plats har legat ett berömt bebyggt området undernamnet Askrike. Askrikefjärden skiljer detta från Lidingö. Naturligtvis kunde Askrike benämnas Askgård, och det här namnet själv kunde lätt resultera i Asgårdens namn.

I nordvästra och väst och söder om Lidingö ligger fjärdarna Stora Värtan och Lilla Värtan. Deras namn och läge påminner väl om nornorna särskilt Verdandi.

Ormingelandet, som ligger sydöst om Lidingö, med avståndet Halvkakssundets bredd, visar sig vara platsen (ståndet) för den mytiska orm-draken Nidhögg (nedhuggande). Brunnsviken som ligger i väster om fjärdarna Stora Värtan och Lilla Värtan, är väl jämförbara med Vishetens källa och själva Stora värtan, Lilla värtan och Edsviken påminner väl om nornorna, Verdandi och Urðr och Skuld under Asken Yggdrasil. Asken Yggdrasil har haft minst två olika betydelser:

1- "Den skräckinjagande hästens ask träd" eftersom på bilder av Chertomlyks vas står en bevingade förskräcklig häst under världsträdet.

Man har trott att denna förskräcklige häst har varit Odens häst eftersom götarnas namn har betytt häst/hästskötare och deras högste god har varit den enögde guden Oden.

2- Hos själva svearna har Yggdrasil haft betydelsen "idegran trädet husstolpe" som syftar på sol-eld-skog guden Ull; han som haft idegran dalarna för sin boning och Asken i betydelsen glödande kol syftar på honom. Då Ask (Ull) som nordbornas stamfader har varit guden Ull; och stammoder på dem har varit Embla, som påminner väl finska- och samiska guden Jumala/Jubmel.

Ull som svearnas forntida högste gud har haft koppling med germanska Phol och grekiska Apollo (Apollon):

Enligt de grekiska gamla myterna reste Apollon med sina vita svanar om vintrarna till landet Hyperborea som sades ligga norr om Europa. Där lyste solen i [egentligen i somrarna] dygnet runt och människorna levde ett ovanligt lugnt och långt liv. Han älskade folket där och de dyrkade honom som sin främste gud.

Enligt grekerna var Hyperborea ett fantastiskt rike av evig vår beläget längst i norr bortom nordanvindens hem. Dess folk var en välsignad, långlivad ras oberörd av krig, hårt slit och ålderdomens och sjukdomens härjningar.

Hyperborea beskrevs vanligtvis som ett kontinentbundet land gränsat i norr av den stora, jordomslutande floden Okeanos (Oceanus), och i söder topparna av de legendariska Rhipaion bergen (Rhipaean, "blåsigt berg", Bergigt område i norra Skandinavien som sägs vara köldens hjärta).

Dess huvudsakliga flod var Eridanos ("tidig bränd", Göta älv) vars stränder var kantade av bärnstensgråtande poppelträd och dess vatten hem till flockar av vita svanar. Välsignad med evig vår producerade landet två skördar spannmål per år, men det mesta av landsbygden var vild och täckt av vackra skogar - den så kallade "Apollons trädgård".

I den här berättelsen påminner namnet svan väl om germanska namnet s(u)wen (sun, solen) och namnet svensk Och de här tre namnen har blivit kombinerats.

Den inhemska nordiska Apollon har varit Ull (phol, bål) som grekerna har jämställt honom med sina Apollon. Deras namn dvs., Phol (Ull) och Apollo (Apollon) låter det att de har haft samma rot.

I denna sägelse är det även intressant att hyperboréerna har dyrkat honom som sin främste gud.

Ljus och skog guden Phol (bål) i Merseburgbesvärjelserna som jämförts med Apollo är identisk även med sol och -eld -skog guden Ull-Heimdall.

Själva Hyperborea (övernordliga landet) är en korrekt översättning av Norr-avige (den aviga Norden, Norge) som av det även har menats hela Skandinavien.

Själva Stockholm betyder skärgård:

Stock:

1-stam, timmerstock, balk, stolpe, bjälke, syll

2-samling, besättning, mängd, uppsättning

holm (holme):

holme är en liten, vanligen obebodd ö. Holmar återfinns bland annat i skärgårdar. Ordet används även i en vidare betydelse för små uppstickande bergknallar ute på fält (åkerholme) eller för fast mark omgärdat av en mosse eller sankmark.

I så fall kan mytiska trädet Yggdrasill (Ygg-dra-syll) betyda "skräckinjagande träd/trädstam" och det syftar också på Stockholmsområdet.

Etymologin av Asken Yggdrasill

Jag tror att den korrekta etymologin av detta namn är:

Ygg: huge

द्रु m. dru tree

शिला f. shilA (syll) top of the pillar supporting a house

tree (n.):

"perennial plant growing from the ground with a self-supporting stem or trunk from which branches grow," Middle English tre, from Old English treo, treow "tree," also "timber, wood, beam, log, stake;" from Proto-Germanic *trewam (source also of Old Frisian tre, Old Saxon trio, Old Norse tre, Gothic triu "tree"), from PIE *drew-o-, suffixed variant form of root *deru- "be firm, solid, steadfast," with specialized senses "wood, tree" and derivatives referring to objects made of wood. sill (n.):

Middle English sille, from Old English syll "beam, threshold, large timber serving as a foundation of a wall," from Proto-Germanic *suljo (source also of Old Norse svill, Swedish syll, Danish syld "framework of a building," Middle Low German sull, Old High German swelli, German Schwelle "sill"), perhaps from PIE root *swel- (3) "post, board" (source also of Greek selma "beam").

Man har redan trott:

yggdrasil betyder "idegranpelare", som härleder yggia från *igwja (som betyder "idegran") och drasill från *dher- (som betyder "stöd").

Idegranen som blev symbol till eld-skog guden Ull (Ask). Ask (aska, egentligen glödande kol) syftar på sol-eldguden Ull: Ask (Ull) och Embla (Jumala/Jubmel) som räknades förfäder till svenskar och samer/finskare.

Brage och Idun liknar på Orfeus och Eurydike

Etymologi av Orfeus:

Fulgentius, en mytograf från slutet av 400-talet till början av 500-talet e.Kr., gav den troliga etymologin för Orfeus som betyder "han med bästa röst", "Oraia-phonos".

Orfeus var gift med Eurydike som betyder "bred urminnes sedvänja" eller "vidsträckt urminnes sedvänja" på grekiska. Enligt myter har Orfeus varit från Thrakien (Balkan).

Etymologi av Brage:

Brage (isländska: Bragi, "den med förträfflige poesi/skaldekonst") är skaldekonstens gud i nordisk mytologi. Han är son till Oden och Gunnlöd och gift med Idun "den föryngrande" eller "den som gör ung igen".

Myten om Orfeus:

Orfeus är en legendarisk grekisk musiker och poet, son till Apollon och Kalliope, känd för att med sin lyra kunna förtrolla både natur och gudar. Mest känd är myten om när han spelade för Hades för att återfå sin hustru Eurydike från dödsriket, men förlorade henne igen när han bröt löftet att inte se sig om.

Viktiga element i myten om Orfeus:

Ursprung: Han kom från Thrakien och var den främste representanten för musikkonsten i grekisk mytologi. Talang: Hans sång och spel på lyran var så vacker att djur, träd och till och med stenar rörde sig. Tragedin om Eurydike: Eurydike dör efter ett ormbett strax efter deras bröllop.

Nedstigningen i underjorden: Utom sig av sorg beger sig Orfeus till dödsriket (Hades) och lyckas med sin musik beveka Hades och Persefone att låta Eurydike följa med honom tillbaka.

Förbudet: Hades tillåter detta på ett villkor: Orfeus får inte se sig om under vandringen upp till människornas värld.

Vändningen: Alldeles innan de når ytan tvivlar Orfeus och vänder sig om, vilket gör att Eurydike försvinner tillbaka till underjorden för evigt.

Död: Orfeus dödas senare av maenader (Dionysos följeslagare) och hans huvud sägs fortsätta sjunga (som Mimers huvud). Myten om Brage:

Myten om Brage och Idun är en av de centrala berättelserna i nordisk mytologi, främst känd för att den förklarar gudarnas eviga ungdom. Idun är gudinnan för ungdom och vår, och hon vaktar de gyllene äpplen som asagudarna äter för att inte åldras. Brage är skaldekonstens och vältalighetens gud, son till Oden, och gift med Idun.

Här är huvuddragen i myten, som främst återges i Skáldskaparmál i den Prosaiska Eddan:

Iduns bortrövande (Myten om Tjasse och Loke)

Lokes svek: Loke blir tillfångatagen av jätten Tjasse och tvingas för att rädda sitt liv locka ut Idun ur Asgård med hennes äpplen. Abduktionen: Loke lurar Idun till en skog utanför gudarnas boning genom att påstå att han hittat äpplen som är bättre än hennes egna. Där väntar jätten Tjasse, förklädd till en örn, och rövar bort Idun och hennes ask (träbox) med magiska äpplen till sin boning i Jotunheim.

Gudarna åldras: Utan Iduns äpplen börjar asagudarna omedelbart att åldras, gråna och tappa sin vitalitet. De inser snart att Loke ligger bakom hennes försvinnande.

Räddningsaktionen: Under dödshot tvingas Loke att hämta tillbaka Idun. Han lånar Frejas falkhamn och flyger till Jotunheim. Där förvandlar han Idun till en nöt (eller sparv i vissa källor) och flyger med henne i klorna tillbaka mot Asgård. Tjasses död: Tjasse förvandlar sig till en örn och förföljer dem. När de når Asgård tänder gudarna en stor eld som Tjasse flyger in i, varpå han dör.

Skades hämnd: Tjasses dotter, Skade, kommer till Asgård för att kräva hämnd. Försoningen sker genom att hon får gifta sig med en asagud (Njord) och får gudarnas skratt.

Nordiska Loke ("lockande", Lodur) är identisk med slaviska Veles (Volos, "magiker"):

Veles (Volos,Vile): Detta är den gud som oftast jämförs med Loke. Veles är en formskiftare och en bedragare (trickster) som förknippas med magi, underjorden, boskap och trolldom. Precis som Loke ofta står i motsats till asarna, stod Veles ofta i konflikt med den högsta slaviska guden, åskguden Perun, och anklagades i myter för att ha stulit Peruns fru eller barn och fört ner dem till underjorden.

Nordiska loke i förhållande med elden har varit identisk med Kaukasiska Prometeus. Loke betyder eld i Baltikum.

Herodotos har nämnt nordiska stammar under mytologiska namn

I grekisk mytologi och Herodotos historia var Abaris Hyperboréen (forntida grekiska: Ἄβαρις Ὑπερβόρειος, Ábaris Hyperbóreios, "ovanförliggande från övernordliga landet", norrman), son till Seuthes (Σεύθης, svensk, han med kremering-offer tradition), en legendarisk visman, helare och präst för Apollon, känd bland de gamla grekerna. Han förmodades ha lärt sig sina färdigheter i sitt hemland Hyperborea, dit han flydde under en pest. Han sades vara utrustad med profetians gåva, och tillsammans med sin skytiska klädsel, enkelhet och ärlighet skapade han stor sensation i Grekland och hölls högt ansedd.

En studie av namnen på de nordliga mytologiska flickorna i Herodotos historia:

Enligt Herodotos kom offergåvor från hyperboréerna till Skytien packade med halm, och de skickades från stam till stam tills de anlände till Dodona och från dem till andra grekiska folk tills de kom till Apollos tempel på Delos. Han sa att de använde denna metod eftersom gåvorna första gången fördes av två flickor, Hyperoche (den övernordliga, norrman) och Laodice (hon från diken, Ptolemaios daukin, dansk), med en eskort av fem män, men ingen av dem återvände. För att förhindra detta började hyperboréerna föra gåvorna till sina gränser och be sina grannar att leverera dem till nästa land och så vidare tills de anlände till Delos.

Herodotos beskriver också att två andra jungfrur, Arge (den argsinte gudens/Odens tjänare, göt) och Opis (fruktbarhetsguden Frejs tjänare, svensk), hade kommit från Hyperborea till Delos tidigare, som en hyllning till gudinnan Ilithyia för att underlätta barnafödandet, tillsammans med gudarna själva. Jungfrurna fick utmärkelser på Delos, där kvinnorna samlade in gåvor från dem och sjöng hymner för dem.