مطابقت کوروش (فریدون) و گئوبروه (اوگبارو) سردار کوروش با فرشوشتر اوستا

نام گئوبروه (هو- گئوبروه، اوگبارو، اویبار) از قبيلهٔ کوتیان می تواند به معنی دارای گاوان و چارپایان برگزیده باشد. نام گئوبروه سردار کوروش که بابل را فتح کرد، در روایات ملی اساطیری تبدیل به گاو برمایه دایهٔ فریدون (کوروش) شده است:

ब्रवीति{ब्रू} verb bravIti[brU] choose

همان گاو کَش نام برمایه بود

ز گاوان ورا برترین پایه بود

ز مادر جدا شد چو طاووس نر

به هر موی بر تازه رنگی دگر

شده انجمن بر سرش بخردان

ستاره شناسان و هم موبدان که کس در جهان گاو چونان ندید

نه از پیر سر کار دانان شنید نام خاندان هوگو (دارندهٔ گاوان خوب) که در اوستا به همراه متحدین شان نوذریان (هخامنشیان) ذکر شده، متعلق یه گئوبروه به نظر می رسد:

مطابقت نامهای هوگوَ و جاماسب اوستا با گئوبروه و پرکساسپَ تاریخی:

در اوستا فرشوشتر (دارندۀ گاوان سالم) و برادرش جاماسب (رفت و آمد کننده با اسب) از خاندان توانگر هوگوَها (دارندگان گلۀ خوب) به شمار رفته و نامشان با نام متحدین شان نوذریان دارای اسبان تند رو (هخامنشیان) همراه گردیده است. نامهای جاماسب (رفت و آمد کننده با اسب، داماد زرتشت سپیتمان) و هوگَوَ (دارندۀ گلۀ خوب)/فرشوشتر یاد آور نامهای تاریخی پرکساسپ و گئوبروه (صاحب گاوان برگزیده) هستند: نام پرکساسپَ (پرورش دهندۀ اسبان) را نیز که در واقعهٔ گائوماتای مغ (سپیتاک سپیتمان) از وی یاد شده است، با نام جاماسب مرتبط می دانند.

اگر هووی (نیک نژاد) دختر فرشوشتر را همان آتوسا دختر کوروش بدانیم فرشوشتر در معنی شهریار جوان (نوذر) مطابق خود کوروش (فریدون) خواهد بود. در یسنا ۵۱ فقره ۱۷ دربارهٔ وصلت زرتشت با هووی آمده‌ است «دختر گرانبها و عزیز را، فرشوشتر هوگو به زنی به من داد و پادشاه توانا اهورامزدا، برای ایمان پاک او دخترش را به دولت راستی رساند.»

در بنیان اسطورهٔ آذری کوراوغلو که بر آساس روایت کتسیاس در باب پیدایی کوروش می باشد آلوو (آتش، آترادات پیشوای مردان) مهتر اسبان برگزیده (معادل اویبار مهتر خبر کتسیاس) پدر اِلهام بخش قیام کوراوغلو (پسر کوروش، تخِلص کوروش زاده توسط بابک خرمدین) است. این نشان می‌دهد که هوگو (دارِای چارپایان خوب)، فرشوشتر (دارای چارپایان سالم) و گئوبروه در مقام دایه و حامی کوروش (فریدون) پدر او نیز به شمار می رفته است، ولی فرشوشتر در مقام پدر هووی (آتوسا، همسر زریادر سپیتاک سپیتمان، زرتشت سپیتمان) مطابق خود کوروش (فریدون) است.

در شاهنامه در فتح بابل (تحت عنوان بیت المقدس و کنگ دژ "هودج"= دژ گرداگرد "افعی نیرومند= موشخوشو، سمبل مردوک") نام اوگبارو (گاوبرمایه) به همراه نام فریدون (کوروش) ذکر نشده است. در شاهنامه، آستیاگ (آژدهاک، ثروتمند، ضحّاک داخلی) در ایران و مردوک (ماردوش، اَژی دهاک، دارندهٔ سمبل مارافعی، ضحّاک خارجی) در بابل در مقام ضحّاک (خندان، آشّور) یکی شده اند :

چو آمد به نزدیک اروندرود

فرستاد زی رودبانان درود

بران رودبان گفت پیروز شاه

که کشتی برافگن هم اکنون به راه

مرا با سپاهم بدان سو رسان

از اینها کسی را بدین سو ممان

بدان تا گذر یابم از روی آب

به کشتی و زورق هم اندر شتاب

نیاورد کشتی نگهبان رود

نیامد بگفت فریدون فرود

چنین داد پاسخ که شاه جهان

چنین گفت با من سخن در نهان

که مگذار یک پشه را تا نخست

جوازی بیابی و مهری درست

فریدون چو بشنید شد خشمناک

ازان ژرف دریا نیامدش باک

هم آنگه میان کیانی ببست

بران بارهٔ تیزتک بر نشست

سرش تیز شد کینه و جنگ را

به آب اندر افگند گلرنگ را

ببستند یارانش یکسر کمر

همیدون به دریا نهادند سر

بر آن بادپایان با آفرین

به آب اندرون غرقه کردند زین

به خشکی رسیدند سر کینه جوی

به بیت‌المقدس نهادند روی

که بر پهلوانی زبان راندند

همی کنگ دژهودجش خواندند

به تازی کنون خانهٔ پاک دان

برآورده ایوان ضحاک دان

چو از دشت نزدیک شهر آمدند

کزان شهر جوینده بهر آمدند

ز یک میل کرد آفریدون نگاه

یکی کاخ دید اندر آن شهر شاه

فروزنده چون مشتری بر سپهر

همه جای شادی و آرام و مهر

که ایوانش برتر ز کیوان نمود

که گفتی ستاره بخواهد بسود

بدانست کان خانهٔ اژدهاست

که جای بزرگی و جای بهاست

به یارانش گفت آنکه بر تیره خاک

برآرد چنین برز جای از مغاک

بترسم همی زانکه با او جهان

مگر راز دارد یکی در نهان

بباید که ما را بدین جای تنگ

شتابیدن آید به روز درنگ

بگفت و به گرز گران دست برد

عنان بارهٔ تیزتک را سپرد

تو گفتی یکی آتشستی درست

که پیش نگهبان ایوان برست

گران گرز برداشت از پیش زین

تو گفتی همی بر نوردد زمین

کس از روزبانان به در بر نماند

فریدون جهان آفرین را بخواند

به اسب اندر آمد به کاخ بزرگ

جهان ناسپرده جوان سترگ

معنی نام گئوبروه (اوگبارو) سردار کوروش

نام گئوبروه (هو- گئوبروه، اوگبارو، اویبار) می تواند به معنی دارای گاوان و چارپایان برگزیده باشد. نام گئوبروه در روایات ملی اساطیری تبدیل به گاو برمایه دایهٔ فریدون (کوروش) شده است:

ब्रवीति{ब्रू} verb bravIti[brU] choose

همان گاو کَش نام برمایه بود

ز گاوان ورا برترین پایه بود

ز مادر جدا شد چو طاووس نر

به هر موی بر تازه رنگی دگر

شده انجمن بر سرش بخردان

ستاره شناسان و هم موبدان

که کس در جهان گاو چونان ندید

نه از پیر سر کار دانان شنید نام خاندان هوگو (دارندهٔ گاوان خوب) که در اوستا به همراه نوذریان (هخامنشیان) ذکر شده، متعلق یه گئوبروه به نظر می رسد:

مطابقت نامهای هوگوَ و جاماسب اوستا با گئوبروه و پرکساسپَ تاریخی:

در اوستا فرشوشتر (دارندۀ گاوان سالم) و برادرش جاماسب (رفت و آمد کننده با اسب) از خاندان توانگر هوگوَها (دارندگان گلۀ خوب) به شمار رفته و نامشان با نام متحدین شان نوذریان دارای اسبان تند رو (هخامنشیان) همراه گردیده است. نامهای جاماسب (رفت و آمد کننده با اسب) و هوگَوَ (دارندۀ گلۀ خوب)/فرشوشتر یاد آور نام پرکساسپ و گئوبروه (صاحب گاوان برگزیده) هستند: نام پرکساسپَ (پرورش دهندۀ اسبان) را نیز که در واقعهٔ گائوماتای مغ (سپیتاک سپیتمان) از وی یاد شده است، با نام جاماسب مرتبط می دانند.

اگر هووی (نیک نژاد) دختر فرشوشتر را همان آتوسا دختر کوروش بدانیم فرشوشتر در معنی شهریار جوان (نوذر) مطابق خود کوروش خواهد بود.

معنی نام شاهنامه ای نستهن

نام شاهنامه ای نستهن تورانی به لغت سنسکریت به معنی بی ریا و به لغت اوستایی به معنی نابود کنندهٔ سپاه است. کاشکی معنی سنسکریتی این نام سرمشق ریاکاران دربار الهی و فراوان می شد:

निशथ adj. nisatha[n] candid

Om Balder och hans boning Breidablik

Balder (fornnorska/fornisländska Baldr, isländska Baldur), vilket betyder "lyssande", "bold (järv)" eller "herren", är en gud i nordisk mytologi. Son till Oden och Frigg, make till Nanna och far till Forsete ("Forseti"). Balder bodde i Bredablick.

Breidablik (eller Breiðablik) är i nordisk mytologi guden Balders boning i Asgård, beskriven som den vackraste och renaste platsen där inget ont eller orent kan finnas. Namnet betyder "bred-blick" eller "vid utsikt", vilket anspelar på dess storslagenhet. Det används idag ofta som namn på byggnader med fin utsikt, exempelvis tornet på Skansen.

Betydelse och ursprung:

Mytologi: Breidablik nämns i Den yngre Eddan (Gylfaginning) och Den äldre Eddan (Grímnismål) som Balders och Nannas hem. Symbolik: Platsen förknippas med ljus, skönhet och fred, helt utan skadliga "skräckrunor" (feiknstafir).

Bokstavlig tolkning: Namnet översätts ofta som "bred utsikt" eller "vida skinande".

Balder (herre) är jämförbar med thrakiska Dionysos (den unga guden)/slaviska Jarilo.

Därför att både har blivit dödad och har tillbaka gång. I förhållande med Balder påminner namnet Höder (den hotande), Oden: Höder (den blinde hotaren) som tillsamans med Loke (Veles) dödar Balder har varit en personifikation av själva den enögde guden Oden (Perun).

Breidablik (utbredda blick) är Europa:

Europa är primärt en världsdel, men namnet härstammar från grekisk mytologi där Europa var en fenicisk prinsessa som bortfördes av Zeus. Namnet tros betyda "vidtskådande" eller "brett ansikte".

Europas ursprungliga betydelse:

I skythiska myter i Herodotus historia, brättas att Lipoxiais (kung till landet vid sidan, kung till agatyrsier) styr folket vid namn aukhater (de som har fina hus= bohmier) och hans gyllene verktyg är plow (symbol till polacker).

Enligt Herodotus hette Lipoxis bror Arpoksais (vagnladets kung) som styrde mitten landet omkring Ukraina. Öster om dem styrdes av deras lilla bror Skyth (skål)/Kolaxais (stammars kung).

Det gamla namnet på ukraina, dvs. Rutenia, kan tas som hjulets land (rota):

Det avestanska namnet Khvaniratha (de magnifika vagnarnas land) och grekernas Europa (eu-ropa, med gott vridmoment) verkar ha samband med det.

Som vi sagt att deras mytologiska kunganamn dvs. Arpoxais (Takhmo-ropa) betyder kung av vagnslandet.

Det vill säga att Eu-rope (med gott vridmoment, med fina vagnar), Khvanirath (land av lyssnade vagnar), Ruthenia (vagnars land, Glonia), Eu-karrona (Ukraine, land av fina vagnar), har haft gemensamma ursprung.

Den dödade Dionysos myt har kommit till Baltikum genom galindai/glonerna (lyssande bälte folket), då är Balders och Baltikums namn anknutna i betydelserna järv och lysande bälte:

Dionysos har en stark och ursprunglig koppling till Thrakien, en region i nordöstra Balkan som i grekisk mytologi ofta ses som en plats för extatisk och vild natur. Även om han är mest känd som en grekisk gud, beskrivs Dionysos ofta som en gudom som kom till Grekland "från utlandet", specifikt från Thrakien och Frygien.

Dionysos uppträder i slaviska mytologi under namn Jarilo:

Namnet "Jarilo" härstammar från den protoslaviska roten *jarъ (relaterat till yar), som översätts till "stark", "rasande", "passionerad" eller "genomsyrad av ungdomlig livskraft". Roten förknippas också med "vår" eller "sommar".

Även om Perun var Jaryłos far, uppfostrade han inte sin son. Istället kidnappade Peruns rival Veles, boskapens, låglandets och underjordens gud, Jaryło kort efter hans födelse. Han förde Jaryło till underjorden Nawia och uppfostrade honom, vilket fick Jaryło att anta några av Veles trickstarkaraktärer. När han växte upp ansågs Jaryło ofta likna Loke i nordisk mytologi på vissa sätt på grund av detta. Kidnappningen tros också vara en viktig orsak till det massiva kriget som ständigt pågår mellan Perun och Veles.

Det finns strukturella och mytologiska likheter mellan Balder och Dionysos, särskilt när man analyserar dem genom komparativ mytologi: Döende och återuppstående gud:

Både Dionysos och Balder förknippas med teman om död och (potentiell) återkomst. Balder dör och förväntas återvända efter Ragnarök. Dionysos (särskilt i orfisk tradition som Zagreus) dör och återföds, vilket kopplar honom till vegetationens cykel.

Koppling till natur och fruktbarhet: Båda gudarna är djupt knutna till naturens krafter och fruktbarhet. Dionysos är vinets och den vilda naturens gud, medan Balder ofta förknippas med ljuset, sommaren och det växtliga.

Oskuldsfullhet/Offerroll: Balder beskrivs som den mildaste, vackraste och mest älskade av gudarna, vars död är en stor tragedi. Dionysos, särskilt i sin roll som den unga, lidande guden, gestaltar också en form av tragiskt offer.

Faderlig koppling: Båda är söner till respektive panteons högsta gudar: Dionysos är son till Zeus, och Balder är son till Oden. Sammanfattningsvis kan båda gudarna ses som representanter för livskraft och ljus som möter en tragisk ände, vilket gör dem till centrala figurer i myter om liv, död och förnyelse.

Tjalve och Tjälvar har varit guden Ull

Tjalve (eller Tjalfe) är i nordisk mytologi guden Tors snabbfotade tjänare och följeslagare, ofta känd för sin snabbhet. Han är bror till Röskva och förekommer i Snorres Edda.

Tjälvar (eller Tjelvar) är en mytologisk gestalt i Gutasagan som enligt sägnen var den förste som bosatte sig på Gotland och förde elden dit. Innan han kom till ön sjönk den i havet om dagarna, men genom elden blev ön bunden och slutade sjunka. Han var far till Havde, som tillsammans med Vitastjärna blev förfäder till gutarna.

Tjälvars namn har haft anknytning med Tjälra:

Tjälra: (förr) råmärke; äv. om gränssten; äv. i utvidgad anv., om gräns.

Men det låter att på grunden av Tjalve och Tjälvars namn ligger Ty-ulle-ve (den heliga unga och snabba eldguden Ull).

Liknande namnet Thule (bärnstens land= brinnande stenens land) i varianten tuli betyder eld på estniska. Edens flamma: I kvädet Atlekvädet (i den Poetiska Eddan) nämns att Ull äger en ring vid vilken man kan svära ed, och i vissa tolkningar talas om "Ulls gunst" som frälsar ur flamman. Vissa mytologiska tolkningar antyder att han kan ha haft en funktion relaterad till elden eller kultiska eldar.

Oden säger: “Ulls gunst äger alla gudars den först mig frälsar ur flamman.” (Grímnismál 42).

Ull (eller Uller) är en fornnordisk gud förknippad med vinter, jakt, skidåkning och bågskytte. Som son till Siv och styvson till Tor beskrivs han som en mästerlig "skidgud" och jägarnas beskyddare. Ull anses tillhöra ett äldre skikt av gudar och var mycket kultiverad i Sverige och Norge, vilket syns i ortnamn.

Viktiga fakta om guden Ull: Boning: Ydalir ("Idegransdalarna"), vilket anspelar på idegranens betydelse för pilbågstillverkning.

Attribut: Skidor, snöskor, båge och sköld.

Rättskipning: Ull var också en gud som förknippades med edgång och tingsfred, och man kunde svära vid "Ulls ring".

Kult: Många svenska ortnamn som Ullevi, Ulleråker och Ultuna tyder på en stark och utbredd kult, framförallt under järnåldern. Även om Ull sällan nämns i de bevarade eddorna, antyder de många ortnamnen att han var en betydande gudom i det förkristna Norden.

Asken Yggdrasils plats har varit Uppsala -och Stockholmsområdet

Uppsala som gudarnas boning på trädet Yggdrasil och Stockholmsområde som ligger i dess fot.

Enligt Adam av Bremen (ca 1070) fanns vid det mytomspunna hednatemplet i Gamla Uppsala ett ständigt grönt träd (tolkat som en avbild av världsträdet Yggdrasil) och en källa. Detta träd ingick i en helig lund där djur- och människooffer hängdes upp under de stora bloten vart nionde år.

Kopplingen mellan Uppsala-templet och Yggdrasil:

Det evigt gröna trädet: Adam av Bremen beskrev ett träd med okänd art som stod vid templet och var grönt året om, vilket påminner om världsträdet Yggdrasil.

Offerlunden och källan: Vid trädet fanns en källa där människor offrades. Detta liknar Urds brunn, som i nordisk mytologi ligger under en av Yggdrasils rötter.

Kulturellt centrum: Templet i Gamla Uppsala tros ha varit en fysisk manifestation av det andliga centrum som Yggdrasil utgjorde i vikingarnas världsbild.

Offeritualer: Trädet i Uppsala användes vid blot (offerfester), där djur och människor hängdes i trädet och lunden. Det är dokumenterat att det heliga trädet smordes med blod från offer.

Historisk osäkerhet: Även om Adam av Bremen beskriver templet i detalj, är de exakta fysiska spåren av trädet eller templet inte arkeologiskt bekräftade, och beskrivningen kan ha påverkats av berättelser om Salomos tempel.

Idag finns inga spår av detta träd kvar, men platsen i Gamla Uppsala är än idag en av Sveriges viktigaste historiska platser. Stockholms område som Asken Yggdrasils fot

En forskning om Asken Yggdrasil

Det troddes att Asken Yggdrsils ort varit hedniska Uppsala templet och dess rötter hade spridit sig till sjön Mälaren i mindre skala, eftersom betydelserna om Yggdrasils rötter passar väl med detta område:

Asken Yggdrasils plats: Norr om Lidingö (ledingö, Frejasö) som det kunde tolkas på härskande gudars plats har legat ett berömt bebyggt området undernamnet Askrike. Askrikefjärden skiljer detta från Lidingö. Naturligtvis kunde Askrike benämnas Askgård, och det här namnet själv kunde lätt resultera i Asgårdens namn.

I nordvästra och väst och söder om Lidingö ligger fjärdarna Stora Värtan och Lilla Värtan. Deras namn och läge påminner väl om nornorna särskilt Verdandi.

Ormingelandet, som ligger sydöst om Lidingö, med avståndet Halvkakssundets bredd, visar sig vara platsen (ståndet) för den mytiska orm-draken Nidhögg (nedhuggande). Brunnsviken som ligger i väster om fjärdarna Stora Värtan och Lilla Värtan, är väl jämförbara med Vishetens källa och själva Stora värtan, Lilla värtan och Edsviken påminner väl om nornorna, Verdandi och Urðr och Skuld under Asken Yggdrasil. Asken Yggdrasil har haft minst två olika betydelser:

1- "Den skräckinjagande hästens ask träd" eftersom på bilder av Chertomlyks vas står en bevingade förskräcklig häst under världsträdet.

Man har trott att denna förskräcklige häst har varit Odens häst eftersom götarnas namn har betytt häst/hästskötare och deras högste god har varit den enögde guden Oden.

2- Hos själva svearna har Yggdrasil haft betydelsen "idegran trädet husstolpe" som syftar på sol-eld-skog guden Ull; han som haft idegran dalarna för sin boning och Asken i betydelsen glödande kol syftar på honom. Då Ask (Ull) som nordbornas stamfader har varit guden Ull; och stammoder på dem har varit Embla, som påminner väl finska- och samiska guden Jumala/Jubmel.

Ull som svearnas forntida högste gud har haft koppling med germanska Phol och grekiska Apollo (Apollon):

Enligt de grekiska gamla myterna reste Apollon med sina vita svanar om vintrarna till landet Hyperborea som sades ligga norr om Europa. Där lyste solen i [egentligen i somrarna] dygnet runt och människorna levde ett ovanligt lugnt och långt liv. Han älskade folket där och de dyrkade honom som sin främste gud.

Enligt grekerna var Hyperborea ett fantastiskt rike av evig vår beläget längst i norr bortom nordanvindens hem. Dess folk var en välsignad, långlivad ras oberörd av krig, hårt slit och ålderdomens och sjukdomens härjningar.

Hyperborea beskrevs vanligtvis som ett kontinentbundet land gränsat i norr av den stora, jordomslutande floden Okeanos (Oceanus), och i söder topparna av de legendariska Rhipaion bergen (Rhipaean, "blåsigt berg", Bergigt område i norra Skandinavien som sägs vara köldens hjärta).

Dess huvudsakliga flod var Eridanos ("tidig bränd", Göta älv) vars stränder var kantade av bärnstensgråtande poppelträd och dess vatten hem till flockar av vita svanar. Välsignad med evig vår producerade landet två skördar spannmål per år, men det mesta av landsbygden var vild och täckt av vackra skogar - den så kallade "Apollons trädgård".

I den här berättelsen påminner namnet svan väl om germanska namnet s(u)wen (sun, solen) och namnet svensk Och de här tre namnen har blivit kombinerats.

Den inhemska nordiska Apollon har varit Ull (phol, bål) som grekerna har jämställt honom med sina Apollon. Deras namn dvs., Phol (Ull) och Apollo (Apollon) låter det att de har haft samma rot.

I denna sägelse är det även intressant att hyperboréerna har dyrkat honom som sin främste gud.

Ljus och skog guden Phol (bål) i Merseburgbesvärjelserna som jämförts med Apollo är identisk även med sol och -eld -skog guden Ull-Heimdall.

Själva Hyperborea (övernordliga landet) är en korrekt översättning av Norr-avige (den aviga Norden, Norge) som av det även har menats hela Skandinavien.

Själva Stockholm betyder skärgård:

Stock:

1-stam, timmerstock, balk, stolpe, bjälke, syll

2-samling, besättning, mängd, uppsättning

holm (holme):

holme är en liten, vanligen obebodd ö. Holmar återfinns bland annat i skärgårdar. Ordet används även i en vidare betydelse för små uppstickande bergknallar ute på fält (åkerholme) eller för fast mark omgärdat av en mosse eller sankmark.

I så fall kan mytiska trädet Yggdrasill (Ygg-dra-syll) betyda "skräckinjagande träd/trädstam" och det syftar också på Stockholmsområdet.

Etymologin av Asken Yggdrasill

Jag tror att den korrekta etymologin av detta namn är:

Ygg: huge

द्रु m. dru tree

शिला f. shilA (syll) top of the pillar supporting a house

tree (n.):

"perennial plant growing from the ground with a self-supporting stem or trunk from which branches grow," Middle English tre, from Old English treo, treow "tree," also "timber, wood, beam, log, stake;" from Proto-Germanic *trewam (source also of Old Frisian tre, Old Saxon trio, Old Norse tre, Gothic triu "tree"), from PIE *drew-o-, suffixed variant form of root *deru- "be firm, solid, steadfast," with specialized senses "wood, tree" and derivatives referring to objects made of wood. sill (n.):

Middle English sille, from Old English syll "beam, threshold, large timber serving as a foundation of a wall," from Proto-Germanic *suljo (source also of Old Norse svill, Swedish syll, Danish syld "framework of a building," Middle Low German sull, Old High German swelli, German Schwelle "sill"), perhaps from PIE root *swel- (3) "post, board" (source also of Greek selma "beam").

Man har redan trott:

yggdrasil betyder "idegranpelare", som härleder yggia från *igwja (som betyder "idegran") och drasill från *dher- (som betyder "stöd").

Idegranen som blev symbol till eld-skog guden Ull (Ask). Ask (aska, egentligen glödande kol) syftar på sol-eldguden Ull: Ask (Ull) och Embla (Jumala/Jubmel) som räknades förfäder till svenskar och samer/finskare.

Brage och Idun liknar på Orfeus och Eurydike

Etymologi av Orfeus:

Fulgentius, en mytograf från slutet av 400-talet till början av 500-talet e.Kr., gav den troliga etymologin för Orfeus som betyder "han med bästa röst", "Oraia-phonos".

Orfeus var gift med Eurydike som betyder "bred urminnes sedvänja" eller "vidsträckt urminnes sedvänja" på grekiska. Enligt myter har Orfeus varit från Thrakien (Balkan).

Etymologi av Brage:

Brage (isländska: Bragi, "den med förträfflige poesi/skaldekonst") är skaldekonstens gud i nordisk mytologi. Han är son till Oden och Gunnlöd och gift med Idun "den föryngrande" eller "den som gör ung igen".

Myten om Orfeus:

Orfeus är en legendarisk grekisk musiker och poet, son till Apollon och Kalliope, känd för att med sin lyra kunna förtrolla både natur och gudar. Mest känd är myten om när han spelade för Hades för att återfå sin hustru Eurydike från dödsriket, men förlorade henne igen när han bröt löftet att inte se sig om.

Viktiga element i myten om Orfeus:

Ursprung: Han kom från Thrakien och var den främste representanten för musikkonsten i grekisk mytologi. Talang: Hans sång och spel på lyran var så vacker att djur, träd och till och med stenar rörde sig. Tragedin om Eurydike: Eurydike dör efter ett ormbett strax efter deras bröllop.

Nedstigningen i underjorden: Utom sig av sorg beger sig Orfeus till dödsriket (Hades) och lyckas med sin musik beveka Hades och Persefone att låta Eurydike följa med honom tillbaka.

Förbudet: Hades tillåter detta på ett villkor: Orfeus får inte se sig om under vandringen upp till människornas värld.

Vändningen: Alldeles innan de når ytan tvivlar Orfeus och vänder sig om, vilket gör att Eurydike försvinner tillbaka till underjorden för evigt.

Död: Orfeus dödas senare av maenader (Dionysos följeslagare) och hans huvud sägs fortsätta sjunga (som Mimers huvud). Myten om Brage:

Myten om Brage och Idun är en av de centrala berättelserna i nordisk mytologi, främst känd för att den förklarar gudarnas eviga ungdom. Idun är gudinnan för ungdom och vår, och hon vaktar de gyllene äpplen som asagudarna äter för att inte åldras. Brage är skaldekonstens och vältalighetens gud, son till Oden, och gift med Idun.

Här är huvuddragen i myten, som främst återges i Skáldskaparmál i den Prosaiska Eddan:

Iduns bortrövande (Myten om Tjasse och Loke)

Lokes svek: Loke blir tillfångatagen av jätten Tjasse och tvingas för att rädda sitt liv locka ut Idun ur Asgård med hennes äpplen. Abduktionen: Loke lurar Idun till en skog utanför gudarnas boning genom att påstå att han hittat äpplen som är bättre än hennes egna. Där väntar jätten Tjasse, förklädd till en örn, och rövar bort Idun och hennes ask (träbox) med magiska äpplen till sin boning i Jotunheim.

Gudarna åldras: Utan Iduns äpplen börjar asagudarna omedelbart att åldras, gråna och tappa sin vitalitet. De inser snart att Loke ligger bakom hennes försvinnande.

Räddningsaktionen: Under dödshot tvingas Loke att hämta tillbaka Idun. Han lånar Frejas falkhamn och flyger till Jotunheim. Där förvandlar han Idun till en nöt (eller sparv i vissa källor) och flyger med henne i klorna tillbaka mot Asgård. Tjasses död: Tjasse förvandlar sig till en örn och förföljer dem. När de når Asgård tänder gudarna en stor eld som Tjasse flyger in i, varpå han dör.

Skades hämnd: Tjasses dotter, Skade, kommer till Asgård för att kräva hämnd. Försoningen sker genom att hon får gifta sig med en asagud (Njord) och får gudarnas skratt.

Nordiska Loke ("lockande", Lodur) är identisk med slaviska Veles (Volos, "magiker"):

Veles (Volos,Vile): Detta är den gud som oftast jämförs med Loke. Veles är en formskiftare och en bedragare (trickster) som förknippas med magi, underjorden, boskap och trolldom. Precis som Loke ofta står i motsats till asarna, stod Veles ofta i konflikt med den högsta slaviska guden, åskguden Perun, och anklagades i myter för att ha stulit Peruns fru eller barn och fört ner dem till underjorden.

Nordiska loke i förhållande med elden har varit identisk med Kaukasiska Prometeus. Loke betyder eld i Baltikum.

Herodotos har nämnt nordiska stammar under mytologiska namn

I grekisk mytologi och Herodotos historia var Abaris Hyperboréen (forntida grekiska: Ἄβαρις Ὑπερβόρειος, Ábaris Hyperbóreios, "ovanförliggande från övernordliga landet", norrman), son till Seuthes (Σεύθης, svensk, han med kremering-offer tradition), en legendarisk visman, helare och präst för Apollon, känd bland de gamla grekerna. Han förmodades ha lärt sig sina färdigheter i sitt hemland Hyperborea, dit han flydde under en pest. Han sades vara utrustad med profetians gåva, och tillsammans med sin skytiska klädsel, enkelhet och ärlighet skapade han stor sensation i Grekland och hölls högt ansedd.

En studie av namnen på de nordliga mytologiska flickorna i Herodotos historia:

Enligt Herodotos kom offergåvor från hyperboréerna till Skytien packade med halm, och de skickades från stam till stam tills de anlände till Dodona och från dem till andra grekiska folk tills de kom till Apollos tempel på Delos. Han sa att de använde denna metod eftersom gåvorna första gången fördes av två flickor, Hyperoche (den övernordliga, norrman) och Laodice (hon från diken, Ptolemaios daukin, dansk), med en eskort av fem män, men ingen av dem återvände. För att förhindra detta började hyperboréerna föra gåvorna till sina gränser och be sina grannar att leverera dem till nästa land och så vidare tills de anlände till Delos.

Herodotos beskriver också att två andra jungfrur, Arge (den argsinte gudens/Odens tjänare, göt) och Opis (fruktbarhetsguden Frejs tjänare, svensk), hade kommit från Hyperborea till Delos tidigare, som en hyllning till gudinnan Ilithyia för att underlätta barnafödandet, tillsammans med gudarna själva. Jungfrurna fick utmärkelser på Delos, där kvinnorna samlade in gåvor från dem och sjöng hymner för dem.

Det låter att Lokes och Sigyns myt kommer från österleden:

1- Myten liknar till den bundna Prometeus i Kaukasus.

2- Den bundana Lokes plats, som i Voluspá, strof 38 kallas ”Hveralunden” vilket man härlett till Hverr, eller kittel påminer den stora Skytiska kittelns (jätte stora skålens) område vid floden Don som Herodotus berättat. Själva namnet skyth har betytt skål på grekiska. 3- Namnet Sigyn liknar till Sigynner:

Sigyn, Sigynner, Zigenare

Namnet Sigyn kan komma från Sign "att förutspå genom tecken" som asiatiska Zigenare gör fortfarande.

Geografiskt läge: Herodotos placerar sigynnerna norr om Thrakien, nära floden Donau (Ister) och i närheten av Veneti vid Adriatiska havet.

Ursprung: Sigynnerna själva hävdade att de var kolonister från Medien (ett forntida rike i nuvarande Iran). Detta är dock något som moderna historiker ser med skepsis, och de förknippas snarare med järnålderskulturer i Centraleuropa, särskilt Hallstattkulturen. Klädsel och livsstil: De beskrivs som ett ryttarfolk som bar kläder liknande medernas (persiska kläder).

Hästar och vagnar: Herodotos uppmärksammar att de hade små, plattnosade hästar som var för svaga för att ridas i strid men som drog deras vagnar med stor hastighet.

Handel: De beskrivs som ett folk som levde av handel och plundring.

Sigynner vs. Gipsies: Det har ibland spekulerats om en koppling mellan namnet Sigynnai och det ungerska ordet för zigenare (cigány).

مطابقت دژ اوراش منطقهٔ گیزیل بوندا با ماه نشان (وان شان، محل بیشه)

نام منطقهٔ گیزیل بوندا (منطقهٔ رود تیز) مطابق منطقهٔ قیزیل اوزن بوده و نام دژ آن اوراش (بیشه) مطابق ماه نشان (در هیئت وان شان، محل بیشه) است.

The revolutionary teacher Judas son of Zipporah pretends to be the historical Jesus Christ

The birth of Jesus according to Matthew:

The Gospel of Matthew (chapters 1–2) focuses on Joseph and describes the birth of Jesus in Bethlehem through a virgin birth by the Holy Spirit. The story emphasizes the fulfillment of prophecy, the visit of the wise men (astrologers), the persecution by King Herod that forced the family to flee to Egypt, and the subsequent settlement in Nazareth.

Key points in Matthew's account:

Focus on Joseph: Unlike Luke, which focuses on Mary, the events are described through dreams and angelic messages to Joseph. The virgin birth: Mary becomes pregnant by the Holy Spirit before she and Joseph live together.

The name Jesus: Joseph is commanded by an angel to name the child Jesus ("savior"), as he will save his people from their sins. Fulfillment of prophecy: Matthew connects the birth to the prophet Isaiah, where the child is called Immanuel ("God with us"). The Wise Men & Herod: Eastern astrologers visit Jesus with gifts (gold, frankincense, myrrh). This leads King Herod to become afraid and order the infanticide of Bethlehem.

The Flight into Egypt: To escape Herod, the family flees to Egypt, returning only after the king's death to settle in Nazareth. Matthew's story emphasizes Jesus as the promised Messiah and the Jewish king.

Historical infanticide in Jerusalem during the time of Herod:

I believe that the important point I have come to is about Jesus Christ. I have come to this by comparing the writings of Josephus with the Gospel.

Here I have told you briefly and simply:

The meaning of the name Jesus:

Jesus means the one whom God saves (the one whom God has saved) because Yeshua in Hebrew means: "God saves":

According to the myth of the Gospels, Jesus was saved as a child by an angel of God, who guided him to flee to Egypt to escape Herod the Great's order to kill infants. The historical event that is about it is the rebellion of two teachers, Judas son of Zipporai, and Matthias, son of Margalot, and their teenage students. They threw down the imperial eagle, the symbol of the Roman Empire, from the top of the temple door in Jerusalem and smashed it to pieces. Herod the Great, who was ill, became furious and ordered the two teachers and their disciples to be executed. Judas and his disciples escaped, as did Jesus Christ and his family, but Matthias, son of Margalot, and his disciples were executed, as was John the Baptist.

According to the Gospels, both Jesus Christ and John the Baptist were teachers.

After fleeing to Egypt and living in secret, he was called Jesus.

According to the margins of the book The Ancient History of the Jews by Josephus Flavius, a follower of Judas son of Zipporai, during the reign of the Roman Empire, this escape event was concealed:

Josephus says that Herod ordered the execution of these teachers and their disciples. He mentions the murder of Matthias (the equivalent of John the Baptist) and his disciples in detail, but he is not as clear about the murder of Judas and some of his disciples.

The divine side of Jesus Christ belongs to the dying and returning to life young god Adonis (lord) son of the king-god Theias and the princess-goddess Myrrha.

According to the Gospels of Matthew and Mark, one of the sons of Joseph and Mary was called Judas, but no further information is given about him under this name.

In the Gospels, Joseph's original name is mentioned under the meaning of bird (Zipporai, dove):

In the Gospels we can read the following: one day Jesus came from Nazareth in Galilee to the Jordan River and was baptized by John. At the same moment that Jesus came up out of the water, he saw the heavens opening and the Holy Spirit descending upon him like a dove, and a voice from heaven said, “You are my beloved Son,” “you are my chosen one.” We know that Judas’ father’s name, i.e. “Zipporai,” is the name of a bird and “Judas” means praised, which later Muhammad (praised) claimed that he was this promised praised (Judas). The name Joseph in this context can be derived from the abbreviation Ju-Zipporah (divine bird). Joseph’s profession as a carpenter may refer to the name of the city of Nazareth (Arabic: نِجارة‎, Nejareth meaning carpentry). It may also refer to the name of the province. Galilee (Land of the Circle/Wheel)

That Jesus Christ overthrew the stalls of the dove sellers in the Jerusalem temple, which is mentioned in the Gospels, seems to be that the disciples of Judas, son of Zipporah, overthrew the imperial eagle, the symbol of the Roman Empire, from above the gate of the Jerusalem temple.

Den revolutionära läraren Judas son av Zipporai låter vara den historiska Jesus Kristus

Jesus födelse enligt Matteus:

Matteus-evangeliet (kapitel 1–2) fokuserar på Josef och skildrar Jesus födelse i Betlehem genom en jungfrufödsel genom helig ande. Berättelsen betonar uppfyllelsen av profetior, besöket av de vise männen (stjärntydarna), kung Herodes förföljelse som tvingade familjen att fly till Egypten, samt det efterföljande bosättandet i Nasaret.

Huvudpunkter i Matteus skildring:

Josef i fokus: Till skillnad från Lukas som fokuserar på Maria, skildras händelserna genom drömmar och änglabudskap till Josef. Jungfrufödseln: Maria blir havande genom helig ande innan hon och Josef levt tillsammans.

Namnet Jesus: Josef beordras av en ängel att ge barnet namnet Jesus ("frälsare"), då han ska frälsa sitt folk från deras synder. Profetians uppfyllelse: Matteus kopplar födelsen till profeten Jesaja, där barnet kallas Immanuel ("Gud med oss"). De vise männen & Herodes: Österländska stjärntydare besöker Jesus med gåvor (guld, rökelse, myrra). Detta leder till att kung Herodes blir rädd och beordrar barnamordet i Betlehem.

Flykten till Egypten: För att undkomma Herodes flyr familjen till Egypten, och återvänder först efter kungens död för att bosätta sig i Nasaret.

Matteus berättelse understryker Jesus som den utlovade Messias och den judiske konungen. Historiska barnmordet i Jerusalem i Herodes tid:

Jag tror att den viktiga synpunkt som jag har kommit på är om Jesus Kristus. Detta har jag kommit genom jämförelse av Josef Flavios skrifter med Evangelium.

Här har jag berättat kortfattad och enkelt:

betydelsen av Jesus namn:

Jesus betyder den som Gud frälser (den som Gud har frälst) eftersom Yeshua på hebreiska betyder: "Gud frälser": Enligt evangeliernas myt räddades Jesus som barn av en Guds ängel, som vägledde honom att fly till Egypten för att undkomma Herodes den stores order att döda spädbarn. Den historiska händelsen som, handlar om det, är upproret av två lärare, Judas son av Zipporai, och Matthias, son av Margalot, och deras tonårsstudenter. De kastade ner kungsörnen, symbolen för Romarriket, från toppen av templets dörr i Jerusalem och krossade den i bitar. Herodes den store, som var sjuk, blev rasande och beordrade att de två lärarna och deras lärjungar skulle avrättas. Judas och hans lärjungar överlevde flydde, liksom Jesus Kristus and familjen, men Matthias, Margalots son, och hans lärjungar avrättades, liksom Johannes Döparen.

Enligt evangelierna var både Jesus Kristus och Johannes Döparen lärare.

Efter att ha flytt till Egypten och levt i hemlighet kallades han Jesus.

Enligt marginalerna i boken Judarnas antika historia av Josef Flavios som anhängare till Judas son av Zipporai i Romarrikets styre har dolt denna flytt händelse:

Josefus säger att Herodes beordrade avrättningen av dessa lärare och deras lärjungar. Han nämner mordet på Matthias (motsvarigheten till Johannes Döparen) och hans lärjungar i detalj, men han är inte lika tydlig med mordet på Judas och några av hans lärjungar. Jesus Kristus gudomliga sidan hör till den döende och på live återvändande unga guden Adonis (herre) son av kung-guden Theias och prinsessan-gudinnan Myrra.

Enligt Matteus- och Markusevangelierna hette en av Josefs och Marias söner Judas, men ingen ytterligare information ges om honom under detta namn.

I evangelierna nämns Josefs ursprungliga namn under betydelsen fågel (Zipporai, duva):

I evangelierna kan vi läsa följande: en dag kom Jesus från Nasaret i Galileen till Jordanfloden och döptes av Johannes. I samma ögonblick som Jesus steg upp ur vattnet såg han himlen öppna sig och den Helige Ande sänka sig ner över honom som en duva, och en röst från himlen sade: ”Du är min älskade son", "du är min utvalde.” Vi vet att Judas fars namn, dvs. ”Zipporai”, är namnet på en fågel och ”Judas” betyder prisad, vilken senare påstod Muhammed (=prisad) att han var denna utlovade prisad (=Judas).

Namnet Josef kan i detta sammanhang härledas från förkortningen Ju-Zipporah (gudomlig fågel). Josefs yrke som snickare kan syfta på namnet på staden Nasaret (arabiska: نِجارة‎, Nejareth som betyder snickeri). Det kan också syfta på namnet på provinsen. Galileen (Cirkelns/Hjulets land)

Att Jesus Kristus störtade duvförsäljarnas stånd i Jerusalems tempel, vilket nämns i evangelierna, verkar vara att de lärjungarna till Judas, Zipporais son, vilka störtade kungsörnen, symbolen för Romarriket från ovanför porten av Jerusalems tempel.

منشأ مصری جشن شب یلدا (تولد ایزدمهر، خورشید شکست ناپذیر) و شب میلاد مسیح

Egyptian Origin of the Yalda Night Celebration (the Birth of the God Mithra, the Invincible Sun) and the Night of Christ's Birth The Birth of Horus (Child in the Cradle): Plutarch noted that the Egyptians believed the goddess Isis gave birth to Harpocrates (Horus the Child, or "the child in his cradle") at the winter solstice, symbolizing the new, weak sun that would eventually grow stronger. The winter solstice, often associated with December 25th, was celebrated as the rebirth of the sun god Ra Horakhty (Horus), marking the time when the sun begins to rise higher in the sky again.

The Khoiak Festival (Sokar/Osiris): While often spanning a longer period, the Khoiak festival peaked in December, focusing on the death, burial, and resurrection of Osiris, which symbolized the renewal of the land, agricultural cycles, and the triumph of life over death.

Aion (Αἰών) is the Hellenistic Greek primordial deity of unbounded, cyclical time and eternity.

The Birthday of Aion: In later Roman-era Egypt, the birth of Aion (a deity of time and the sun) was celebrated at the winter solstice (around Dec 25/Jan 6) in Alexandria, often with an all-night vigil that featured an idol of a child god being brought out of an underground shrine at dawn.

På svenska:

Egyptiskt ursprung för firandet av Yalda-natten (guden Mithras, den oövervinnliga solens födelse) och natten för Kristi födelse Horus födelse (barnet i vaggan): Plutarchos noterade att egyptierna trodde att gudinnan Isis födde Harpokrates (Horus barnet, eller "barnet i hans vagga") vid vintersolståndet, vilket symboliserade den nya, svaga solen som så småningom skulle bli starkare. Vintersolståndet, ofta förknippat med den 25 december, firades som solguden Ra-Horakhty:s (Horus) återfödelse, vilket markerade den tidpunkt då solen börjar stiga högre på himlen igen.

Khoiakfestivalen (Sokar/Osiris): Även om den ofta sträckte sig över en längre period, nådde Khoiakfestivalen sin kulmen i december och fokuserade på Osiris död, begravning och uppståndelse, vilket symboliserade landets förnyelse, jordbrukscykler och livets triumf över döden.

Aion (Αἰών) är den hellenistiska grekiska urguden av obegränsad, cyklisk tid och evighet.

Aions födelsedag: I det senare romerska Egypten firades Aions födelse (en gudom av tid och sol) vid vintersolståndet (runt 25 december/6 januari) i Alexandria, ofta med en nattlig vaka där en avgud av ett barngud fördes ut ur ett underjordiskt helgedom i gryningen.

تولد هوروس (کودک در گهواره): پلوتارک خاطرنشان کرد که مصریان معتقد بودند که الهه ایزیس، هارپوکراتس (کودک هوروس یا "کودک در گهواره"/ رع هوراختی) را در انقلاب زمستانی به دنیا آورد، که نماد خورشید جدید و ضعیفی است که در نهایت قوی‌تر می‌شود.

انقلاب زمستانی، که اغلب با ۲۵ دسامبر مرتبط است، به عنوان تولد دوبارهٔ خورشید، رع هوراختی (هوروس)، جشن گرفته می‌شد و زمانی را نشان می‌داد که خورشید دوباره در آسمان بالاتر می‌آید. جشنواره خویاک (سوکار/اوزیریس): در حالی که اغلب دوره طولانی‌تری را در بر می‌گرفت، جشنواره خویاک در ماه دسامبر به اوج خود می‌رسید و بر مرگ، تدفین و رستاخیز اوزیریس تمرکز داشت که نماد تجدید زمین، چرخه‌های کشاورزی و پیروزی زندگی بر مرگ بود.

آیون (Αἰών) خدای باستانی یونانی هلنیستیِ زمان بی‌کران، چرخه‌ای و ابدیت است.

تولد آیون: در مصر در اواخر دوران روم، تولد آیون (خدای زمان و خورشید) در انقلاب زمستانی، زاد روز خورشید شکست ناپذیر رومیان (حدود ۲۵ دسامبر/۶ ژانویه) در اسکندریه جشن گرفته می‌شد، که اغلب با یک شب زنده‌داری تمام شب همراه بود که در آن بت یک خدای کودک در سپیده دم از یک معبد زیرزمینی بیرون آورده می‌شد.

Titeln Messias ("den smorde", Kristus) och högtiden Hanukkah ("invigning", arameiska Yalda) kommer från forna Egypten

De sju heliga oljorna i Ra-Horakhty/ Horus-firande har varit ursprung olje till sju-nio ljus (menora) i Hanukkah i ungefär samma dagar av året, runt om 21- 25 december (vintersolståndet) som nya året började (invigde) i Egypten och firades i 12 dagar.

Judas Mackabeus och Judas, Marias och Josefs son, med smeknamnet Jesus Kristus, har blivit i förhållande med den här festen.

Det forntida Egypten smörjdes den blivande faraon med speciella örtsalvor för att bli en jordisk Horus, son till den store guden Osiris. hebréerna använde en särskild helig smörjelseolja (hebreiska: shemen mishchat kodesh) för att inviga präster, kungar och tabernaklets föremål.

Smörjelsen av solguden Ra Horakhty i det antika Egypten var en central del av de dagliga tempelritualerna, utformad för att underhålla gudens kultstaty och säkerställa den kosmiska ordningen (Ma'at).

De sju heliga oljorna: Vid slutet av den 5:e dynastin användes en kodifierad lista med "sju heliga oljor" för tempelritualer. Dessa användes för att smörja kultbilder (gudastatyer) för att bjuda in den gudomliga närvaron.

Kröning och gudomligt kungadöme: Den blivande faraon smörjdes med speciella, aromatiska salvor under sin kröning, vilket symboliserade deras förvandling till en "jordisk Horus", Osiris son. Denna handling markerade deras gudomliga auktoritet och utnämning till rikets beskyddare.

Betydelse i senare traditioner: De egyptiska sedvänjorna påverkade direkt levantinska och hebreiska ritualer, där det användes för att inviga präster och kungar.

Termen för smörjelse (wrh) utvecklades från att helt enkelt applicera olja (i det gamla riket) till specifika, rituella gester (under Ramesside-perioden), vilket ofta involverade att hälla olja på huvudet.

Olivoljans ursprung i religiös smörjelse:

Ursprunget till olivolja i religiös smörjelse. ... Olivolja har varit djupt knuten till religiösa ritualer i över 7 000 år och symboliserar liv, renhet och gudomlig närvaro och välsignelse. Smörkelsen av tjänstemän i det forntida Egypten.

Viktiga slutsatser AI * Att smörja tjänstemän i det forntida Egypten symboliserade överlämnandet av makt att agera på kungens vägnar. * Bevis för smörjelse som en gudomligt induktion.

Egyptiskt ursprung för firandet av Yalda-natten (guden Mithras, den oövervinnliga solens födelse) och natten för Kristi födelse: Horus födelse (barnet i vaggan): Plutarchos noterade att egyptierna trodde att gudinnan Isis födde Harpokrates (Horus barnet, eller "barnet i hans vagga") vid vintersolståndet, vilket symboliserade den nya, svaga solen som så småningom skulle bli starkare. Vintersolståndet, ofta förknippat med den 25 december, firades som solguden Ra-Horakhty:s (Horus) återfödelse, vilket markerade den tidpunkt då solen börjar stiga högre på himlen igen.

Khoiakfestivalen (Sokar/Osiris): Även om den ofta sträckte sig över en längre period, nådde Khoiakfestivalen sin kulmen i december och fokuserade på Osiris död, begravning och uppståndelse, vilket symboliserade landets förnyelse, jordbrukscykler och livets triumf över döden.

Aion (Αἰών) är den hellenistiska grekiska urguden av obegränsad, cyklisk tid och evighet. Aions födelsedag: I det senare romerska Egypten firades Aions födelse (en gudom av tid och sol) vid vintersolståndet (runt 25 december/6 januari) i Alexandria, ofta med en nattlig vaka där en avgud av ett barngud fördes ut ur ett underjordiskt helgedom i gryningen.

DE MESSIANISKA TROENDENS RÖTTER:

Denna speciella relation mellan Gud Ra och Kungen manifesterade sig i de tre huvudhändelserna i den suveränes liv, helig födelse, smörjelse vid tillträdet och den slutgiltiga föreningen med gudomen vid döden.

Forskare menar att det hebreiska, och senare kristna, konceptet med smörjelse som en gudomlig invigning ("Messias" eller "Kristus", som betyder "Den Smorde") har sin rot i dessa egyptiska kröningar och rituella sedvänjor, där kungen smörjdes med heliga salvor. Att bada en forntida egyptisk kung med olja

خاستگاه عیسوی و ایرانی باور پیامبری محمد و موعودیت مهدی

اعتقاد به ظهور محمد (احمد) منجی و مهدی موعود که اسلام شیعی بر مبنای آنان بنا شده، از ایمان موعود باوری مسیحیان و سئوشیانت باوری ایرانیان اخذ شده اند:

چنانکه از مندرجات قرآن، در آيهٔ ۶ صورهٔ صف بر می آید نام منجی اُخروی سئوشیانت استوت ارتهٔ ایرانیان در معنی ستوده به پاکی در محیط عربستان به احمد (ستوده ترین) و محمد (ستوده) ترجمه میشده است و سلمان فارسی محمد را در جریان این مفهوم نامش قرار داده و او را ترغیب به ادعای نبوت و منجی گری نموده است. عنوان عبری یهودا (ستودهٔ خداوند) که نام اصلی عیسی مسیح پسر مریم و یوسف (زیپورایی)، و در این رابطه اساسی بوده است، در جا افتادن این باور به موعود سئوشیانت استوت ارته (احمد/محمد) دخیل بوده است:

ابوریحان بیرونی در «الآثارالباقیه عن القرون الخالیه» می‌نویسد: «انجیل سبعین (بلامس)» نام انجیلی است که سلام پسر عبدالله سلام از زبان سلمان فارسی نوشته ‌است. در این گفته ابوریحان بیرونی عبدالله سلام و سلمان فارسی (عبدالله) به هم رسیده اند که گواه صادقی بر این همانی بودن ایشان است: پسر (سلام) انجیل سبعین را از زبان پدر (عبدالله سلام) نوشته است. در احادیث هم آن عجمی معروف مکه و پسرش ایرانی اهل یمن و مسیحی/یهودی به شمار رفته اند. از قرار معلوم عناوین سلام و سلمان و عبدالله بین پدر و پسر مشترک بوده است به خاطر این عمر سلمان را بسیار زیاد تصور کرده اند. پسر بیشتر تحت نام عبدالله بن سبای یمنی نزد اهل سنت بنیانگذار شیعه به شمار می رود. نام انجیل سبعین بر گرفته از موطن اولیه این پدر و پسر اهل سبای یمن به نظر میرسد. به طوری که از روایات اسلامی منسوب به سلمان فارسی بر می آید “ماهو یا روزبۀ کازرونی موبد زاده زندانی سیاسی عهد انوشیروان بوده” و در شمار سپاهیانی که از زندانیان تشکیل شده بود با کشتی به یمن فرستاده شده بوده اند. در این صورت عبدالله سلام و سلام پسر و نواده او بوده اند که این هر سه جملگی لقب سلمان فارسی را بر خود گرفته و فرد واحدی به شمار رفته اند. عمر طولانی غیر عادی ۲۵۰ سالۀ سلمان فارسی نیز گواه بر این نظر است.

در احادیث کهن اسلامی از جبر (گبر، زرتشتی) نامی نام می برند که دکه داری مسیحی و عجمی در مروه در مکه بوده است و مصاحب و معلم محمد پیامبر اسلام به شمار می رفته است: در آیۀ ۱۰۳ سورهً نحل قرآن از شایعهٔ تعلیم قرآن توسط فرد عجمی (ایرانی) به محمد خبر میدهد که احادیث نام وی را جبر (گبر، مغ) و یا سلمان فارسی آورده اند. محمد پیامبر اسلام منکر این رابطه تعلیمی با آن عجمی نشده ولی صرفاً از برای توضیح افزوده است که :”ما میدانیم که آنها میگویند:«این آیات را انسانی به او تعلیم میدهد» در حالی که زبان کسی که این را به او نسبت میدهند عجمی (=غیرعربی) است، ولی این (قرآن) زبان عربی آشکار است”. مطابق تفسیر طبری اصل ماجرا از این قرار است: «از عبدلله بن مسلم حضرمی آمده که خاندان او را دو غلام بود از اهل عیرالیمن [یعنی از کاروان یمن] که هر دو کودک بودند [ترجمۀ نادرست کلمه عیر به کودک]. یکی را یسار، دیگری را جبر (گبر) مینامیدند. این دو تورات میخواندند [یعنی از ایرانیان مسیحی یمنی بودند] و پیامبر خدا(ص) گاهی کنار ایشان می نشست، کافران قریش گفتند، محمد آنجا مینشیند تا چیزی از آن دو کودک بیاموزد! در پاسخ اتهام ایشان خداوند تعالی این آیه را نازل نمود:”ما میدانیم که آنها میگویند:«این آیات را انسانی به او تعلیم میدهد» در حالی که زبان کسی که این را به او نسبت میدهند عجمی (=غیرعربی) است، ولی این (قرآن) زبان عربی آشکار است”» (تفسیر طبری، ذیل آیۀ۱۰۳، سورۀ نحل).

مآخذ تاریخی و اساطیری خرافهٔ مهدی موعود:

پنج موردی که نشان میدهد اسطورۀ مهدی موعود از داستان زندگی المهدی قائم ابوالحسن یحیی بن عمر علوی انقلابی پیش از تولد حسن عسکری، بر اساس موعود باوری ایرانیان گرفته شده است: ١- یحیی یعنی زنده می ماند (جاودانی) و عمر (آبادگر یا معمر) مطابق جاودانی و معمر بودن و آبادگر بودن مهدی موعود شیعیان اثنی عشری می باشد. بنا به ابن اثیر و مسعودی بعضی از اصحابش شکست او را نپذیرفتند و گفتند: "او کشته نشد و او است که المهدی القائم (=سئوشیانت استوت ارته زرتشتیان یعنی رهبر استوار دارنده آیین داد و عدل) می باشد و در آینده قیام خواهد کرد."

در اوستایی نام سئوشیانت را سودرسان معنی کرده اند ولی نام مهدی در معنی راه هدایت یافته ترجمهٔ نام سنسکریتی و اوستایی سو-شیانت/سئوشیانت نام موعود زرتشتیان در معنی هدایت کنندهٔ خوب است:

در سنسکریت:

su- (सु) prefix means good

स्यन्त्तृ adj. syantt[R] driving

در اوستایی:

su: to do good

shyanta (khshayanta): leadership

٢- از خاندان علوی شاخۀ زید بن علی حسین بن علی ابی طالب است که حماسۀ قیام مساوات طلبانه او در سمت کوفه در عهد حسن عسکری زنده و محبوب شیعیان علوی بوده است.

٣- کُنیۀ مهدی ابوالحسنِ (پدرِ حسن، به کسرِ "ر") او به سادگی نزد ایرانیان علوی سمت کوفه می توانست به مهدی پسرِ حسن (پدۯ حسن، به سکون "ر") تعبیر و تفسیر گردد.

٤- مهدی قائم ابوالحسن در منطقۀ شاهی کوفه به قتل رسیده است و نام شاهی را چنانکه در نامهای شاخه کارون موسوم به شاهو (شاهور) و چاهو(چاهور) شاهد هستیم صورت عربی نام ایرانی چاهی به شمار رفته است. لذا این گفته که اصرار دارد مهدی قائم در چاه قایم شده است از همین فقره تاریخی قتل موعود شدن یحیی در منطقه چاهی عاید گردیده است.

٥- مطابق تواریخ اسلامی معتبر حسن عسکری فرزندی نداشته است و نواب اربعه داستان مهدی موعود خود را بر اساس واقعه قتل حماسی مهدی ابوالحسن یحیی بن عمر علوی در منطقهٔ شاهی (چاهی) ساخته اند که در عهد ایشان هنوز داستانی معروف و محبوب بوده است. یعنی داستان مهدی موعود پایه و اساسی دیگر داشته است که توسط نواب اربعه بدین شکل در آمده و در جای خالی فرزند حسن عسکری (حسن عقیم) قرار گرفته است.

خود سه موعود زرتشتیان مظهر آتی سه پادشاه مهم کیانی (مادی) هستند:

می توان سه موعود زرتشتی (سئوشیانت ها، سودرسانها) یعنی اوخشیت ارته (پرورانندهٔ قانون مقدس، اوشیدر بامی، اوشبام) و اوخشیت نمه (پرورانندهٔ دین) و استوت ارته (استوار دارندهٔ قانون مقدس یا ستوده به پاکی) را به ترتیب اُخروی شدهٔ پادشاهان کیانی (مادی)، کیکاوس (شاه مطلوب، خشتریتی= شاه قانونمند)، فرود سیاوش (دیندار سودرسان، فرائورت) و هئوسَروه (نیکنام/ستوده، کیخسرو، کیاخسار) گرفت. مسلّم به نظر می رسد خود عنوان اوستایی سئوشیانت (سودرسان) از عنوان اوستایی سیاوَرِشَن (سودرسان، سیاوش) یعنی لقب فرائورت مادی (فرورتیش، فرود سیاوش) گرفته شده است.

نام سئوشیانتها با آب تطهیر در پیوند بوده است:

بی شک نام سئوشیانت (در معنی تطهیر شده، شسته شده) که با نام سئوشیانت (سود رسان) همخوانی داشته با آن همراه بوده است چه دریای کیانسی (حوض سلطان) مکان نگهداری سه نطفه زرتشت به شمار می رفته است که در آینده تبدیل به سه سئوشیانت موعود زرتشتی میشدند:

शोधयति{शुध्} verb caus. shodhayati[shudh] purify

مطابق تاریخ ماد دیاکونوف "در اوستا (یسنا ١٨، ١٩) حتی روایتی وجود دارد که خود زرتشت (زریادر خبر خارس میتیلنی) فرمانفرمای ری بوده است. قبیلهٔ مغان که کاهنان و روحانیان مبلغ تعلیمات زرتشت از میان ایشان انتخاب و استخدام میشدند، از ری بوده اند."

مطابق روایت یاقوت حموی در معجم البلدان نیز مسمغان (بزرگ مغان) در ناحیهٔ ری سکنی داشته است.

مطابقت دریای کیانسی با دریاچهٔ حوض سلطان قم (از بقایای دریاچهٔ ساوه):

دریای کیانسی (کیان-سی-آوه) در اصل به معنی آب گستردهٔ پادشاهان، همان دریاچهٔ حوض سلطان قم/ساوه (دارای آب گسترده) بوده و بعداً چاه سئوشیانت موعود آن همان چاه جمکران (به عربی یعنی محل چاه کنده شده= کانسویه) در قم بوده است. در بندهش جزء سی (گسترده) را با سیستان و دریاچهٔ هامون آن ربط داده اند.

In Persian, Kayan is a variant of the name Kian, which means “royal”.

si-ava: stretch water

اینکه گفته شده است با تولد محمد دریاچهٔ ساوه (کیان-سی، یعنی دریاچهٔ پادشاهان) خشکید، اشاره به زوال بخت پادشاهی ایران است.

مطابق لغت نامهٔ دهخدا: «ساوه. [وَ] (اِخ) نام شهر مشهور و معروف در عراق عجم و گویند دریاچه ای در آنجا بود که هر سال یک کس در آن غرق میکردند تا از سیلان ایمن میبودند و در شب ولادت سرور کاینات آن دریاچه خشک شد. (برهان) (آنندراج)«.

این گفته از معنی سنسکریتی کیان-سی (در مفهوم محل پایین انداختن تن) بر خاسته است:

काय m. kAya[n] body

Śī (शी).—1) To lie, lie down.

دریاچهٔ حوض سلطان که به «دریاچهٔ شاهی» نیز معروف است، با مساحت تقریبی ۲۴۰ کیلومتر مربع در جنوب رشته‌کوه البرز قرار دارد. وسعت و شکل دریاچه متناسب با ورود آب و میزان بارندگی آن در فصول مختلف سال، متفاوت است؛ بدین ترتیب، سطح آب دریاچه پیوسته نوسان می‌کند. این دریاچه از دو چالهٔ جدا از هم تشکیل شده است. چالهٔ غربی به نام «حوض سلطان» و چالهٔ شرقی به نام «حوض مره» است که به وسیله یک آبراهه به هم وصل می‌شوند. در فصول پرآب ابتدا چالهٔ مره پر می‌شود و سپس آب اضافی آن به حوض سلطان راه پیدا می‌کند. راجع به شکل اوستایی کیانسی یعنی کانس اویه (کان-سویه) گفتنی است:

مطابق کتاب خلاصة البلدان، «رايت وى [امام زمان] بر اين كوه سفيد بزنند، به نزد «دِهی كهن» كه در جنب مسجد است و «قصرى كهن» كه قصر مجوس است.

و آن را جمكران (آب انبار زیر زمینی کنده شده) خوانند از «زير» يك منارهٔ آن مسجد، بيرون آيد، نزديك آنجا كه آتشخانه گبران بوده است. »

کانس اویه (کیانسی، آب انبار مقذّس)، محل سئوشیانت، موعود زرتشتیان نیز همچون آب انبار مقدسی تصور میشده است:

खा f. khA (kan) fountain, a spring that has been dug up

खन्य adj. khanya coming from excavations or ditches

खेय n. kheya[n] ditch

सूय n. sUya libation (a drink poured out as an offering to a deity.)

دریاچهٔ هامون نیز کانس اویه (آب انبار مقدَس) دیگری بوده است که با کانس اویه سمت مغان رغه - قم (جمکران) مشتبه شده است. محل فرمانروایی زرتشت، نه سیستان بلکه رغه (ری) و بلخ بوده اند. بنابراین انتساب هامون به سئوشیانتهای نطفهٔ زرتشت روایت متأخری است. زرتشت سپیتمان (سپیتاک سپیتمان، نوادهٔ دختری آستیاگ/آخرورهٔ کیانی) خود از تبار همان کیانیانی است که مظهر سه موعود زرتشتی (سئوشیانت ها) شده اند. شهرهای کاشان و ری و همدان مراکز حکومتی مادها (کیانیان) بوده اند.

شهر رغه (ری) محل مسمغان (موبد موبدانهای جمع آوری کننده اوستا) بوده است:

استاد پورداود در جلد اول یسنا صفحۀ ٢١٢ می گوید مطابق یسنا، ها، ۱٩ بند ١۸ در هر مملکت پنج رد یا بزرگ می باشد به استثنای مملکت ری که در آن چهار رد می باشد و ریاست مادی و روحانی با یکی است. دیاکونوف نیز در تاریخ ماد فصل ششم ، صفحۀ ۳٤۷ می گوید: محتملاً سرزمین قبیلۀ مغان ناحیۀ رغه (ری) که یکی از شهرهای عمدۀ ماد به شمار می رفته، بوده است. [مطابق خارس میتیلنی ری در محل فرمانروایی حکمران محبوب ایرانیان مادی کهن به نام زریادر (دارندۀ سرودهای دینی کهن= زرتوشترا) قرار داشته است]. در اوستا، یسنا (۱٩، ٥۰) آمده است که در رغه (ری) خود زرتشت رئیس ایالت بوده است (در ترجمه پهلوی "زرتوشترا"، "زرتوشتّوم" درست ترجمه شده، یعنی از همه شبیه تر به زرتوشترا [از همه آگاهتر به سرودهای دینی کهن] یا کاهن بزرگ زرتشتیان. بدین قرار در آنجا کاهن بزرگ هم حکومت روحانی و هم قدرت جسمانی یعنی ریاست قبیلۀ مغان را عهده دار بوده است.

در وندیداد پهلوی از یک رَک (هرک، رغه، ری) دیگری در سمت آذربایجان صحبت شده است که با دژ باستانی روستای هرق مراغه در حوالی زادگاه زرتشت مطابقت دارد و وندیداد پهلوی آنرا با رغه (ری) محل فرمانروایی اولیهٔ زرتشت سپیتمان (سپیتاک سپیتمان) در هم آمیخته است. محل فرمانروایی بعدی زرتشت شهر بلخ بوده است.

منابع عمده:

١- سوشیانت، موعود مزدیسنا تألیف استاد ابراهیم پورداود.

٢- یسنا جلد اول و دوم، تألیف استاد ابراهیم پورداود.

٣- تاریخ ماد، تألیف ایگور میخائیلویچ دیاکونوف، ترجمهٔ کریم کشاورز.

۴- فرهنگ لغت سنسکریت، آنلاین.

۵- فرهنگ واژه های اوستا، ترجمه و تألیف احسان بهرامی.

۶- منابع مختلف اینترنتی که یادداشتهای کوتاهی از آنها برداشته بودم.

معنی نام آتشکدهٔ فردجان/ مزدجان قم (خورآباد)

در کتاب مختصر اخبار البلدان نوشته ابن فقیه همدانی اشاره شده این آتشکده (فردجان در اطراف قم) همچنین آتشکدهٔ آذرخره نام داشته است که این خود آن را قابل قیاس با خور آباد قم می کند: آتشکده خورآباد که با تنها پایه ای که از آن به جا مانده عظمت و شکلی از این بنا را نشان می دهد و همچنان با ایستادن در محل پایه های تخریب شده می توان خورشید را نظاره کرد. این بنا در روستای خورآباد شهرستان کَهک قم واقع شده است.

این نشان میدهد جزء اول نام فردجان همان فرّ (خُره، فرّه ایزدی) درک شده و حرف "د" در وسط نشانگر دَیه (ایزد) و پسوند جان (گان) به معنی مکان می باشد یعنی به معنی محل فرّ ایزدی، ولی به نظر می رسد در اساس آن وردجان به معنی دژ گرداگرد بوده که تبدیل فردجان شده است و در مجموع آن به معنی دژ گرداگرد دارای فرّه ایزدی درک میشده است. در برخی منابع نام آن با دژ مزدجان (مزدا-گان، بیت باگای منابع آشوری) در اطراف قم، که دژ آن ساختهٔ بهرام گور به شمار رفته یکی گرفته شده و با ممجان شهر قم (محل بزرگ مغان) مرتبط شده است. مطابق منابع کهن یک فردجان (وردجان، دژ گرداگرد) هم در فراهان، روستای فردقان حالیه وجود داشته است که صرفاً دژ محافظتی بوده است.

گفتار ابن فقیه در مختصر البلدان دربارهٔ آتشکده آذر گشنسب: در این روستا دهکده ایست به نام فردجان و در آن آتشکده ای کهن است و آن یکی از آتش هائیست که مجوسیان در حق آن غلو کرده اند چونان آتش آذر خره و آتش جمشید و این نخستین آتش است و ماجشنسف آتش کیخسرو است. مجوسیان درباره این سه آتش غلو کرده اند و سخنانشان خرد پذیر نبود. از آن آتش ها که مجوسیان درباره آن غلو کرده اند آتش آذر جشنسف مزدجان است تاریخ قم ص 89 ، متوکلی گوید؛ یکی از مجوسیان که آنرا دیده بود مرا حکایت کرد که چون مزدک بر قباد پیروز شد گفت وظیفه آن است که تو همه آتش ها را باطل کنی مگر سه آتش اولین را، قباد این کار بکرده همچنین آن مجوس گفت! آتش آذرجشنسف بیرون آمد تا در آذربایجان به ما جشنسف رسید و با آن آمیخته گشت و هر گاه آنرا افروختندی آتش آذر جشنسف سرخ پیدا و ظاهر گشتی و آتش ما جشنسف سفید چون مزدک را بکشتند دیگر باره مردم آتش ها را به جاهای خود بازگردانیدند آتش آذر جشنسف را در آذربایجان نیافتند پیوسته آنرا بجستند و بر اثرش همی رفتند تا معلوم کردند که به مزدجان باز آمده است.

تاریخ قم ص 88: چنین گوید همدانی در کتاب خود که در دیهی از دیههای قم نام آن مزدجان آتشکده کهنه و دیرینه بوده است و در این آتشکده آتش آذر جشنسف بوده است و این آتش از جمله آتشهایی بوده است که مجوس در وصف و حق آن غلوّ کرده اند مثل آتش آذر خره و آن آتش جمشید است و اولین آتشهاست و دیگر آتش ماجشنسف که آن آتش کیخسرو است..... اما آتش ماجشنسف که آن آتش کیخسرو است به موضع برزهٔ آذر بیجان بود انوشیروان در حال آن نظر و فکر فرمود و آنرا به شیز که اولین موضعیست از مواضع آن ناحیت نقل کرد زیرا که این آتش به نزدیک ایشان به غایت عظیم و محترم بوده است و در کتاب مجوس چنین یافته ام که بر آتش آذر جشنسف فرشته موکلست و به برکه همچنین فرشته است و به کوهی از ناحیت آن که آن را سبلان گویند همچنین ملکی است و این فرشتگان مأمورند به تقویت و تمشیت صواحب جیوش پس انوشیروان گفت مرا دست نمی دهد که آتش آذر جشنسف و آتش برکه به سبلان نقل کنم تا این هر سه آتش بیکجا جمع شوند فامّا من آتش آذر جشنسف با آتش برکه نقل کنم تا هر دو ملک یکدیگر را معاونت می کنند و امّا آتش زردشت آتشیست که بناحیت نیشابور بوده است و آنرا از آنجا نقل نکرده اند و از جمله اصول (اولین) آتش بوده است و آن آتش که مجوس در آن غلو کرده اند آتش آذر جشنسف است که به مزدجان بوده است.

از گفتار ابن فقیه چنین بر می آید که نامهای آذرگشنسب و آذر خره نیز به آتشکدهٔ مزدجان اطلاق میشده است.

مزدجان در لغت نامهٔ دهخدا:

مزدجان. [م َ دَ] (اِخ) دهی است از طسوج لنجرود قم. (تاریخ قم ص 113). آن را مردی از عجم بناکرده است و بنده ای را از بندگان خود نام او مزده برعمارت و بنای آن موکل گردانیده پس مزده دیه و شهر مزدجان را بنا کرد و به نام خود بازخواند و بدین دیه جوئی که از وادی برگرفت و آب بدان روانه کرد و آن جوی را به نام خوجه اش به نام کرد و نام خواجه ٔ او... بنده ٔ خود را گفت که چه کردی مزده گفت که شهر را به نام خود بنا کردم و جوی را به نام تو و هیچ چیزی را بقا و حیات نیست الا به آب چنانچ حق سبحانه و تعالی میفرماید که «و جعلنا من الماء کل شی ةحی ة» ۞ خواجه ٔ مزده برمزده خشم گرفت و گفت توآنچ مشهور است و معروف به نام خود بنا کرده ای که آن مدینه و دیه است و جوی آب که بغیر از خواص کسی آن را نمی شناسد و نمی داند به نام من باز خوانده ای و مزده را بدین سبب بکشت و نام مزده ٔ مملوک بر مزدجان افتاد و بدو باز میخوانند و در کتاب سیر ملوک عجم آورده اند که باروی شهر قم و مزدجان بهرام جور (گور) بنا کرده است . (تاریخ قم ص 62) : و قم و رستاقهای آن را بنا نهاد به مزدجان بارو کشید. (تاریخ قم ص 23). و همچنین بر ظاهر کمیدان فراپیش صحاری مزدجان و غیر آن باروی حصین محکم بکشیدند. (تاریخ قم ص 35).

در نظر نگرفتن یهودای مکابی و یهودای زیپورایی (ملقب به عیسی مسیح از سوی عیسویان) به عنوان مسیحای موعود از سوی بنی اسرائیل

چون اینها منجی (عیسی) شکست خورده بودند و نتوانستند مسیحای (تدهین شدهٔ) بر آورنده رفاه و سعادت بشر باشند:

ابن میمون، دانشمند برجسته‌ی یهودی با رد اعتقاد مسیحیان در مورد حضرت مسیح اظهار می‌دارد:

» ولی اگر آن کس (که ادعا می‌کند مسیحاست) توفیق یارش نشود یا او را بکشند روشن می‌شود که او مسیحای موعود تورات نیست... همه‌ی انبیا تأیید کرده‌اند که مسیحا، بنی اسرائیل را آزاد خواهد کرد، نجات خواهد داد، پراکندگان ایشان را را گرد خواهد آورد و احکام را تصدیق خواهد کرد. ولی او موجب شد که بنی اسرائیل با شمشیر نابود شوند و بقایای ایشان پراکنده و خوار گردند. او موجب شد که تورات تغییر یابد و جهانیان به خطا روند و به جای خدا، دیگری را بپرستند.«

نظر AI در مورد یهودای مکابی:

یهودای مکابی به عنوان «مسیح» (ماشیح) موعود یهود معرفی نشد، زیرا اگرچه او یک رهبر نظامی پیروزمند در برابر سلوکیان بود و معبد را تطهیر کرد، اما نتوانست ویژگی‌های اصلی مسیحای مورد انتظار در فرجام‌شناسی یهودی را تحقق بخشد؛ ویژگی‌هایی مانند برقراری صلح جهانی، بازسازی کامل معبد سوم، و پادشاهی ابدی.

دلایل اصلی عبارتند از:

پادشاهی نظامی در برابر پادشاهی روحانی/صلح‌آمیز: انتظار یهودی از مسیح، پادشاهی از نسل داوود است که صلح پایدار را به ارمغان می‌آورد، در حالی که مکابیان پادشاهانی نظامی بودند که تداوم حکومتشان با چالش مواجه شد.

عدم تحقق نبوت‌ها: مطابق دیدگاه یهودیت، عصر مسیحایی باید با بازسازی معبد، گردآوری تبعیدیان و صلح جهانی همراه باشد که در دوران مکابیان رخ نداد. خاندان مکابی (حشمونیان): مکابیان از نسل داوود نبودند و بعدها نیز پادشاهی‌شان به فساد کشیده شد.

تدهین (غسل روغن) سنتی مصری بوده است. در این تصویر باستانی فرعونی مصری تدهین شده و مسیحا (کریستوس) میگردد:

معانی چند نام از پارسی باستان

The meanings of several names from ancient Persian

هارپاگ (تسلیم شونده): سردار و فرمانده بزرگ مادها در زمان آژی دهاک وی بعدها به خدمت کوروش بزرگ در آمد.

- کوروش (مرد سیلابی): سردار بزرگ ایران که پیش از رسیدن به پادشاهی سپاه پارس و ماد را فرماندهی می کرد.

- کریزانتاس پارسی (کارگزار دانا): فرمانده سپرداران ایران در جنگ ماد با آشوریها.

- آرتاباز (ارته وزده، پایدار در راستی): فرمانده پیادگان و سواران پارسی در جنگ با کلدانیها.

- هاندامیاس مادی (با خوشی زندگی کننده): فرمانده پیادگان ماد در جنگ با کلدانیها.

- ماداماس پارسی (بزرگ دانا): فرمانده سواره نظام سنگینم اسلحه ایران در جنگ با کلدانیها.

- آراسپ (دارای اسب رسا و تیزپا) : از سرداران کوروش بزرگ در جنگ تمبره این نبرد بین کرزوس شاه لیدیه و کوروش بزرگ انجام شد.

- آبرادات (مخلوق برتر): از فرماندهان سپاه کوروش بزرگ در جنگ تمبره وی شاه شوش بود که فرماندهی ارابه های داس دار را بر عهده داشت.

- گبریاس (دارای چهارپایان فروان): سپهسالار سپاه کوروش بزرگ در محاصره بابل.

- گاداتاس (استوار): فرمانده سپاه کوروش بزرگ در محاصره نینوا.

- داریوش (دارا): فرمانده ارشد سپاه کمبوجیه همچنین فرمانده گارد سلطنتی پیش از رسیدن به پادشاهی بود.

- داتیس (مخلوق نیرومند= داتام): از فرماندهان ارتش ایران در زمان داریوش بزرگ.

- آرتافرن (پُر از راستی): از فرماندهان ارتش ایران در زمان داریوش بزرگ.

- مگابیز (بغ بوخش، بخشیدهٔ خدا): فرمانده سپاه داریوش بزرگ در اروپا.

- مردونیه (جنگاور): فرمانده سپاه داریوش بزرگ در یونان و آسیای صغیر.

- اتانس (خوب تن): فرمانده سپاه خشایارشا.

- تیگران (منسوب به درنده، ببر): فرمانده سپاه خشایارشا.

- هیتاسپ (ویشتاسپ، در هم شکنندهٔ سرکشان): پسر داریوش از فرماندهان سپاه خشایارشا.

- هرمامیتر (یاری شده توسط ایزد عهد و پیمان): فرمانده سواره نظام سپاه ایران زمان خشایارشا.

- ثی ثه (ترسناک): فرمانده سواره نظام سپاه ایران زمان خشایارشا.

- آریا بیگنیس (نجیب زاده): از فرماندهان نیروی دریایی سپاه خشایارشا در نبرد سالامیس کشته شد.

- هخامنش (دوست منش): برادر خشایارشا و فرمانده ناوگان نیروی دریایی در نبرد سالامیس کشته شد.

- پرکساس پس (اسب پرور=جاماسب) : از فرماندهان نیروی دریایی سپاه خشایارشا.

- بانو آرتمیز (بزرگوار مقدس): بزرگ بانوی ایران و از فرماندهان نیروی دریایی خشایارشا در نبرد سالامیس.

- ماسیست (بزرگترین): از فرماندهان نیروی دریایی سپاه خشایارشا.

- تری تان تخم (از تبار پهلوان): از فرماندهان نیروی زمینی ایران در نبرد سالامیس.

- گرگیس (کوهستانی): از فرماندهان نیروی زمینی ایران در نبرد سالامیس.

- سمردمنس (با حافظه): از فرماندهان نیروی زمینی ایران در نبرد سالامیس.

- مگابیز (بخشیدهٔ خدا): فرمانده ناوگان بزرگ ایران در جنگ با آتن در زمان اردشیر اول جنگی که با صلح کالیاس پایان یافت.

- تیسافرن (از تبار والا): فرمانده سواران ایران در زمان اردشیر دوم.

- ارن تاس (دارای ثروت با شکوه): فرمانده نیروی زمینی ایران در زمان اردشیر دوم.

- تیریداز (محافظ کالا): فرمانده نیروی دریایی ایران در زمان اردشیر دوم.

- سپیتردات (مخلوق سفید): فرمانده سواره نظام ایران در زمان داریوش سوم.

- آرسیت (جنگی): فرمانده سواره نظام ایران در زمان داریوش سوم.

- نبرزن (دانای نبرد): فرمانده سواره نظام ایران در زمان داریوش سوم در نبرد ایسوس.

- آریوبرزن (نجیب باشکوه): سردار بزرگ داریوش سوم در نبرد گوگمل، در آستانه شکست ایران از اسکند با فداکاری و جانبازی با یاران اندک خود از پارسه دفاع نمود و کشته شد.

- اربات (حریف افکن): از فرماندهان سپاه داریوش سوم در نبرد گوگمل.

- ارسی نس (جنگاور): از فرماندهان سپاه داریوش سوم در نبرد گوگمل.

- فردات (پر ثروت): از فرماندهان سپاه داریوش سوم در نبرد گوگمل.

- مازه (بزرگ): از فرماندهان سپاه داریوش سوم در نبرد گوگمل.

مطابقت پسران کولاکسائیس با پسران فریدون

مطالعات اسطوره‌شناسی تطبیقی، شباهت‌های ساختاری میان پسران کولاکسائیس ("پادشاه قبایل"، نیای سکاهای سلطنتی یا پارالاتائی) و پسران فریدون ("منسوب به دوست منش" = هخامنشی) در شاهنامه (سلم، تور و ایرج) را بررسی می‌کنند. این تطبیق‌ها اغلب بر سه بخش شدن پادشاهی/سرزمین، شباهت‌های نام‌شناختی و پیوند با دودمان‌های پیشدادی تمرکز دارد که نشان‌دهنده الگوهای اساطیری مشترک هندوایرانی است.

نکات کلیدی این تطبیق اساطیری:

پارالاتائی و پیشدادیان: فرزندان کولاکسائیس که "پارالاتائی" (Paralata) خوانده می‌شدند، از نظر ریشه‌شناسی با دودمان "پیشدادی" (Paraδāta) فریدون مقایسه می‌شوند.

تقسیم‌بندی سه‌گانه: همانطور که فریدون جهان را بین سه پسر خود تقسیم کرد، کولاکسائیس نیز طبق روایات هرودوت، پادشاهی را بین سه پسر خود تقسیم نمود. هرودوت نام پسران کولاکسائیس را که لابد نام سه قبیلهٔ سکایی شمال دریای مازندران بوده اند، ذکر نکرده است. ولی خود نامهای سلم، تور و ایرج شاهنامه نشانگر آن هستند که منظور از ایشان سئوروماتها، سکاها و دربیکها (دروپیکیان پارسی-سکایی، دریها) مراد بوده اند.

فردوسی مفصل‌ترین روایت از داستان ایرج را ارائه می‌دهد که شیوایی و تصاویر خوش‌منظر بدیع آن جالب توجه است.

پنجاه پس سال از پادشاهی، فریدون صاحب سه پسر می‌شود. چون به بزرگسالی می‌رسند وی فرستاده‌ای به نام جندل (عاقد، جینیدال سنسکریت) می‌فرستد تا در پی سه خواهر از خانواده‌ای اشرافی بگردد که نام نداشته باشند، تا فرستاده به دختران سرو پادشاه یمن می‌رسد. سرو پسران فریدون را به حمیران (یمن، در اساس همیران= سرزمین سرما، خوارزم) دعوت می‌کند تا ارزش آن‌ها را بسنجند و چون قانع می‌شود دخترانش را به پیوند آنان در می‌آورد. در راه برگشت فریدون تصمیم می‌گیرد تا شخصیت پسران خود را بیازماید و به شکل اژدهایی آتش‌زا در می‌آید و خشمگینانه به سوی آن‌ها هجوم می‌برد. بزرگ‌ترین پسر به گوشه‌ای امن می‌گریزد و می‌گوید که تنها یک نادان به نبرد با اژدها می‌رود. دومین پسر با دلاوری بی‌باکانه نبرد را می‌پذیرد. سومین پسر دلاورانه به پیش می‌آید و فریاد می‌زند که آن‌ها پسران فریدون‌اند که از هیچ هیولایی نمی‌ترسند.

فریدون به شکل انسان بازمی‌گردد و به آن‌ها در کاخ شاهی خوش‌آمد می‌گوید و در کنار تخت پادشاهی می‌نشاند و حقیقت داستان را برایشان بازگو می‌کند. سپس می‌افزاید من نام‌هایی مناسب شما برگزیده‌ام. بزرگ‌ترین فرزند که گوشهٔ امن سلامت را جویا شد، سلم نامید (در اینجا فردوسی با اندکی آرائه ریشه‌ای برای کلمه سلامت ساخته در صورتی که در واقع سلم ریشه سلامت نیست و به معنی دارندگان توتم گوزن/ماساگت است). دومین پسر که جسارتی بی‌لجام نشان داد تور نامیده شد (به معنای بی‌پروا و شجاع، بزکوهی= سکا) و کوچک‌ترین پسر که به‌درستی شجاعتی محتاطانه از خود نشان داد ایرج نام گرفت چون به تنهایی لایق ستایش بود. (ایر به معنای نجیب و شریف). ازآن پس فریدون جهان را به سه قلمرو بخش کرد. روم و غرب (مساکن بعدی سئوروماتها) را به سلم بخشید. چین و توران را به تور داد که توران‌شاه نامیده شد و به ایرج ایران و عربستان و تخت و تاج زرین و مهر پادشاهی را داد.

این سه برادر دیرزمانی در قلمرو خود پادشاهی کردند. چون فریدون به پیری رسید، سلم رشک خود به ایرج را آشکار کرد چون ایرج برگزیده‌ترین سهم را دریافت کرده بود، سلم تور را به شورش برانگیخت. آن دو دیدار کردند و فرستاده‌ای را نزد فریدون فرستادند و به او گفتند که منطقه‌ای دورافتاده را به ایرج بدهد یا برای جنگ با دو پسرش آماده شود. ایرج به امید این‌که برادرانش را با پدرشان آشتی دهد، گرچه با دست کشیدن از تاج و تخت هم باشد، نزد آن‌ها رفت. آن‌ها با خشم او را پذیرفتند، رشک آن‌ها با شنیدن زمزمهٔ لشکریان خود افزایش یافت: «کسی جز ایرج سزاوار حکومت شاهنشاهی و تاج اشراف نیست» تور با تحریک سلم، ایرج را کشت و سر او را پیش فریدون فرستاد.

اساس اسطورهٔ کشته شدن ایرج به دست سلم و تور به کشته شدن کوروش (آرای خبر موسی خورنی) بر میگردد که به دست ماساگتهای سکایی و داهه های سئوروماتی دارای توتم مار کشته است. به شکل اژدها در آمدن فریدون (کوروش) نشانگر ارتباط واقعه کشته شدن او با اقوام ماساگت و داهه های دارای توتم مار است.

تثلیث توراتی پسران تارح (بزکوهی، تور، سکا) یعنی ابرام (پدر عالی، تارگیتای سکاها)/ ابراهیم (پدر امتهای فراوان، کولاکسائیس سکاها)، ناحور (فیس فیس کننده، مار) و هاران (سرزمین راه، پارت) بر گرفته از این تثلیث سکایی و ایرانی هستند. در شجره نامهٔ توراتی جای ابرام/ ابراهیم (تارگیتای/کولاکسائیس) با تارح (سکا/اسکیث/تور) عوض شده است. سکاها از عهد مادها در شهر بیت شئان اسرائیل (اسکیتوپل) سکنی گرفته بودند.

منابع عمده:

١- فرهنگ نامهای اوستا، تألیف هاشم رضی.

٢- شاهنامهٔ فردوسی.

٣- هوش مصنوعی AI.

Ingaevonerna har varit Frejdyrkarna

Ingaevoner, även ingvaeoner (Yngve Frej dyrkarna), var en av de germanstammar som jämte herminoner(krigare) och istvaeoner (de östliga) tillhörde den ursprungliga folkgrupperna av västgermanerna enligt den romerska historikern Tacitus. De anses ha fått sitt namn från sin gud Ingve Frej som har varit frankernas (Frej anhängernas) och svenskarnas speciella gud.

AI översikt:

Ingaevoner (eller ingvaeoner) var en västgermansk folkstamgrupp (liksom frankerna) under antiken, bosatta längs Nordsjökusten (nuvarande Danmark, Nordtyskland och Nederländerna). De beskrevs av Tacitus som en av tre huvudgrupper av germaner och inkluderade stammar som angler, saxare, jutar, friser och chauker. Namnet härleds troligen från guden Ing (Ingwaz/Yngve).

Mannus

(från Zack Markel)

According to the Roman writer Tacitus, was a figure in the creation myths of the Germanic tribes.

Tacitus wrote that Mannus was the son of Tuisto and the progenitor of the three Germanic tribes, The *Ingaevones, the *Hermione's and the *Istvaeones. While discussing the German tribes Tacitus wrote

*In ancient lays, their only type of historical tradition, they celebrate Tuisto, a god brought forth from the earth. They attribute to him a son, Mannus, the source and founder of their people, and to Mannus three sons, from whose names those nearest the Ocean are called Ingvaeones, those in the middle Herminones, and the rest Istvaeones. Some people, inasmuch as antiquity gives free rein to speculation, maintain that there were more sons born from the god and hence more tribal designations—Marsi, Gambrivii, Suebi, and Vandilii—and that those names are genuine and ancient. - Chapter II - De Germania

The sons of Mannus are linguistically linked to later scandinavian poetry and skaldic verse

Mannus is also potentially linked to other areas of proto Indo European polytheism,

And can be compared to the indo god Manu whome is one of two twin brothers.

Manu and Yemo, The twins decided to create a new world for a new race called 'mankind'. In order to achieve this, Yemo had to be sacrificed and carved up by his brother, with the help of the Sky Gods, to produce mankind. Manu created the earth, water, air and fire, and became the first priest of the new world order.*

And other scholars have linked Mannus to other proto European kings and rulers such as King Minos.

اتیمولوژی محتمل مسواک

این واژه به صورت اوستایی مَذ-سیفاک به معنی "با سفتن درمان کننده" است.

واژه های معرّب مسواک و سواک برگرفته از همین مذ-سیفاک و سیفاک (سابنده) ایرانی به نظر می رسند:

سواک. [س ِ] (ع اِ) چوب دندان مال. مسواک. (منتهی الارب). مسواک است و آن چوبی باشد که در وقت نماز کردن و غیر آن بر درز دندانها مالند. (برهان). مسواک. (غیاث) (دهار) (مهذب الاسماء). ج، سُوُک. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).

مطابقت زیکرتو با هشتری (هشترود)

نام زیکرتو (منطقهٔ بسیار سرد) که در کتیبهٔ سارگون دوم آشوری نام حوالی منطقهٔ سردسیری هشتری (محل رودخانهٔ واقع در گودی) که با آن تطبیق داده اند و نیز قابل قیاس با زنجان (زینوکان باستانی، محل سرد و زمستانی یا محل اسلحه)، به نظر می رسد:

शीकर adj. zikara cold

tu: "strong"

ولی نام زنجان خود به صورت کار زینو (زینوکان) در کتیبه های آشوری یاد شده لذا منظور از زیکرتو باید همان منطقهٔ هشتری (هشترود) باشد.

معلوم میشود نام زیکرتو بعداً با هشترود به معنی هشته-رود یعنی دارای "رودی که در گودی روان است (=قرانقو)"، جایگرین شده است.

गह्वर adj. gahvara (gavr-an) deep

गो m.f. go hide

गो m. go water

اتیمولوژی بهمن در معنی جریان یافتن تودهٔ برف

بهمن در این باب ترکیب برف-وَن به معنی شکستن و جریان یافتن تودهٔ برف است که علی القاعده به بف-من و بهمن تلخیص یافته است. نظیر تبدیل کوف به کوه و وند به مند.

معنی فراهان و فرمهین

نام ناحیهٔ فراهان در معنی محل جریان آب با نام باستانی آن که در کتیبه های آشوری به شانارته یعنی ناحیهٔ رودکها ترجمه شده، همخوانی دارد:

प्रवाह m. pravAha stream

प्रवाह m. pravAha current

نام شهرک فرمیهن مرکز فراهان به معنی محل عالی و با شکوه به نظر می رسد. احتمالاً ربطی با کیشلو باستانی این نواحی به معنی محل مطلوب دارد:

परम n. parama excellent

منشأ نام روس

برای نام روس می توان دو منشأ اسلاوی و ژرمنی در نظر گرفت. روس به صورت روش در روسی به معنی مردم بیشه ها است که نام اوستایی وئوروبرشتی (سرزمین بیشه های وسیع) واقع در شمال غربی ایران و نام وایکینگی روسیه یعنی گوردا- ریکه (سرزمین باغها) گواه آن هستند. ولی نام فنلاندی سوئد یعنی روتسی (به ژرمنی یعنی سرزمین کشتیرانان و قایق رانان) نشان میدهد که وایکینگها آن را به این معنی منظور کرده اند.

Pohjola, Väinölä och Kalevala är ursprungligen Norrland, svearnas land och Finland

Pohjola (Nifelheim, "Norrland"), eller Pohja, är ett mytiskt land som beskrivs i det finska nationaleposet Kalevala. Landet ligger norr om Väinölä (vanernas/Frejs land, Sverige) där eposets hjältar bor. Landet Pohjola är kylans och det ondas hemvist. Det centrala temat i boken är maktkampen mellan det mörka Pohjola och det ljusa Kalevala ("sjöarnas land", Finland, Suomi):

Kalven, bildlig anv. av kalv, ytterst vanligt namn på mindre sjöar, som äro belägna vid större sådana (någon gång också om vikar av större sjöar); stundom även i sammaus. såsom Badkalven (fsv. Radkalf) vid Rasjön Smal., Utter kal ven vid sjön Uttran Sdml. Samma bruk i Norge. I Norrland, Norge o. på Själland även om mindre öar vid sidan av större; i Norge också om fjällnamn. - Hit hör däremot knappast sjön. Kalven (fsv. Kalf) i Kalfs sn Vgtl., om också sannol. sjönamnet är primärt i förh. till sockennarnnet; jfr dock SOÄ VII. 2: 285. - I vissa fall såsom Kalvgöl, Kalvtjärn uppträder djurn. kalv i egentl, betyd.; jfr Ko-, Ox-, Tjur sjö n osv. - Se närmare förf. Sjön. 1: 290 f. ᚱ. (Svensk etymologisk ordbok by Elof Hellquist,1922).

Mytiska Sampo som hör till Ilmarinen (Heimdall) har tolkats på många sätt: bland annat en världspelare eller ett världsträd och kvarn och marknad.

Detta påminner Asken Yggdrasil i Uppsala -och Stockholm område som har hört till Heimdall (Ilmarinen).

Mytiska trädet Yggdrasil (Ygg-dra-syll) kan betyda "skräckinjagande träd/trädstam" och det har syftat på Stockholmsområdet med mångfaldiga kvarnar och dess Birkas marknad.

Pohjolas portar på himlen (Pohjolas norrsken)

ملکه سبای تورات به جای سمیرامیس و حما است

The Queen of Sheba of the Torah is instead of Semiramis and Hama

اکثر محققان داود را شخصیتی حقیقی و تاریخی یهودی می‌دانند؛ اما اعتقاد دارند او به معنای واقعی کلمه یک پادشاه نبوده و روایات دینی در موردش اغراق کرده‌اند. این اغراق از مطابقت داده شدن وی با اداد نیراری از پادشاهان آشور پدر سلمانسر (سلیمان) برخاسته است:

امّا میان پادشاهان آشور هم اداد نیراری اول و هم اداد نیراری سوم پسر و جانشینی به نام سلمانسر داشته اند و عهد داود و سلیمان تورات معدل عهد آنان حدود سال ١٠٠٠ قبل از میلاد مسیح است. نامهای داود و سلیمان تورات را در این رابطه از نام خدایان اداد و سلمان (صلح) در نامهای این پادشاهان استخراج کرده اند. از بررسی تطبیقی اسطورهٔ ملکه های داود و سلیمان معلوم میشود که از ایشان بیشتر همان اداد نیراری سوم و سلمانسر چهارم منظور شده اند:

مطابقت داود و سلیمان و ملکهٔ سبا با حاکمان آشوری اداد نیراری سوم و سلمانسر چهارم و سمیرامیس-حما:

اسطورهٔ کهنی که الهام بخش اسطورهٔ داود و سلیمان ملکهٔ سبا (بلقیس) در تورات و قرآن شده است با ادادنیراری (یاری شده توسط ایزد رعد اداد) و سلمانسر (حاکم شده توسط ایزد صلح) ملقب به شاه جهان و ملکه سمیرامیس معروف عهد باستان مرتبط هستند که یهودیه خراجگزارشان بوده است:

مضمون داستان سراسر افسانهٔ کتسیاس دربارهٔ سمیرامیس بدین قرار است: "سمیرامیس که به وضع معجزه‌آسایی زاده شده بود و توسط الهه سوری در کتو رها شده بود بوسیلهٔ کبوتران تغذیه می‌شد که شبانان وی را یافته و به سیما سردار آشوری دادند. از آن پس وی زن ساتراپ اننا شد و به اتفاق وی در لشکرکشی ینن علیه باکتریا شرکت جست و اندرزهایی داد که چگونه باکتریا را مسخر سازند. ینن پادشاه سمیرامیس را زن خویش کرد و وی پسری بنام نین برای وی آورد. پس از مرگ نن سمیرامیس فرزند خود نین از مسند حکومت طرد کرد و بابل را بنا کرد و تصویر خویش را بر صخرهٔ بغستان نقر کرد و لیبی و حبشه و مصر را مطیع خویش ساخت و مجدداً در باکتریا و هندوستان جنگ کرد و به نیرنگ پسر خویش را اسیر عشق خویش ساخت…" یکی بودن ملکهٔ سبا (تغییر شکل دهنده، بلقیس) با سمیرامیس (سمورمت):

Seba refers to: “that turns”

نام سمیرامیس (سمورمت) را به معنی رعد آسمان آورده اند ولی او در تواریخ اساطیری همچنین متصف به تغییر شکل دهنده (سبا) است:

Sammu-ramat, thought to mean “Thunder of heaven”

مطابق تواریخ اساطیری در نوشته‌های دیودوروس سیکولوس در هنگام فتح آسیا، نینوس با اصابت یک تیر به شدت زخمی می‌شود و سمیرامیس تغییر لباس می‌دهد و خود را به شکل پسرش در می‌آورد و فرماندهی سپاه نینوس را به عهده می‌گیرد. پس از مرگ نینوس، او به عنوان ملکه بر تخت می‌نشیند و مناطق بیشتری از آسیا را فتح می‌کند.

چنانکه نام نینوس در رابطه سمیرامیس نشانگر نینوا و حاکم نینوا است، نام سلیمان هم در رابطه سبا نشانگر اورشلیم است که جايگزين نینوس و سمیرامیس شده اند.

نام بلقیس ملکهُ سبا هم که در رابطه با شهر بالهیکس (بلخ، نورانی) آورده شده است در رابطه با ایزد رعد پرستی (اداد پرستی) سمورامت و همچنین در رابطه با نام شوهر او شمشی اداد (خورشید من اداد خدای رعد) است.

در یونان باستان، سمیرامیس یا شامیران به عنوان یکی از ملکه‌های افسانه‌ای آشور شناخته می‌شود و بنا به برخی روایات کسی است که باغ‌های معلق بابل برای او ساخته شد. افسانه‌های زیادی در مورد شخصیت شجاع وی نقل شده و تلاش‌های گوناگونی صورت گرفته تا او را به عنوان یکی از شخصیت‌های تاریخی شناسایی کنند. برخی سمیرامیس را همان «شامورامات» یا «شمور-آمات» یا «شمو-رامات»، همسر شمشی-اداد پنجم، پادشاه آشور در فاصله سال‌های ۸۲۴ تا ۸۱۱ پیش از میلاد مسیح می‌دانند. افسانه‌هایی که از سوی دیودور سیسیلی و ژوستین و دیگران روایت شده‌اند، تصویری از زندگی او و رابطه‌اش با نینوس به دست می‌دهند.

نویسندگان تورات تحت عنوان ملکهٔ سبا سرگذشت ملکه سمیرامیس را با ملکه حَما (زن سلمانسر چهارم) در آمیخته اند:

ملکهٔ سلمانسر، حما نام داشت. آنها در زمان سلطنت اداد-نیراری ازدواج کرده بودند، زیرا کتیبه‌ای از اداد-نیراری او را عروس خود معرفی می‌کند. مقبره حما در سال ٢٠١٧ توسط تریسی ال. اسپوریر در نیمرود، پایتخت زمان سلمانسر، شناسایی شد. اسکلت او نشان می‌دهد که او در جوانی، تنها ١٨ تا ٢٠ سال، در مقطعی از سلطنت سلمانسر درگذشته است، اگرچه علت مرگ قابل تعیین نیست. در کنار او گنجینه‌های مختلفی از جمله تاج طلایی، جواهرات، جواهرات، کاسه‌های طلایی، دستبندها، انگشترها، سنجاق سینه‌ها، گلدان‌ها، مهرها، کلاه‌ها، برگ‌ها، فنجان‌ها و مهرهای استوانه‌ای دفن شده است. نام توراتی بت شبع (دختر سوگند یا دختر سبا) که زن داود و مادر سلیمان معرفی شده و اسطوره اش شباهتی به اسطورهٔ سمیرامیس دارد، حلقه واسط بین داستان سرگذشت سمیرامیس و حما قرار گرفته است.

تصویر ملکه حما (سبا) Golden seal of Hama, depicting the queen (right) in reverence before a goddess:

معنی نام اسکو

نظر به خوش آب و هوا بودن شهر اسکو (اوشکایای باستانی) نام آن به معنی محل مطلوب می باشد:

उष m. usha lover, wishing

काय m. kAya house, place

در نقشه های بطلمیوسی در سمت تبریز سه نام تاروا (محل دفاعی و پناهگاهی)، ماتوستانا (مِئَث-ستانا، محل استراحت) و زورزوا (محل بسیار شایسته) دیده میشوند که با تبریز، شبستر و صوفیان (محل فرخنده) همخوانی دارند. نواحی سوبی و زرند (جزیره) در کتیبهٔ سارگون دوم در اطراف اوشکایا (اسکو) یاد آور قصبهٔ اسفهلان و جزیرهٔ شاهی می باشند.

معنی نام شهرک سی سخت (سی-سخ-کت)

نام این شهرک کهن دامنهٔ کوهستان پُر قلل دنا به معنی محل دارای سی قلّه به نظر می رسد:

शिखा f. zikhA (sikha) peak

سَئوشیانتها مظاهر سه پادشاه بزرگ کیانی (مادی)

The Three Promised Ones of Zoroastrians are the future manifestations of three important Kayani (Median) kings.

می توان سه موعود زرتشتی (سئوشیانت ها، سودرسانها) یعنی اوخشیت ارته (پرورانندهٔ قانون مقدس، اوشیدر بامی، اوشبام) و اوخشیت نمه (پرورانندهٔ دین) و استوت ارته (استوار دارندهٔ قانون مقدس یا ستوده به پاکی) را به ترتیب اُخروی شدهٔ پادشاهان کیانی (مادی)، کیکاوس (شاه مطلوب، خشتریتی= شاه قانونمند)، فرود سیاوش (دیندار سودرسان، فرائورت) و هئوسَروه (نیکنام/ستوده، کیخسرو، کیاخسار) گرفت. مسلّم به نظر می رسد خود عنوان اوستایی سئوشیانت (سودرسان) از عنوان اوستایی سیاوَرِشَن (سودرسان، سیاوش) یعنی لقب فرائورت مادی (فرورتیش، فرود سیاوش) گرفته شده است.

نام سئوشیانتها با آب تطهیر در پیوند بوده است:

بی شک نام سئوشیانت (در معنی تطهیر شده، شسته شده) که با نام سئوشیانت (سود رسان) همخوانی داشته با آن همراه بوده است چه دریای کیانسی (حوض سلطان) مکان نگهداری سه نطفه زرتشت به شمار می رفته است که در آینده تبدیل به سه سئوشیانت موعود زرتشتی میشدند:

शोधयति{शुध्} verb caus. shodhayati[shudh] purify

مطابق تاریخ ماد دیاکونوف "در اوستا (یسنا ١٨، ١٩) حتی روایتی وجود دارد که خود زرتشت (زریادر خبر خارس میتیلنی) فرمانفرمای ری بوده است. قبیلهٔ مغان که کاهنان و روحانیان مبلغ تعلیمات زرتشت از میان ایشان انتخاب و استخدام میشدند، از ری بوده اند."

مطابق روایت یاقوت حموی در معجم البلدان نیز مسمغان (بزرگ مغان) در ناحیهٔ ری سکنی داشته است.

مطابقت دریای کیانسی با دریاچهٔ حوض سلطان قم (از بقایای دریاچهٔ ساوه):

دریای کیانسی (کیان-سی-آوه) در اصل به معنی آب گستردهٔ پادشاهان، همان دریاچهٔ حوض سلطان قم/ساوه (دارای آب گسترده) بوده و بعداً چاه سئوشیانت موعود آن همان چاه جمکران قم بوده است. در بندهش جزء سی (گسترده) را با سیستان و دریاچهٔ هامون آن ربط داده اند.

In Persian, Kayan is a variant of the name Kian, which means “royal”.

si-ava: stretch water

اینکه گفته شده است با تولد محمد دریاچهٔ ساوه (کیان-سی، یعنی دریاچهٔ پادشاهان) خشکید، اشاره به زوال بخت پادشاهی ایران است.

مطابق لغت نامهٔ دهخدا: «ساوه. [وَ] (اِخ) نام شهر مشهور و معروف در عراق عجم و گویند دریاچه ای در آنجا بود که هر سال یک کس در آن غرق میکردند تا از سیلان ایمن میبودند و در شب ولادت سرور کاینات آن دریاچه خشک شد. (برهان) (آنندراج)».

این گفته از معنی سنسکریتی کیان-سی (در مفهوم محل پایین انداختن تن) بر خاسته است:

काय m. kAya[n] body

Śī (शी).—1) To lie, lie down.

دریاچهٔ حوض سلطان که به «دریاچهٔ شاهی» نیز معروف است، با مساحت تقریبی ۲۴۰ کیلومتر مربع در جنوب رشته‌کوه‌ البرز قرار دارد. وسعت و شکل دریاچه متناسب با ورود آب و میزان بارندگی آن در فصول مختلف سال، متفاوت است؛ بدین ترتیب، سطح آب دریاچه پیوسته نوسان می‌کند. این دریاچه از دو چالهٔ جدا از هم تشکیل شده است. چالهٔ غربی به نام «حوض سلطان» و چالهٔ شرقی به نام «حوض مره» است که به‌ وسیله یک آبراهه به هم وصل می‌شوند. در فصول پرآب ابتدا چالهٔ مره پر می‌شود و سپس آب اضافی آن به حوض سلطان راه پیدا می‌کند.

راجع به شکل اوستایی کیانسی یعنی کانس اویه (کان-سویه) گفتنی است:

مطابق کتاب خلاصة البلدان، «رايت وى [امام زمان] بر اين كوه سفيد بزنند، به نزد «دِهی كهن» كه در جنب مسجد است و «قصرى كهن» كه قصر مجوس است.

و آن را جمكران (آب انبار زیر زمینی) خوانند از «زير» يك منارهٔ آن مسجد، بيرون آيد، نزديك آنجا كه آتشخانه گبران بوده است.»

کانس اویه (کیانسی، آب انبار مقذّس)، محل سوشیانت، موعود زرتشتیان نیز همچون آب انبار مقدسی تصور میشده است:

खा f. khA (kan) fountain, a spring that has been dug up

खन्य adj. khanya coming from excavations or ditches

खेय n. kheya[n] ditch

सूय n. sUya libation (a drink poured out as an offering to a deity.)

دریاچهٔ هامون نیز کانس اویه (آب انبار مقدَس) دیگری بوده است که با کانس اویه سمت مغان رغه - قم (جمکران) مشتبه شده است. محل فرمانروایی زرتشت، نه سیستان بلکه رغه (ری) و بلخ بوده اند. بنابراین انتساب هامون به سئوشیانتهای نطفهٔ زرتشت روایت متأخری است. زرتشت سپیتمان (سپیتاک سپیتمان، نوادهٔ دختری آستیاگ/آخرورهٔ کیانی) خود از تبار همان کیانیانی است که مظهر سه موعود زرتشتی (سئوشیانت ها) شده اند. شهرهای کاشان و ری و همدان مراکز حکومتی مادها (کیانیان) بوده اند.

شهر رغه (ری) محل مسمغان (موبد موبدانهای جمع آوری کننده اوستا) بوده است

استاد پورداود در جلد اول یسنا صفحۀ ٢١٢ می گوید مطابق یسنا، ها، ۱٩ بند ١۸ در هر مملکت پنج رد یا بزرگ می باشد به استثنای مملکت ری که در آن چهار رد می باشد و ریاست مادی و روحانی با یکی است. دیاکونوف نیز در تاریخ ماد فصل ششم ، صفحۀ ۳٤۷ می گوید: محتملاً سرزمین قبیلۀ مغان ناحیۀ رغه (ری) که یکی از شهرهای عمدۀ ماد به شمار می رفته، بوده است. [مطابق خارس میتیلنی ری در محل فرمانروایی حکمران محبوب ایرانیان مادی کهن به نام زریادر (دارندۀ سرودهای دینی کهن= زرتوشترا) قرار داشته است]. در اوستا، یسنا (۱٩، ٥۰) آمده است که در رغه (ری) خود زرتشت رئیس ایالت بوده است (در ترجمه پهلوی "زرتوشترا"، "زرتوشتّوم" درست ترجمه شده، یعنی از همه شبیه تر به زرتوشترا [از همه آگاهتر به سرودهای دینی کهن] یا کاهن بزرگ زرتشتیان. بدین قرار در آنجا کاهن بزرگ هم حکومت روحانی و هم قدرت جسمانی یعنی ریاست قبیلۀ مغان را عهده دار بوده است.

در وندیداد پهلوی از یک رَک (هرک، رغه، ری) دیگری در سمت آذربایجان صحبت شده است که با دژ باستانی دفاعی شهر ویران شدهٔ جزنق در روستای هرق مراغه، در حوالی زادگاه زرتشت مطابقت دارد و وندیداد پهلوی آن را با رغه (ری) محل فرمانروایی اولیهٔ زرتشت سپیتمان (سپیتاک سپیتمان) در هم آمیخته است. محل فرمانروایی بعدی زرتشت شهر بلخ بوده است. منابع عمده:

١- سوشیانت، موعود مزدیسنا تألیف استاد ابراهیم پورداود.

٢- یسنا جلد اول و دوم، تألیف استاد ابراهیم پورداود.

تاریخ ماد، تألیف ایگور میخائیلویچ دیاکونوف، ترجمهٔ کریم کشاورز.-٣

۴- فرهنگ لغت سنسکریت، آنلاین.

۵- فرهنگ واژه های اوستا، ترجمه و تألیف احسان بهرامی.

Om Eiktyrner/Audumbla och Ask och Embla

Eiktyrner ("ekträdet gud/gudinna", Jumbla, Embla) är en annan aspekt av urkon Audumbla ("den rike Jumbla"): Eiktyrner:

Det finns fyra hjortar som betar på Yggdrasils grenar: Dain, Dvalin, Duneyr och Duratror, vars namn betyder ungefär "döing", "dvala", "dånare" och "slummer". Dessutom finns hjorten Eiktyrner på Valhalls tak (som också räknas till Yggdrasil), som dricker från trädet och från vars horn det droppar vatten som fyller världens floder.

Audumbla:

Audhumbla, även Audumla och Ödhumla, är i nordisk mytologi namnet på en mytisk urko. Från hennes spenar drack jätten Ymer ("den mörkhåriga") mjölk i tidernas gryning. När hon slickade på rimfrostpudrade stenar med salt i, framträdde en man, som kallades Bure ("bruna/rödaktiga") och som blev gudarnas stamfar. Han fick sonen Bor ("fader, avlare"), som gifte sig med jättinnan Bestla. De fick barnen Oden, Vile (Veles) och Ve (helig= Svantovit), som i sin tur blev Ymers banemän.

Ask (solguden Heimdall) och Embla (himelsgudinnan) som träd och stamfader och stammoder har varit Asken Yggdrasil (Heimdall) och Jumbla (Jumala).

Jumbla/Jumala: En annan möjlighet är Jumala, den högsta gudomen i forntida finsk mytologi, även om "Jumbla" är en mindre vanlig stavning för detta, potentiellt med koppling till baltiska rötter.

Jumala" är ett ord i finska och andra finsk-ugriska språk som betyder "Gud" eller "gudom".

Om Kalevas (den enorma kon på skytiska, Audhombla, Ilmatar) söner Väinämöinen och Ilmarinen:

Ägir är Väinämöinen:

Väinämöinen är den centrala, vise hjälten i Finlands nationalepos Kalevala, en mäktig trollkarl och sångare med magisk röst, som härstammar från luftens dotter Ilmatar och ofta beskrivs som en halvgud och uråldrig vis man som skapade världen och kantele-instrumentet. Hans namn kan komma från det finska ordet "väinä", som betyder en lugn vik eller sel, vilket antyder hans koppling till vatten och landskap.

Ägir (Haenir, hav/häv-nir) eller Äge (även Lä, Le eller Hlér), fornvästnordiska Ægir, fornsvenska möjligtvis *Æghir, är i nordisk mytologi en jätte som härskar över havet. Namnet Ägir betyder hav. Han är son till jätten Fornjot, bror till Låge (elden، Loke/Lodur) och Kåre (vinden, finska Ilmarinen, ersätts av Oden/Heimdall) och morfar till Heimdall.

Ägir känd som en gästvänlig öl-bryggare som ofta välkomnar gudarna till sina stora festmåltider i sitt gyllene palats under vattnet, men förknippad med havsens faror och skeppsbrott genom sin maka Rán och deras nio våg-döttrar, och representerar både havets glädje och dess farlighet.

Med andra ord är Hänir (Ägir) i triaden Oden, Hänir och Lodur, som havsgud finska Väinämöinen och Lodur (loke) som eldgud, finska smedguden Ilmarinen (Heimdall) .

Heimdall ("den strålande världsträdets grenars gud")

Heimdall är en gåtfull gud i nordisk mytologi, nära kopplad till Världsträdet Yggdrasil ("skräckinjagande trädstam"), som han symboliserar och övervakar, fungerande som en kosmisk väktare och en länk mellan världarna, född ur havets vågor (de nio mödrarna) och mänsklighetens skapare som Rig, men även som "den som lyser över världen" och signalerar Ragnarök med sitt horn Gjallarhornet. Heimdalls Roll & Funktion

Väktare: Hans namn kan betyda "den som lyser över världen", och han vakar ständigt över gränsen till Asgård, med övermänsklig syn och hörsel.

Världsträdets Representant: Heimdall ses som en representant för världsträdet Yggdrasil, ibland kallad "världspelaren" (axis mundi), och är knuten till alla nio världar.

Mänsklighetens Stammfader (Rig): Förklädd till guden Rig skapar han de tre samhällsklasserna (träl, bonde, hövding), vilket knyter honom till både världens ordning och människorna.

Ragnarök: Han är den som ska blåsa i sitt horn, Gjallarhornet, för att varna gudarna när jättarna inleder Ragnarök. Kopplingen till Yggdrasil

Kosmisk Varelse: Eftersom hans namn kan betyda "blomstrande träd" (dallr), kopplas han starkt till Yggdrasil, som binder samman de nio världarna.

Kosmisk Ordning: Han är en central figur som speglar den kosmiska strukturen och upprätthåller världens ordning, ett slags levande världspelare.

Heimdall & Världsträdet i Mytologin:

Han föds ur havet av nio mödrar (vågorna/världarna).

Han är vittne till och en del av den nordiska världsbilden där allt från Asgård till Helheim är sammanlänkat via trädet.

I slutet av mytologin spekuleras det i om han ska härska över den nya världen efter Ragnarök.

معنی فریدون

غالباً نام فریدون را با ثراتئونهٔ اوستا ("مانند رود سیلابی" = کوروش) سنجیده و شکلی از آن می دانند، ولی فریدون (فری-ایت-ون) در معنی "منسوب به دوست منش" مترادف هخامنشی یعنی عنوان خاندان کوروش است. بنا به دیودور سیسیلی، پارسها، کوروش را پدر می نامیده اند و در روایات ملی ایران نیز وی را تحت عنوان فریدون (=هخامنشی) نیای اساطیری ایرانیان آورده اند.

ثرَاُتَ به اوستایی و کور[و] به بلوچی مترادف هم به معنی رود هستند. کوروش هم در خواب آستیاگ به صورت سیلاب جهانگیر ظاهر میشود. سلم (سئیریمه)، تور (سکا) و ایرج (ایران) از نام اقوام خویشاوند گرفته شده اند نه بر عکس.

مطابقت فندو با تیسفون

در نگاه اول نام فَندو (پَندو) که در یک منبع کهن چینی نام پایتخت اشکانیان به شمار رفته می تواند در معنی "منطقهٔ بزرگ" (پنج-دهیو) نامی ایرانی بر هکاتوم پولیس (شهر صد دروازه) باشد. نامهای کومس (محل بزرگ) و دامغان (دام-غان، محل نگهبانی) آن هم گواه این معنی هستند. واژهٔ پینج (پنج) در سنسکریت به معنی "پر از" هست. نام پنجشیر هم می تواند به معنی پُر کوه باشد. ولی احتمال اینکه منظور از فندو (در معنی پنج محل) پایتخت پنج شهری تیسفون (مدائن عهد اشکانی) باشد، بیشتر است:

تیسفون، پایتخت باستانی ایران (ساسانیان) و شهری بزرگ در زمان خود، به طور سنتی به چند بخش اصلی تقسیم می‌شد، که مهم‌ترین آن‌ها «مداین» (مدائن) یا «سپاهان» (شهرهای سپاهی) شامل «سلوک» (سلوکیه) و «بخت‌اردشیر» (بخت‌اردشیر) بود، که مجموعه‌ای از چند شهر کنار هم در حوالی بغداد امروزی تشکیل می‌دادند و گاهی به عنوان «پنج‌شهر» نیز شناخته می‌شدند، که شامل سلوکیه، بخت‌اردشیر، و محله‌های دیگر مانند «شاه‌نشین» در ایوان مدائن (کاخ تاق کسری) می‌شدند، اما تقسیم‌بندی "پنج بخش" بیشتر به صورت مجزا از هم در یک منطقه کلان‌شهری در اطراف دجله بود. بخش‌های اصلی تیسفون (مداین):

سلوکیه (سلوک): شهری یونانی‌نشین و قدیمی که بعدها به عنوان بخشی از مداین در نظر گرفته می‌شد.

بخت‌اردشیر: شهر دیگر در این مجموعه، که با سلوکیه در کنار هم قرار داشتند.

شاه‌نشین (ایوان مدائن): قلب قدرت ساسانیان و کاخ بزرگ تاق کسری.

محله‌های دیگر و مناطق اطراف: که به دلیل وسعت مجموعه مداین، بخش‌های مسکونی و نظامی بسیاری داشت، که گاهی مجموع آن را «پنج شهر» یا «پنج بخش» می‌گفتند.

به طور خلاصه، "پنج بخش تیسفون" اشاره به مجموعه شهری مداین در کنار دجله دارد که از چندین شهر و منطقه متصل به هم تشکیل شده بود.

پنج شهر تیسفون:

پنج شهر اصلی که مجموعه‌ی تیسفون در دوران ساسانی را تشکیل می‌دادند عبارتند از: تیسفون، رومگان (در شرق دجله)، وه اردشیر ( سلوکیه)، درزنیدان و ولاش‌آباد ( ساباط) در غرب دجله که در مجموع به عنوان بزرگترین پایتخت امپراتوری ساسانی شناخته می‌شدند و شامل چندین شهر و محله با نام‌های مختلف بودند.

تیسفون (مداین): قلب اصلی امپراتوری ساسانی.

رومگان: واقع در شرق رود دجله.

وه اردشیر (سلوکیه): در سمت غرب رودخانه قرار داشت و بازمانده‌ای از شهر سلوکیه یونانی بود.

درزنیدان: یکی دیگر از بخش‌های این مجموعه شهری.

ولاش‌آباد (ساباط): شهر دیگر در غرب دجله که به ساباط نیز معروف بود.